Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ν'αφήσω ένα μήνυμα;. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ν'αφήσω ένα μήνυμα;. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

3 Οκτωβρίου 2011

Ένα δώρο για 'μένα...


Σήμερα έχω τα γενέθλια μου!

Ευχαριστώ όλους τους φίλους για τις όμορφες ευχές τους και την αγάπη τους! Δεν υπάρχει πιο γλυκό πράγμα από το να νιώθεις πως γύρω σου υπάρχουν άνθρωποι που σε αγαπάνε πραγματικά και θέλουν την ευτυχία σου, την επιτυχία σου και το χαμόγελο σου! Άνθρωποι που με έναν λόγο –απλά και λιτά- σου εύχονται να είναι η ζωή σου πάντα όπως την έχεις ονειρευτεί!
Τι πιο όμορφο από αυτές τις καρδιακές ευχές; Πείτε μου;
Κι είδατε ποτέ να ευχηθεί κανείς «Σου εύχομαι να κάνεις πολλά λεφτά;», «Να πάρεις πολλά σπίτια και αυτοκίνητα!»; Ποτέ…
Αγάπη, υγεία, ευτυχία και χαμόγελα! Αυτή είναι η πιο όμορφη ευχή! Τόσο λιτή, μα τόσο περιεκτική σε αξία…
Νιώθω λοιπόν χαρούμενη γιατί αυτοί που θέλω να με αγαπούν και τους αγαπώ κι εγώ, έχουν την αγκαλιά τους γεμάτη με τέτοιες όμορφες ευχές για ‘μένα!
Τους ευχαριστώ όλους τόσο πολύ!
Έλαβα ένα όμορφο τραγούδι, δώρο για τα γενέθλια μου, από τη φίλη μου ΚωνσταντίναΛαψάτη! Ήθελα απλώς να το αναρτήσω εδώ για να δηλώσω κι από εδώ ‘μέσα ότι αυτές οι απλές ευχές είναι και οι πιο ουσιώδεις, οι πιο σημαντικές στην καρδιά του κάθε ανθρώπου! Σε ευχαριστώ πολύ Κωνσταντίνα μου!

My Wish By Rascal Flatts

I hope the days come easy and the moments pass slow,
and each road leads you where you wanna go,
and if you're faced with a choice, and you have to choose,
I hope you choose the one that means the most to you.
And if one door opens to another door closed,
I hope you keep on walkin' till you find the window,
if it's cold outside, show the world the warmth of your smile.
But more than anything, more than anything...

My wish, for you, is that this life becomes all that you want it to,
your dreams stay big, your worries stay small,
You never need to carry more than you can hold,
and while you're out there getting where you're getting to,
I hope you know somebody loves you, and wants the same things too,
Yeah, this, is my wish.

I hope you never look back, but you never forget,
all the ones who love you, in the place you left,
I hope you always forgive, and you never regret, and you help somebody every chance you get,
Oh, you find God's grace, in every mistake,
and always give more than you take.
But More than anything, yeah, more than anything...

My wish, for you, is that this life becomes all that you want it to,
your dreams stay big, your worries stay small,
You never need to carry more than you can hold,
and while you're out there getting where you're getting to,
I hope you know somebody loves you, and wants the same things too,
Yeah, this, is my wish. Yeah.

My wish, for you, is that this life becomes all that you want it to,
your dreams stay big, your worries stay small,
You never need to carry more than you can hold,
and while you're out there getting where you're getting to,
I hope you know somebody loves you, and wants the same things too,
Yeah, this, is my wish.




19 Ιουνίου 2011

Την καλησπέρα μου!!!

Καλησπέρα σας φίλοι μου! Τι κάνετε; Πώς είστε; 
Έχουμε καιρό να τα πούμε! Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω πολύ χρόνο να σας επισκεφτώ. μα ούτε και να κάτσω να γράψω. Από την επόμενη όμως εβδομάδα που τελειώνω με τις υποχρεώσεις της δουλειάς θα είμαι ελεύθερη να ασχοληθώ επιτέλους με αυτό που αγαπώ τόσο πολύ! Μα με τι άλλο; Τη συγγραφή!!!
Πέρασα απλώς να σας πω μια καλησπέρα, αλλά κ να σας εξομολογηθώ ότι μου έχει λείψει η διαδικτυακή σας παρέα! Πως τα περνάτε; Είστε διακοπές; Θα φύγετε σύντομα; Εμείς δεν έχουμε κανονίσει τίποτα ακόμη...

Κι αφού δεν είχα χρόνο να γράψω, καθόμουν και διάβαζα! Έχω τελειώσει αρκετά βιβλία και σύντομα θα μοιραστώ μαζί σας τις εντυπώσεις μου! Από αύριο θα αναρτήσω τις κριτικές μου! Καιρός είναι!Σας τα παραθέτω!





Τώρα διαβάζω  το...


 και συνέχεια έχει το...







Προχτές έλαβα ταχυδρομικά το Λογοτεχνικό Περιοδικό αντιxλόγου το οποίο έχει έδρα στα Ιωάννινα. Δε μπορείτε αν φανταστείτε τι χαρά πήρα! Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις κάτι που έχεις γράψει εσύ τυπωμένο στο χαρτί! Μαγικό συναίσθημα! Κι ένιωσα περηφάνια όταν στο εξώφυλλό του διάβασα "Αγάπες που έσβησαν- Ένα διήγημα της Αναστασίας Βασιλάκου!" Άλλο να σας το λέω κι άλλο να το ζείτε! Εύχομαι να ακολουθήσουν κι άλλες εκδόσεις! 





Open publication - Free publishing - More anti






Πείτε μου τα νέα σας! 
Σας φιλώ γλυκά!

10 Δεκεμβρίου 2010

Θα λείψω...




Δεν ξέρω για πόσο…
Ή μάλλον ξέρω…

Για όσο χρειαστεί!

Πρέπει κάποια στιγμή να πάρω απόφαση, πως αν θέλω πραγματικά να τελειώσω τις «Άγριες θύμησες», πρέπει να σταματήσω να ασχολούμαι με όλα τα υπόλοιπα.
Δεν το θέλω (να σταματήσω να ασχολούμαι με όλα τα υπόλοιπα), μα πρέπει…
Πώς αλλιώς να μείνω προσηλωμένη στο έργο αυτό;

Κάθονται και με κοιτάζουν με παράπονο εκείνες οι λίγες σελίδες που έχω καταφέρει να τελειώσω και με πιάνει η καρδιά μου. Έχω τύψεις που δεν ασχολούμαι μαζί τους…

Αλλά ως εδώ!
Από ‘δω κ εμπρός, δε θα γράφω τίποτα, παρά μόνο αυτή την ιστορία. Θα δοθώ εξολοκλήρου στην υλοποίηση αυτού του μυθιστορήματος. Αρκετά το άφησα να περιμένει.

Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως δε θα τριγυρίζω εδώ στη μπλογκογειτονιά. Θα περνάω, θα σας χαιρετάω, θα σας διαβάζω…
Κι αν, αν έχω κάτι πολύ σημαντικό να σας πω, αν έχω καταφέρει να ξεκλέψω λίγο χρόνο κ να γράψω και κάτι καινούριο, τότε θα γράψω κ εγώ…
Ίσως να το γυρίσω πάλι στο σχολιασμό των βιβλίων που θα διαβάζω.

Αραιά όμως, πολύ αραιά….

Δε ξέρω σε πόσους από εσάς τυχαίνει να σας συμβαίνει το ίδιο πράγμα…
Να θέλετε να τελειώσετε ένα έργο κ να αισθάνεστε ότι τα πάντα γύρω σας λειτουργούν σαν εμπόδιο. Να θέλετε περισσότερο χρόνο, περισσότερο αέρα…
Εγώ έτσι νιώθω! Δεν μπορώ να αναπνεύσω πια…

Σας αφήνω, μα η σκέψη μου θα είναι μαζί σας!
Να θυμάστε, εδώ θα είμαι…

Τα φιλιά μου αγαπητοί μου φίλοι!

4 Νοεμβρίου 2010

Βιβλιοφάγος εγώ; Δε νομίζω…


Τον τελευταίο καιρό αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα. Έχω ξεκινήσει να διαβάσω δέκα διαφορετικά βιβλία και αφήνω και τα δέκα στη μέση. Δεν τα ξεκίνησα ταυτόχρονα, όχι. Απλώς περνούσα από το ένα στο άλλο. Δεν ξέρω τι έχω πάθει, μα το τελευταίο διάστημα αδυνατώ να διαβάσω. Εγώ που τελείωνα ένα βιβλίο μέσα σε δυο τρεις μέρες, τώρα περνάνε δεκαπέντε και βρίσκομαι ακόμα στη μέση. Αρνούμαι πεισματικά να κάτσω να διαβάσω. Διαβάζω πενήντα, εκατό σελίδες και μετά σταματάω. Τι έχω πάθει;
Προτιμώ να περνάω την ώρα μου κάνοντας δουλειές στο σπίτι ή μαγειρεύοντας, παρά να ανοίξω κάποιο μυθιστόρημα και να γίνω μάρτυρας της ιστορίας του. Πέρυσι τέτοιο καιρό έκανα ακριβώς το αντίθετο. Ξάπλωνα στον καναπέ μου και δεν με ενδιέφερε τίποτα, παρά το βιβλίο που κρατούσα. Έχω αρχίσει να ανησυχώ! Τι μου συμβαίνει γιατρέ;
Ταυτόχρονα, μέσα μου νιώθω να ξεχειλίζει η ανάγκη μου να γράψω. Τις «Άγριες Θύμησες», την ιστορία που αναρτούσα το καλοκαίρι κ αφορούσε στον ελληνικό εμφύλιο,  δεν την αναρτώ πια εδώ. Κάθομαι και την γράφω από την αρχή ξανά και ξανά. Έχω δοθεί ολοκληρωτικά στη συγγραφή αυτής της ιστορίας. Δεν με νοιάζει πότε θα την τελειώσω, αρκεί μόνο να το κάνω.  Είναι καιρός να δω το πράγμα λίγο πιο σοβαρά και να πάψω να το βάζω στην άκρη.
Κι όποτε δεν έχω έμπνευση γι’αυτήν, γράφω την ιστορία που αναρτώ τώρα, τον Ζωντανό Εφιάλτη. Ήθελα να με δοκιμάσω λίγο και στο α’ πρόσωπο διήγησης γιατί δεν είχα γράψει ποτέ. Δεν ξέρω τι μου αρέσει καλύτερα, μα σίγουρα καλό μου κάνει. Εξάσκηση είναι κι αυτό…
Το ερώτημα όμως είναι ένα. Ευσταθεί να λέγεται το ιστολόγιο μου «The Bookeater»; Δεν το αισθάνομαι πια ότι με αντιπροσωπεύει. Νομίζω πως δεν είμαι πια κάτι τέτοιο…
Μάλλον θα αλλάξω όνομα!
Κι αν το έλεγα «Όταν η αγάπη για το διάβασμα, έγινε αγάπη για τη συγγραφή» ;
Νομίζω πως ακριβώς αυτό μου συνέβη τον έναν αυτό χρόνο που γράφω εδώ…

16 Οκτωβρίου 2010

Είσαι 'συ ο ανθρωπός μου!


Είσαι ‘συ ο άνθρωπος  μου
Το μεράκι το κρυφό
Αν σε χάσω θα πεθάνω
Απ’τον κόσμο θα χαθώ

Από το πρωί δεν είχε σταματήσει λεπτό να τραγουδάει ξανά και ξανά το ίδιο τραγούδι. Ήταν λες και οι στίχοι του να είχαν ποτίσει μέσα της. Λες και είχαν γραφτεί από εκείνη, αφιερωμένοι στον άνθρωπο που σε λίγες ώρες θα γινόταν επίσημα πια ο σύζυγος της. Στον άντρα που αγαπούσε όσο τίποτα στον κόσμο. Σε εκείνο το νεαρό αγόρι που είχε γνωρίσει πριν εφτά ολόκληρα χρόνια κι από τότε είχαν γίνει αχώριστοι. Προσπάθησε να πάει πίσω, πολύ πίσω, σε εκείνο το απόγευμα του Ιουλίου που τον αντίκρισε για πρώτη φορά. Δε θα τη ξεχνούσε ποτέ εκείνη την στιγμή. Ακόμα θυμόταν τι φορούσε, πως την κοίταζε, τι είπαν. Όλα τα θυμόταν και θα έμεναν για πάντα ανεξίτηλα στη μνήμη της. Μικρό κορίτσι κι εκείνη τότε. Ακόμα σχολείο πήγαινε. Μαζί μεγάλωσαν, μαζί πέρασαν τις όμορφες και τις άσχημες στιγμές που έφερε η συνέχεια. Μα ό,τι κι αν συνέβη,  εκείνοι άντεξαν, τα προσπέρασαν όλα και σε λίγες ώρες θα το βροντοφώναζαν μπροστά σε όλο τον κόσμο.
Η μεγάλη μέρα είχε φτάσει. Λίγες ώρες έμεναν ακόμα. Παράξενο, μα δεν είχε άγχος. Μόνο χαρά φώλιαζε στην καρδιά της. Μια απέραντη ευτυχία και πολλή ανυπομονησία να βρεθεί δίπλα στον αγαπημένο της.  Κοίταξε από το παράθυρο τον καταγάλανο ουρανό και χαμογέλασε. Μακάρι να κρατούσει έτσι μέχρι το βράδυ, ευχήθηκε από μέσα της και αναστέναξε. Ακριβώς απέναντί της, κρεμασμένο στην ξύλινη πόρτα της ντουλάπας περίμενε το νυφικό της. Σε λίγο θα έρχονταν φίλοι και συγγενείς να τις ευχηθούν και να την ετοιμάσουν. Θα έρχονταν οι φίλες της να την εμψυχώσουν και να της φορέσουν το νυφικό της. Θα έγραφε το όνομα της καθεμίας στον πάτο του νυφικού της παπουτσιού με την ευχή να σβήσουν όλα και να παντρευτούν σύντομα. κι εκείνες . Αυτή ήταν η πρώτη που παντρευόταν κι ευχόταν να κάνει καλή αρχή. Άγγιξε το νυφικό και τα μάτια της γέμισαν δάκρυα. Πόσο όμορφο ήταν, συλλογίστηκε, ενώ ταυτόχρονα το θαύμαζε. Μικρά πετραδάκια στόλιζαν το μπούστο του και καθώς οι αχτίνες του ήλιου έμπαιναν στο δωμάτιο, έπεφταν πάνω του κι έκαναν τους τοίχους να γυαλίζουν. Σαν πριγκίπισσα θα ήταν απόψε. Μια μικρή πριγκίπισσα που θα έβρισκε τον πρίγκιπά της να την περιμένει στα σκαλιά της εκκλησίας γύρω στις οχτώ  το βράδυ για να ενωθούν με τα ιερά δεσμά του γάμου. Ο πατέρας της και  ο αδερφός της θα την παρέδιδαν σε εκείνον με την ευχή το κορίτσι τους  να ήταν πάντα ευτυχισμένο και γελαστό. Μα δεν είχε καμία αμφιβολία γι’αυτό. Σίγουρα θα ήταν ευτυχισμένη αφού θα είχε για πάντα δίπλα της εκείνον.
Είσαι συ ο άνθρωπος μου
Της καρδιάς μου η χαρά
Αν μ’αφήσεις πίστεψε με
Θα με πνίξει η συμφορά

Συνέχισε να σιγοτραγουδά και στάθηκε μπροστά από τον μεγάλο καθρέπτη που βρισκόταν στην κρεβατοκάμαρα. Πάνω στην τουαλέτα της είχε απλώσει το πέπλο της και το κόσμημα που θα φορούσε στο λαιμό της. Λίγο πιο πέρα τα παπούτσια της και τα καλλυντικά της. Κάθισε στο ξύλινο σκαμπό που βρισκόταν ακριβώς μπροστά της και κοίταξε το είδωλό της στο γυαλί.
"Αχ Νατάσσα… Μεγάλωσες…
Παντρεύεσαι…
Το πιστεύεις;
Παντρεύεσαι…"
Είπε δυνατά προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει τα λόγια της. Είναι κάποια πράγματα που δεν τα αντιλαμβάνεσαι αμέσως. Πρέπει να έρθει εκείνη ακριβώς η ώρα για να τα καταλάβεις. Έτσι κι εκείνη πίστευε πως μόνο αν φορούσε το νυφικό της θα το καταλάβαινε ότι σε λίγο θα γινόταν νυφούλα. Ότι σε λίγο θα παντρευόταν. Άνοιξε το συρτάρι κι έβγαλε μια κολλά χαρτί με ένα στυλό. Ήθελε να γράψει, μα δεν ήξερε τι. Απλώς το ήθελε…
Πέρασαν μερικά λεπτά κι άρχισε να γεμίζει το χαρτί με μαύρα σημάδια. Θα έγραφε στον αγαπημένο της. Αφού δεν τον είχε μπροστά της να του πει όλα όσα ένιωθε, θα τα έγραφε σε ένα φύλλο χαρτί και θα του το έδινε κάποια άλλη στιγμή για να μάθαινε κι εκείνος, πως ένιωθε λίγες ώρες πριν βρεθούν στην εκκλησία.

"Αγαπημένε μου,
Νιώθω μέσα μου μικρές πεταλουδίτσες να μου γαργαλάνε το στήθος. Είναι από εκείνα τα περίεργα συναισθήματα που είναι αδύνατον να τα περιγράψεις με λόγια. Μόνο αν τα νιώσεις μπορείς να καταλάβεις πως είναι η αίσθηση. Ίσως κι εσύ εκεί που βρίσκεσαι τώρα να νιώθεις ακριβώς το ίδιο, όπως κι εγώ.
Χαρά είναι! Χαρά και  επιθυμία να σε δω να με περιμένεις στα σκαλιά τις εκκλησίας. Θα προσπαθήσω να γίνω όσο πιο όμορφη γίνεται απόψε! Για σένα! Μόνο για εσένα! Θέλω να είσαι περήφανος που θα με έχεις δίπλα σου. Μα περισσότερο περήφανος θέλω να είσαι γιατί θα έχεις δίπλα σου μια γυναίκα που σε αγαπάει πραγματικά, σε νοιάζεται, σε σέβεται, σε προσέχει και θα κάνει τα πάντα για να σε βλέπει ευτυχισμένο μια ολόκληρη ζωή. Εγώ να ξέρεις πως είμαι πολύ περήφανη για σένα! Τόσο που δεν ξέρω αν γίνεται περισσότερο. Εύχομαι από δω κι εμπρός να συναντήσουμε μόνο ευτυχία και χαρά στη ζωή μας! Να είμαστε χαμογελαστοί και γεμάτοι αισιοδοξία!
Να είμαστε «ένα» θέλω! Όχι εγώ, όχι εσύ. ΕΜΕΙΣ! Αυτό θέλω να είμαστε!
Μια γροθιά! Ενωμένοι δεν έχουμε να φοβηθούμε κανέναν και τίποτα! Να είσαι σίγουρος γι’αυτό αγάπη μου!
Σε αγαπώ πολύ! Εδώ δε θα σου πω ότι δεν γίνεται περισσότερο γιατί θέλω να πιστεύω ότι μέρα με τη μέρα η αγάπη μου για σένα θα γίνεται ακόμα μεγαλύτερη! Μπορώ να σου υποσχεθώ μόνο πως θα σε αγαπώ για πάντα! Η αγάπη μου για σένα δε θα σβήσει ποτέ από τη καρδία μου!
Ελπίζω τα αισθήματά να είναι αμοιβαία και να νιώθεις κι εσύ το ίδιο για εμένα!
Ραντεβού στις 8 αγαπημένε μου!
Ραντεβού με την ευτυχία!
Σε αγαπώ! Να το θυμάσαι πάντα!"

 Άφησε το στυλό και δακρυσμένη διάβασε αυτά που είχε γράψει! Στη συνέχεια δίπλωσε το χαρτί και το έβαλε ξανά στο συρτάρι! Κάποια στιγμή θα του το έδινε!
Θα το διάβαζαν μαζί! Αυτή θα του το διάβαζε! Θα άφηνε από τα χείλη της να ακουστούν όλα όσα ένιωθε λίγες ώρες πριν γίνει για πάντα δικιά του.
Κοίταξε το ρολόι στον τοίχο. Έπρεπε να σηκωθεί και να αρχίσει να ετοιμάζεται! Λίγες ώρες έμεναν! Λίγες ώρες μέχρι το ραντεβού!
Το κοινό ραντεβού με την ευτυχία!

27 Σεπτεμβρίου 2010

Για την Ανάσα...


Δεν είμαι η Ανάσα!
Εμένα με λένε Νατάσσα!
Μα για χάρη της, Ανάσα θα γίνω κι εγώ…
Για να μην δω ΠΟΤΕ εκείνο τον τόπο να μην αναπνέει…

Η Φίλη μου Καλλιόπη, μου έκανε απόψε την πρόταση  και την τιμή να είμαι συντάκτρια της Ανάσας! Με μεγάλη μου χαρά δέχτηκα την πρότασή της κι από σήμερα λοιπόν , θα έχω δυο σπίτια! Την Ανάσα και Τον Βιβλιοφάγο.
Θα είμαι και εκεί όπως μου ζήτησε εκείνη, να κάνω αναρτήσεις, να δέχομαι τα σχόλια σας και σας απαντώ! Γνωρίζω πως στους περισσότερους από τους αναγνώστες της ίσως να είμαι άγνωστη, μα αυτό δε θα μας εμποδίσει να μοιραστούμε το ίδιο ταξίδι από εδώ και εμπρός…
Όπως η Καλλιόπη, έτσι κι εγώ λατρεύω τη συγγραφή! Όπως εκείνη, έτσι κι εγώ θα αναρτώ τα προσωπικά μου «αποκυήματα φαντασίας» ταυτόχρονα και στο δικό της ιστολόγιο..
Όπως η Καλλιόπη, έτσι κι εγώ…
Θα είμαι εκεί για να συνεχίσω όσα θα αφήσει για λίγο η καλή μας φίλη. Προσωπικοί λόγοι, την αναγκάζουν να λείψει για κάμποσο, μα δε θα αργήσει να ξαναγυρίσει! Έως τότε, θα είμαι εκεί να συμπληρώνω το έργο της.
Σίγουρα σαν εκείνη δε γράφω. Σίγουρα σαν εκείνη δεν σχολιάζω και δεν απαντώ, μα θα τα κάνω όλα με την ίδια θέληση και την ίδια αγάπη που τα έκανε κι εκείνη! Σας θέλω όλους εκεί, μαζί μου, να συνεχίσουμε να δίνουμε ζωή σε εκείνο τον όμορφο κόσμο που έφτιαξε με τόση όρεξη και με τόσο μεράκι η Καλλιόπη!
Κι εκείνη εδώ τριγύρω θα είναι και θα μας παρακολουθεί!  
«Ανάσα μου,
Εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου, να σου πάνε όλα καλά! Δεν επιθυμώ τίποτα περισσότερο από το να σε δω γρήγορα και πάλι κοντά μου! Γιατί πίστεψέ με, σε ένιωσα από την πρώτη στιγμή δίπλα μου, κοντά μου, αληθινή φίλη κι ακόμα παραπάνω! Κι άσε τους άλλους να λένε! Εμείς που  τα ζούμε ξέρουμε! Ξέρουμε πόσο κοντά μπορούν να έρθουν δυο άνθρωποι, ακόμα κι αν δεν γνωρίζονται χρόνια! Σημασία έχει να μπορείς να μιλάς με τα μάτια και την ψυχή. Κι εμείς το καταφέραμε! Είμαστε ένα παράδειγμα κι εμείς, δε νομίζεις; Θυμάμαι ένα σου σχόλιο σε μια πρόσφατη ανάρτησή μου. Θα κλέψω τα λόγια σου και θα κλείσω με αυτά : “Μείνε όπως είσαι, έχεις αλήθεια που δύσκολα συναντάται στις μέρες μας και δεν χρειάζεται κραυγές για να ξεχωρίσει. Κι αν φανεί σε κάποιους πως ανταλλάσουμε φιλοφρονήσεις, ειλικρινά δεν με απασχολεί. Το μόνο που με νοιάζει είναι να κρατώ κοντά μου ότι θεωρώ εξαιρετικό και μπορεί να εκτιμήσει την αλήθεια μου.
Σε
κρατώ κοντά μου λοιπόν και σε ευχαριστώ.»
Ακριβώς τα ίδια νιώθω κ εγώ καλή μου για εσένα! Ακριβώς ! Σε κρατάω κοντά μου λοιπόν!
Κοίτα μη μου αφήσεις το χέρι…

Δεν είμαι η Ανάσα!
Εμένα με λένε Νατάσσα!
Μα για χάρη της, Ανάσα θα γίνω κι εγώ…
Για να μην δω ΠΟΤΕ εκείνο τον τόπο να μην αναπνέει…

15 Σεπτεμβρίου 2010

Εδώ είμαι...



Εδώ είμαι!
Δε με βλέπετε μα είμαι εδώ! Σας παρακολουθώ και σας διαβάζω όλους εσάς τους αγαπημένους!
Δυστυχώς λόγω απουσίας ελεύθερου χρόνου μου είναι αδύνατον να κάτσω να γράψω! Που να μου έρθει η έμπνευση με τόσο τρέξιμο; Βλέπετε, από τι μια οι προετοιμασίες για τη μεγάλη μέρα -έχουμε μπει στην τελική ευθεία, ένας μήνας έμεινε-, από την άλλη η έναρξη των μαθημάτων δεν προλαβαίνω να κάνω τίποτα! Αλλά να σας πω και την αλήθεια μου, δεν αγχώνομαι και ιδιαίτερα! Τι θα κερδίσω άλλωστε; Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει!
Κι αφού δεν προλαβαίνω να "δημιουργήσω" εγώ, είπα να το ρίξω στο διάβασμα σαν γνήσια "βιβλιοφάγος που είμαι! Τόσο στις μετακινήσεις μου από μάθημα σε μάθημα, όσο και το βραδάκι πριν κοιμηθώ, όλο και κάτι διαβάζω! Μα πάλι, χρόνο δεν έχω να κάτσω να σας πω τις εντυπώσεις μου! Διάβασα το "Λευκή ορχιδέα" της Καίτης Οικονόμου, "Το νησί κάτω από τη θάλασσα" της Ιζαμπελ Αλιέντε, "Αθηνά, ευτυχώς που δεν γεννήθηκα όμορφη" του Κώστα Καρακάση ενώ τώρα διαβάζω το "Τελευταίο τσιγάρο" της Λένας Μαντά ! Συνέχεια έχουν το "Από δρυ παλία και από πέτρα", "Τη νύχτα που γύρισε ο χρόνος" της Νοέλ Μπαξερ και "Τα δάκρυα της χαράς" της Βάσως Παπάκου! Ελπίζω να βρω την ευκαιρία να σας κάνω σύντομα γνωστές τις εντυπώσεις μου από τα ταξίδια που μου χάρισαν μέσα από τις σελίδες του το καθένα!

Θα είμαι τριγύρω!
Φιλιά σε όλους σας!

12 Αυγούστου 2010

Οι διακοπές συνεχίζονται! ! !



Φίλοι μου ,
για δεύτερη φορά θα πρέπει να σας αποχωριστώ αφού από αύριο και τις επόμενες δέκα μέρες θα πάω στην εξοχή να περάσω τις διακοπές μου (μέρος β'). Βλέπετε δε μου έφτανε η Κέρκυρα, ήθελα κι άλλο! Μα πείτε μου όμως, εγώ φταίω; Ποιός μπορεί να αντισταθεί σε λίγες μέρες ξεκούρασης, χαλάρωσης και ξεγνοιασιάς στη φύση και στη καταγάλανη θάλασσα; Νομίζω κανείς!!!
Γι'αυτό είπα κι εγώ να φτιάξω τις βαλιτσούλες μου και να κάνω ακόμα ένα όμορφο ταξιδάκι αναψυχής! Μη μου πάθετε τίποτα όσο θα λείπω! Να είστε καλά παιδιά και να περάσετε όμορφα ό,τι κι αν κάνετε!

Ανάσα μου για 'σένα δεν αγωνιώ γιατί ξέρω πως κι εσύ θα λείπεις και θα περνάς όμορφα! Όταν γυρίσω θα περιμένω να διαβάσω καινούργιες ιστορίες και την συνέχεια του πλάσματος φυσικά! Εκεί στα βόρεια θα μαζέψεις πλήθος εικόνων, χρωμάτων και συναισθημάτων που αποκλείεται να πάνε χαμένα! Κάπου θα σου χρησιμέψουν!

Χριστόφορέ μου, εσύ πρέπει να έχεις ήδη φύγει! Να περνάς όμορφα και να κάνεις πολλλές βουτιές! Χρειάζεται να δροσιστείς λιγάκι γιατί αυτή η Αφρική μας έκαψε τον τελευταίο καιρό! Θα περιμένω με αγωνία τον Τουκούρ Σεϊταν.

Ιανέ μου, ό,τι και να κάνεις, όπου και να πάς να περάσεις όμορφα! Ποτέ δεν ξέρεις... Μπορεί να έρθει η Μούσα να σε συναντήσει εκεί που θα είσαι! Κοίτα να έχεις τα μάτια σου κ τα αυτιά σου ανοιχτά να μην σε προσπεράσει! Καλά να περνάς συνοδοιπόρε μου!

Ionnkorr μου, νόμιζες πως θα ξεφύγεις; Άσε το blogging και πήγαινε σε καμιά παραλία να βρεις τη γοργόνα που λέγαμε! Θα περάσεις καλά... Trust me! Η αλήθεια είναι οτι θα αποχωριστώ για λίγο την μπούργκα και θα φορέσω το μαγιουδάκι μου αλλά σου ορκίζομαι πως όταν θα έρθω να διαβάσω την συνέχεια των "Θεών" , θα τη ξαναφορέσω!

Ρίκη μου, εσύ θα περνάς σίγουρα καλά! Εξάλλου είσαι στο ομορφότερο μέρος του κόσμου, στην πολυαγαπημένη Κρήτη! Γίνεται να μην περνάς καλά; Αχ να ήμουν κι εγώ εκεί!!! Θα το ήθελες το Τσοτσώ μαζί σου, δε θα το ήθελες;

Έσπερέ μου, είσαι κι εσύ στο νησί της Ρίκης! Ελπίζω να περνάς τέλεια! Πώς να μην περνάς άλλωστε; Άντε, μου έλειψαν τα ποιήματά σου... Μην αργήσεις να γυρίσεις! Πλάκα κάνω! Κάτσε όσο θες και πέρνα τέλεια!

Δέσποινά μου, να περνάς κι εσύ όμορφα όπου κι αν πάς! Να κρατήσεις μέσα σου όλες τις όμορφες εικόνες και να τις κάνεις ποίηματα, αφού όλα μπορείς και τα κάνεις ποίημα! Το πιο απλό πράγμα, μπορεί μέσα από τους στίχους σου να γίνει ένα αριστούργημα!

Όλους σας φιλώ και σε όλους εύχομαι να περάσετε όμορφα! Και εσάς που δεν σας ανέφερα μη νομίζετε οτι σας ξεχνάω! Όλους σας σκέφτομαι, μα έχω κ εγώ τις αδυναμίες μου! Συγχωρέστε με...
Να έχουμε καλό Δεκαπενταύγουστο και να ξεκουραστούμε γιατί από Σεπτέμβρη έρχονται τα δύσκολα...

Α ναι, δε σας το είπα;
Παντρεύομαι!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


Φιλάκια!!!

27 Ιουλίου 2010

Και πάλι εδώ!

 


Μπορεί να γύρισα μα θέλω να κρατήσω βαθιά στη μνήμη μου
τη μυρωδιά της αλμύρας που με πλημμύριζε 
το μπλε της  θάλασσας που το βλέμμα μου αντίκριζε
το χρώμα του ήλιου καθώς βυθιζόταν στα χρυσαφένια νερά του πελάγους...

Κρατάω τα πάντα μέσα μου μέχρι να τα ξανασυναντήσω!
Το καλοκαίρι δεν τελείωσε!
Είναι ακόμη εδώ!!!

13 Ιουλίου 2010

Καλοκαιρινές διακοπές.. για πάντα!!!

Σας χαιρετώ από την όμορφη Κέρκυρα!
Φέτος είπα να επισκεπτώ το νησί των Φαιάκων μιας και ήταν το μόνο από τα νησιά του Ιονίου το οποίο δεν είχα επισκεπτεί μέχρι και σήμερα! Να 'μαι λοιπόν και εδώ! Με περιμένει μια εβδομάδα περιήγησης στην Παλαιοκαστρίτσα, στο Ποντικονήσι, στο Αχίλλειον, στο Λιστόν και στα στενά καντούνια του καταπράσινου νησιού!
Ελπίζω και εσείς να περνάτε όμορφα όπου κι αν είστε, κάνετε δεν κάνετε διακοπές! Κι όσοι δεν κάνετε, δεν μπορεί, θα κοντοζυγώνουν... Υπομονή λοιπόν!!!
Όσο μπορώ θα σας διαβάζω και θα σας επισκέπτομαι και να είστε σίγουροι πως θα μου λείψετε!
Ιούλιος ήταν όταν δημιούργησα αυτό το ιστολόγιο ! Μόλις έναν χρόνο πριν...
Και ξέρετε κάτι; Είναι από τα πιο όμορφα πράγματα που έχω κάνει στη ζωή μου! Έμαθα να διαβάζω την ψυχή των ανθρώπων, όσων τουλάχιστον βγάζουν την ψυχή τους στα γραπτά τους. Γνώρισα ανθρώπους που αν και δεν ήξερα νωρίτερα τους ένιωσα αμέσως σαν φίλους μιας ολόκληρης ζωής. Τέλος, έγραψα και έγραψα και έγραψα. Αυτό το ιστολόγιο με βοήθησε τόσο να αναπτύξω την μεγαλύτερή μου αγάπη, τη συγγραφή.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς που είσασταν κοντά μου όλον αυτό το χρόνο και εύχομαι να συνεχίσουμε να τα λέμε!
Επιστρέφω σύντομα...


ΚΑΛΕΣ    ΔΙΑΚΟΠΕΣ!!!

24 Φεβρουαρίου 2010

22 Φεβρουαρίου 2010

Αφιερωμένο...

Τα ξημερώματα της Κυριακής τρεις φίλοι μας είχαν ένα ατύχημα που δυστυχώς είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο του ενός. Γράφω λοιπόν τις λίγες αυτές γραμμές τόσο για το παιδί που έφυγε αλλά και για τον κολλητό μας -οδηγό του αυτοκινήτου- που αυτή την ώρα πονάει πιο πολύ απ'όλους...


Θυμάμαι μόνο τον τρομακτικό ήχο που έκαναν τα λάστιχα καθώς γλιστρούσαν πάνω στην άσφαλτο. Έχασα τον έλεγχο του αυτοκινήτου κι εκείνο ακολούθησε μια ανεξέλεγκτη πορεία στο άγνωστο. Δεν πρόλαβα να κάνω τίποτα…

Και μετά σκοτάδι…

Και μετά ξύπνησα. Προσπάθησα να καταλάβω τι είχε συμβεί. Ξημερώματα Κυριακής γυρνούσαμε από εκείνο το νυχτερινό μαγαζί. Είχαμε πιει κ μπήκαμε στο αυτοκίνητο μου να γυρίσουμε. Εμείς, οι τρεις κολλητοί. Από παιδιά μαζί. Εγώ κι εσείς τα δυο αδέρφια.
Τρέχαμε. Τι τρέλα κι αυτή; Έτρεχα. Εγώ έτρεχα. Εγώ ήμουν οδηγός. Και ξαφνικά….

Εκείνο το σκοτάδι…

«Οι φίλοι μου… Που είναι οι φίλοι μου; Θέλω να δω τα παιδιά…»
Σηκώθηκα από το κρεβάτι μου για να έρθω να σας βρω. Ούτε μια γρατζουνιά δεν είχα… Άραγε εσείς;
Βγήκα στον διάδρομο και είδα τον έναν από εσάς με σκυμμένο κεφάλι και μάτια γεμάτα δάκρυα.
Και κατάλαβα…
Στάθηκα μπροστά του να τον κοιτάζω μη μπορώντας να βγάλω λέξη.

«Τι να σου πω… Τι να πω τώρα;» του είπα κοιτώντας τον μέσα σε ‘κείνα τα πλημμυρισμένα μάτια.

Καμιά απάντηση.

Κενό.

«Σε σκότωσα. Σκότωσα τον καλύτερο μου φίλο»
«Όχι δεν με σκότωσες…»
«Σε σκότωσα. Με εμπιστεύτηκες και εγώ σε πρόδωσα»
«Πάντα σε εμπιστευόμουν. Δεν ήταν η πρώτη φορά που το κάναμε αυτό. Έτυχε…»
«Γιατί εσένα; Γιατί να μην πάρει εμένα;»
«Έτσι ήθελε…»
«Πώς να αντικρύσω ξανά τον αδερφό σου; Πώς να κοιτάξω τους γονείς σου; Τι να τους πω;»
«Να είστε ο ένας δίπλα στον άλλο και να αγαπιέστε…»
«Εγώ πάω. Τελείωσα…»
«Μην το ξαναπείς αυτό. Θέλω να σε βλέπω δυνατό από δω ψηλά»
«Γιατί;»
«Έτσι ήθελε…»
«Αδερφέ μου δε θα σε βγάλω ούτε για ένα λεπτό μέσα από το μυαλό μου κ τη σκέψη μου»
«Συνέχισε να ζεις και μην κολλάς την σκέψη σου σε μένα. Συνέχισε… Να ‘σαι δυνατός. Κι εγώ θα είμαι δίπλα σου να σε προσέχω.»


Τύψεις. Ενοχές. Πώς να χαθούν από τη ζωή αυτού του ανθρώπου; Μια ζωή θα θεωρεί τον εαυτό του αιτία του θανάτου του φίλου του.

Όχι. Δεν έφταιγες εσύ. Συνέβη… Έτσι ήθελε…. Ήταν η κακιά στιγμή…
Συνέχισε. Μη σταματάς εδώ. Συνέχισε και να ‘σαι δυνατός. Είμαι σίγουρη πως κι εκείνος αυτό θέλει από ‘σένα.
Συνέχισε…

Αφιερωμένο στον Β. που έφυγε νωρίς
Και στον Ν. -που θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο- με την ελπίδα πως κάποτε αυτή η ανάμνηση θα πονάει λιγότερο…

22 Ιανουαρίου 2010

Ελπίδα ζωής




Πόσες ώρες να είχαν περάσει; Πόσες μέρες;
Σίγουρα μέρες…
Είχε πάψει να υπολογίζει πια. Ούτε μπορούσε, ούτε το ήθελε. Τι νόημα είχε άλλωστε; Σε λίγο θα χανόταν για πάντα θαμμένος κάτω από τα συντρίμμια του ίδιου του σπιτιού. Τι τραγική ειρωνεία.
Εδώ είχε γεννηθεί…
Εδώ είχε μεγαλώσει…
Και τώρα ,αυτό το σπίτι τον πλάκωνε και του ‘παιρνε τη ζωή.
Δεν μπορεί να ήταν τόσο άδικη η ζωή σκέφτηκε. Τί είχε κάνει; Ποιόν είχε βλάψει; Δώδεκα χρονών αγόρι ήταν μόνο. Δεν είχε προλάβει να ζήσει τίποτα. Δεν έπρεπε να πεθάνει.
Δεν ήθελε να πεθάνει.
Πόσο ξαφνικά μπορεί ν’αλλάξει η ζωή ενός ανθρώπου…
Πόσο γρήγορα μπορεί να σε βρει το κακό…
Τη μια στιγμή, καθισμένος στο κρεβάτι του διάβαζε αμέριμνος το αγαπημένο του βιβλίο.
Και την άλλη…
Πλακωμένος από πέτρες και σίδερα.
Τι ήθελε και σκεφτόταν τώρα;
Μα έτσι δεν γίνεται όμως ;
Την ώρα που σβήνεις και χάνεις τη ζωή, αυτή δεν περνάει μπροστά απ’τα μάτια σου σαν ταινία;
Προσπάθησε να μη σκέφτεται. Θυμήθηκε πως πονούσε μα δεν μπορούσε να κουνηθεί ούτε σπιθαμή.
Διψούσε…
Ένιωσε το λαιμό του ξερό να καίει…

Και ύστερα ησυχία…

Ξαφνικά ένιωσε έναν θόρυβο από πάνω του…
Κι άλλον ένα … κι άλλον…
Δεν μπορεί να είναι αλήθεια, σκέφτηκε.
Δεν μπορεί να είναι δυνατόν…
Τρεις διαδοχικοί ήχοι
Κενό
Ξανά τρεις…
Η καρδιά του άρχισε να χτυπάει δυνατά. Να ήταν γι’αυτόν;
ΕΛΠΙΔΑ…
Προσπάθησε να βγάλει μια φωνή μα ούτε ο ίδιος δεν κατάφερε να την ακούσει…
Τρεις ήχοι
Κενό
Ξανά τρεις
Και ξαφνικά κάποιος φώναξε
-Ακούει κανείς;Μ’ακούει κανείς;
Προσπάθησε να ξαναφωνάξει. Έβαλε όλη του τη δύναμη για ν’ακουστεί και μια κραυγή ξέφυγε απ’τα στήθια του…
-Εδώωω
- Μας ακούς; Άκουσε να του φωνάζουν.
- Ναι… εδώ…
απάντησε , σίγουρος ότι αυτά θα ήταν τα τελευταία λόγια που θα κατάφερνε να πει.
-Είμαστε εδώ. Σε λίγο θα σε βγάλουμε. Λίγο ακόμα και θα σε βγάλουμε. Υπομονή. Συνέχισε να μιλάς.
Τώρα άκουγε ακόμα μεγαλύτερο θόρυβο. Φωνές πολλών ανθρώπων.
Ανάμεσα τους κάποιοι φώναζαν τ’όνομά του.
Δάκρυα κύλησαν απ’τα μάτια του και έκαψαν τα μάγουλά του. Έπρεπε να κάνει μια ακόμα προσπάθεια για να φανεί δυνατός.
-Εδώωω… προσπάθησε να φωνάξει.
Τα λεπτά φάνταζαν με ώρες…
Μια μικρή χαραμάδα δίπλα του πλημμύρησε φως. Κι ύστερα πιο δίπλα… Κι άλλο φως…
ΦΩΣ
Και ξαφνικά μερικοί άντρες βρέθηκαν από πάνω του
-Μπράβο αγόρι μου. Είσαι σπουδαίος άντρας. Τα κατάφερες… του είπε ο ένας και τον τύλιξε σε μία κουβέρτα.
Τον κοίταξε στα μάτια προσπαθώντας να πει ένα ευχαριστώ μα δεν μπορούσε να βγάλει μιλιά. Με τα μάτια του μόνο του είπε αυτά που τόσο ήθελε. Με το βλέμμα του μόνο προσπάθησε να του δείξει την απέραντη ευγνωμοσύνη που ένιωθε γι’αυτούς που τον έσωσαν.
Ήταν ζωντανός…
Τα είχε καταφέρει…
ΗΤΑΝ ΖΩΝΤΑΝΟΣ