Μια ανάρτηση αφιερωμένη σε εμένα...

Η συγγραφέας Κωνσταντίνα Λαψάτη έκανε μια ανάρτηση στο ιστολόγιό της μιλώντας για εμένα και δημοσιεύοντας ένα δικό μου κείμενο! Πρώτη φορά κάνουν μια τόσο γλυκιά πράξη και λένε τόσο όμορφα λόγια προς τιμή μου, γεγονός που με συγκίνησε. Αυτή μου λοιπόν τη συγκίνηση αλλά κ την απέραντη χαρά ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Μπορείτε να διαβάσετε την δημοσίευση εδώ, μα εγώ ήθελα πολύ να την αναρτήσω κ στο δικό μου ιστολόγιο λέγοντας κι από εδώ ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στην αγαπημένη μου Κωνσταντίνα!

Ακολουθεί η ανάρτηση της Κωνσταντίνας Λαψάτη :

"Λίγα λόγια για την Αναστασία...

Είμαι βέβαιη πως διαβάζοντας το διήγημα της Αναστασίας Βασιλάκου για τις τελευταίες στιγμές της Πηνελόπης Δέλτα, θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι η Αναστασία έχει έναν μοναδικό τρόπο γραφής που προσωπικά - μιας και έχω την τιμή, την ευτυχία αλλά και την τύχη να έχω διαβάσει και άλλα δείγματά της - κατατάσσω στο είδος εκείνο της γραφής που αποκαλώ ένα πανέμορφο, νοσταλγικό ταξίδι στο παρελθόν.

Μία γραφή περασμένων εποχών,

ανόθευτη και αυθεντική,

που σπάνια πια συναντάμε στην εποχή μας.

Γιατί όμως να συμβαίνει αυτό...

Γιατί πολύ απλά η Αναστασία είναι μία δημιουργός που όταν γράφει, γράφει με την πέννα της ψυχής της. Και η ψυχή της είναι το ίδιο ανόθευτη και αυθεντική. Με ήθος.

Διαβάζοντας τα διηγήματά της ξέρω πως θα παρασυρθώ και θα φτάσω τελικά εκεί ακριβώς που η ίδια θέλει να με πάει.

Και τολμώ να ομολογήσω ότι διαβάζοντας την Αναστασία, πάντα φέρνω στο μυαλό μου την ανάμνηση ενός δροσερού καλοκαιριού { εκείνα τα χρόνια τα καλοκαίρια ήταν απολαυστικά δροσερά } όπου παιδάκι του Δημοτικού καθώς ήμουν, ξάπλωνα τα μεσημέρια έξω στην βεράντα έχοντας στα χέρια μου το βιβλίο της Λιλίκας Νάκου Οι Παραστρατημένοι.

Ιδιαίτερη ανάμνηση, μοναδική...

Αυτό ακριβώς κάνει η Αναστασία.

Μου δημιουργεί συναισθήματα που με φέρνουν πίσω στο παρελθόν, σε στιγμές τόσο μοναδικές και πολύτιμες,τόσο αθώες και αγνές,τόσο όμορφες και δροσερές...

και θέλει πραγματικό ταλέντο για να το κάνεις αυτό, δεν νομίζετε;

Οι περισσότεροι μπορούν να γράψουν. Κάποιοι καταφέρνουν να σε παίρνουν μαζί τους. Λίγοι όμως τα πετυχαίνουν όλα αυτά, ταυτόχρονα με το να σε κάνουν να ζήσεις ξανά τις ομορφότερες στιγμές της ζωής σου. Και θέλει πραγματικό ταλέντο για να το κάνεις αυτό.

Και τώρα πια, δεν θέτω καμία ερώτηση. Τώρα μόνο διαπιστώνω.

Σημ. Νατάσσα μου γλυκιά, έγραψα αυτές τις λίγες λέξεις, ακούγοντας τα υπέροχα τραγούδια από το ιστολόγιό σου.

Επίσης, αναρτώ και την ίδια ακριβώς εικόνα που ανέρτησες κι εσύ, καθώς δεν ήθελα να χαλάσω την μαγική ατμόσφαιρα που δημιούργησες.

Ακολουθεί το διήγημα Αγάπες Που Έσβησαν, το οποίο δημοσιεύτηκε στο Λογοτεχνικό Περιοδικό αντί χ λόγου."

«Αγάπες που έσβησαν»

Κηφισιά, 27 Απριλίου 1941

Δεν ήθελε να ξημερώσει εκείνο το πρωινό. Όχι, δεν ήθελε. Μακάρι να μπορούσε να σταματήσει για πάντα το χρόνο και να έμενε αιώνια κοιμισμένη στο μικρό της κρεβάτι δίχως να αναγκαστεί ποτέ να βιώσει τον ερχομό εκείνης της μαύρης Κυριακής, δίχως να νιώσει ποτέ την ταπείνωση που από ώρα σε ώρα, από λεπτό σε λεπτό θα βίωνε η έρημη πόλη της Αθήνας. Ωστόσο οι λαμπερές ακτίνες του ανοιξιάτικου ήλιου είχαν αντίθετη γνώμη. Είχαν ήδη προλάβει να διαπεράσουν την κεντητή της κουρτίνα και είχαν έρθει να καρφωθούν στο γερασμένο της πρόσωπο υποχρεώνοντάς την να ανοίξει τα μάτια της και να αντικρίσει τον ερχομό της καινούργιας μέρας που μόλις είχε γεννηθεί. Το πρωινό φως πλημμύριζε τώρα το δωμάτιο της και βρισκόταν εκεί για να της υπενθυμίσει πως δυστυχώς, όχι μόνο για εκείνη, είχε τελικά ξημερώσει…

Σε λίγες ώρες οι Γερμανοί θα έμπαιναν στην Αθήνα. Οι χιτλερικές μοτοσικλέτες θα περνούσαν λίγα μέτρα μακριά από το σπίτι της, θα κατηφόριζαν την Κηφισίας, θα περνούσαν μπροστά από το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, θα συνέχιζαν στην λεωφόρο Αμαλίας και την Διονυσίου Αρεοπαγίτου και θα έφταναν στην Ακρόπολη. Εκεί, πάνω στον Ιερό Βράχο, αφού θα υπέστελλαν την γαλανόλευκη σημαία, θα ύψωναν εκείνη που πάνω της ήταν χαραγμένο το σύμβολο της Ναζιστικής Γερμανίας, τη σημαία με τον δεξιόστροφο αγκυλωτό σταυρό, τη σβάστικα. Κι από εκείνη τη στιγμή η Αθήνα θα έπαυε πια να είναι Ελληνική, να είναι ελεύθερη… Και μόνο στην ιδέα ένιωσε να ανατριχιάζει. Αισθάνθηκε ένα ρίγος να διαπερνάει όλο της το σώμα από άκρη σε άκρη , ακόμα και τα ασθενικά της άκρα, που χρόνια τώρα είχαν σχεδόν παραλύσει από την αρρώστια που την ταλαιπωρούσε. Έκλεισε και πάλι τα μάτια της προσπαθώντας να φανεί δυνατή και να μην κλάψει, ενώ παράλληλα θυμήθηκε τα λόγια που μερικά χρόνια νωρίτερα είχε γράψει στο ημερολόγιό της:

« Είχα ονειρευτεί μια Ελλάδα ελεύθερη, δημοκρατική και ανεξάρτητη…»

Τελικά εκείνο της το όνειρο δεν είχε σκοπό να πραγματοποιηθεί σύντομα. Πάντα κάποιος θα ερχόταν να καταχραστεί εκείνη την ελευθερία, να σφετεριστεί τη δημοκρατία και να κλέψει την ανεξαρτησία αυτής της βασανισμένης χώρας. Ανασηκώθηκε νωχελικά στο κρεβάτι της και άπλωσε με δυσκολία το ένα της χέρι στο κομοδίνο που βρισκόταν ακριβώς δίπλα της. Έβγαλε από το συρτάρι το ημερολόγιό της και το ακούμπησε στα πόδια της για να γράψει. Ίσως για τελευταία φορά…

Καθώς γύριζε τις γεμάτες εξομολογήσεις σελίδες του τα μάτια της έπεσαν πάνω σε εκείνα που είχε γράψει μόλις την προηγούμενη μέρα:

«Αύριο ίσως μπουν στην Αθήνα οι Γερμανοί. Τηλεφώνησε ο αδελφός μου πως είναι ασφαλέστερο να κατεβούμε σπίτι του, γιατί είναι άγνωστο από πού θα μπουν. Του αποκρίθηκα ότι θα μείνουμε σπίτι μας. Είναι ώρα τώρα να μιλάμε για ασφάλεια, όταν η Αθήνα θα έπρεπε να γίνει ολοκαύτωμα και να καταπιεί χιλιάδες Γερμανούς κάτω από τα ερείπιά της… Τι δύναμη που σου δίνει η γνώση πως έχεις λίγο θάνατο φυλαγμένο στην τσέπη…».

Κοίταξε τα γράμματα της που πάνω στην ασχήμια τους αποτυπωνόταν η δυσκολία της να γράφει και ένα μελαγχολικό, σχεδόν απεγνωσμένο χαμόγελο χαράχτηκε στα ξεραμένα της χείλη.

Ούτε να γράψω δε μπορώ πια… Τι την θέλω τέτοια ζωή; σκέφτηκε με παράπονο μέσα της και κράτησε ακόμη πιο σφιχτά το στυλό, αποφασισμένη να κάνει μια καλύτερη προσπάθεια αυτή τη φορά. Στην αρχή ζόρισε το ένα της χέρι, στη συνέχεια όμως, βλέποντας πως της ήταν αδύνατον, το έσφιξε και με τις δυο της παλάμες για να μπορέσει τελικά να γράψει. Σκέφτηκε για λίγο αυτά που θα αποτύπωνε στην καθαρή σελίδα του ημερολογίου της και ένιωσε ένα δυνατό πόνο να της τρυπάει την καρδιά, σαν σουβλιά. Ποτέ της δε πίστευε ότι θα έφτανε η ώρα να αναγκαστεί να γράψει κάτι τέτοιο. Όχι, δε μπορεί να ήταν αλήθεια. Δε δεχόταν να πιστέψει ότι είναι αλήθεια. Μάλλον έβλεπε κάποιο κακό όνειρο, κάποιον εφιάλτη. Κι από λεπτό σε λεπτό θα ξυπνούσε. Μακάρι να ξυπνούσε…

Άρχισε να γράφει αργά και βασανιστικά πλημμυρισμένη από πόνο, όχι μόνο επειδή έχανε σιγά σιγά τη δύναμη της να γράφει, όχι μόνο επειδή έχανε αυτόν τον μεγάλο της έρωτα, αλλά επειδή έχανε και την πατρίδα της, ακόμη έναν έρωτα τρανό για εκείνη. Πόσους έρωτες θα χάσω ακόμα; Έμεινε άραγε κανείς; συλλογίστηκε καθώς γέμιζε την λευκή σελίδα με μαύρα σημάδια:

«Οι Γερμανοί μπαίνουν στας Αθήνας. Καημένη Ελλάδα! Καημένη Ρωμιοσύνη!»

Καημένη ναι. Και ποιος ξέρει τι άλλο θα ερχόταν ακόμα μετά από εκείνο το πρωινό; Ποιος ξέρει τι άλλο κακό θα ξημέρωνε τις επόμενες μέρες; Όχι! Δε θα επέτρεπε ποτέ στον εαυτό της να αντικρίσει ούτε έναν Γερμανό στρατιώτη. Δεν ήταν διατεθειμένη να ζήσει ούτε μια μέρα αυτής της Κατοχής, αυτής της δυστυχίας, του τρόμου και της απόγνωσης, αισθήματα που έρχονταν να ριζωθούν στις καρδιές των Ελλήνων και να τους αποτελειώσουν. Καλύτερα να αποτελείωνε η ίδια τον εαυτό της μια ώρα αρχύτερα. Τον Γερμανό πάντως, δε θα τον άφηνε…

Άφησε παράμερα το ημερολόγιο και προσπάθησε να σηκωθεί από το κρεβάτι της αφού πρώτα τυλίχτηκε στη μεταξωτή της ρόμπα. Έκανε απλώς ένα βήμα, ίσα που να φτάσει απέναντι στην μπαλκονόπορτα και να ανοίξει τα παραθύρια της, κι ύστερα σωριάστηκε στη βελούδινη πολυθρόνα κοιτάζοντας τον ολάνθιστο κήπο που γέμιζε την ατμόσφαιρα με χρώματα και ευωδιές. Έμεινε εκεί κάμποση ώρα ακίνητη, στην αγαπημένη της γωνιά, να κοιτάζει ζαλισμένη από τον ήλιο το μεγάλο δέντρο που βασίλευε στον καταπράσινο κήπο, χαμένη στην άβυσσο των αναμνήσεών της.

Δίπλα της ακριβώς, τοποθετημένο πάνω σε ένα μικρό σκαλιστό τραπεζάκι βρισκόταν το ραδιόφωνο της. Πόσο το είχε μισήσει εκείνες τις μέρες αυτό το μαραφέτι. Από αυτό μάθαινε τις κινήσεις των Γερμανών που μέρα με την ημέρα εισέβαλλαν όλο και πιο βαθιά στην Ελλάδα. Που μέρα με την ημέρα πλησίαζαν όλο και πιο απειλητικά προς το μέρος της. Το μισούσε γιατί τον τελευταίο καιρό είχε μετατραπεί σε μαντατοφόρος αποκλειστικά θλιβερών ειδήσεων. Ειδήσεων και γεγονότων που θα σημάδευαν για πάντα την ιστορία τούτου του άμοιρου λαού. Μόλις το προηγούμενο βράδυ, κι ενώ ο Ραδιοφωνικός Σταθμός παρέμενε ποιος ξέρει για πόσες ακόμα ώρες ελληνικός, είχε ακούσει :

«Ακούτε τη φωνή της Ελλάδας. Έλληνες, σταθείτε αποφασισμένοι, περήφανοι και αξιοπρεπείς. Πρέπει να φανείτε αντάξιοι της ιστορίας σας. Η ανδρεία και η νίκη του στρατού μας έχει ήδη αναγνωριστεί. Το δίκαιο του σκοπού μας θα αναγνωριστεί και αυτό. Κάναμε το καθήκον μας με εντιμότητα. Φίλοι! Έχετε την Ελλάδα στην καρδιά σας, ζήστε εμπνευσμένοι από τη φλόγα του τελευταίου θριάμβου της και τη δόξα του στρατού μας. Η Ελλάδα θα ζήσει ξανά και θα είναι σπουδαία, γιατί πολέμησε έντιμα για ένα δίκαιο σκοπό και για την ελευθερία. Αδέλφια! Να έχετε κουράγιο και υπομονή. Να έχετε δύναμη ψυχής. Θα ξεπεράσουμε αυτές τις δυσκολίες. Έλληνες! Με την Ελλάδα στο μυαλό σας θα πρέπει να είστε περήφανοι και αξιοπρεπείς. Υπήρξαμε ένα έντιμο έθνος και γενναίοι στρατιώτες.»

Η φωνή του εκφωνητή αντηχούσε ακόμα στα αυτιά της. Γεμάτη ένταση, γεμάτη προτροπή να μη χαθεί ποτέ το θάρρος από τις ψυχές των Ελλήνων. Μα πώς να έχεις θάρρος όταν ξέρεις πως σε λίγες ώρες ίσως να κείτεσαι νεκρός, θαμμένος κάτω από τα ερείπια που ίσως προκαλέσουν πιθανοί γερμανικοί βομβαρδισμοί; Πώς να έχεις θάρρος όταν ξέρεις πως λίγες ώρες μετά ίσως να πέφτεις νεκρός από τα πυρά κάποιου οπλισμένου Γερμανού στρατιώτη; Το θάρρος δεν είχε απομείνει σε κανενός την ψυχή πια. Κανείς δε θα αντιστεκόταν. Κανείς δε θα έφερνε αντίσταση. Από χθες το απόγευμα όλοι είχαν κλειστεί στα σπίτια τους κι είχαν ασφαλίσει καλά τα παραθυρόφυλλά τους, βυθισμένοι στο σκοτάδι για να μην μαρτυρούν την παρουσία τους εκεί. Πολλοί είχαν τρέξει να προστατευτούν σε κάποιο καταφύγιο, κυρίως γυναικόπαιδα που οι άντρες του σπιτιού τους είχαν χαθεί στον πόλεμο. Κανείς δεν κυκλοφορούσε στο κέντρο της πόλης. Είχε μείνει έρημη, αδειανή και παντού βασίλευε μια νεκρική σιωπή, τόσο έντονη που αν άνοιγες καλά τα αυτιά σου, ίσως και να μπορούσες να την ακούσεις. Η πόλη των Αθηνών ήταν προδιαγεγραμμένο, θα δινόταν ανοχύρωτη και αμαχητί.

Κάπου μακριά σαν να άκουσε τον απόηχο των ναζιστικών μοτοσικλετών που διέσχιζαν εκείνη την ώρα τη μεγάλη λεωφόρο για να κατευθυνθούν προς το Σύνταγμα. Πίσω τους ακριβώς ακολουθούσαν τα τεθωρακισμένα οχήματα με τις ερπύστριες τους να μαστιγώνουν βίαια τον ερημωμένο δρόμο της Κηφισίας. Ήταν ακριβώς εκείνη την ώρα που κάτω από αυτές τις ερπύστριες τσακίζονταν και χάνονταν τα μεγαλύτερα ανθρώπινα ιδανικά, η ελευθερία, η δημοκρατία, η ανεξαρτησία και τα όνειρα του ελληνικού λαού. Ήταν ακριβώς εκείνη την ώρα που το όνειρό της για μια ελεύθερη Ελλάδα γινόταν χίλια κομμάτια κάτω από τις ερπύστριες των σιδηρόφρακτων στρατιωτικών μονάδων του κατακτητή. Ο ήχος που άφηναν πίσω τους τα μηχανοκίνητα τροχοφόρα την έκαναν να αναριγήσει. Προς στιγμήν ένιωσε να χάνει τις αισθήσεις της, τα λογικά της. Σταμάτησε να σαλεύει κι έμεινε ακίνητη, σχεδόν σαν υπνωτισμένη να ακούει εκείνη τη φρικιαστική βουή. Μες στη σιωπή που απλωνόταν ολόγυρα της, εκείνος ο ήχος έμοιαζε να γίνεται ένα με την σπαραχτική φωνή της ψυχής της που ούρλιαζε γεμάτη απόγνωση για την αδικία που βίωνε ακόμη μια φορά η λατρεμένη της πατρίδα.

Όταν λίγα δευτερόλεπτα μετά κατάφερε να συνέλθει, έγειρε τα παραθυρόφυλλα να κλείσουν και στη συνέχεια άναψε το ραδιόφωνο. Άραγε ανήκε ακόμα στην Ελλάδα; αναρωτήθηκε σιωπηλά. Η φωνή του Έλληνα εκφωνητή πλημμύρισε το δωμάτιο δίνοντας της απάντηση στην απορία που είχε :

«Εδώ ελεύθεραι ακόμα Αθήναι… Έλληνες! Οι Γερμανοί εισβολείς ευρίσκονται εις τα πρόθυρα των Αθηνών. Αδέλφια! Κρατήστε καλά μέσα στην ψυχή σας το πνεύμα του μετώπου. Ο εισβολεύς εισέρχεται με όλας τας προφυλάξεις εις την έρημον πόλιν με τα κατάκλειστα σπίτια. Έλληνες! Ψηλά τις καρδιές! Προσοχή! Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Αθηνών ύστερα από λίγο δεν θα είναι ελληνικός. Θα είναι γερμανικός και θα μεταδίδει ψέμματα! Έλληνες! Μην τον ακούτε! Ο πόλεμός μας συνεχίζεται και θα συνεχισθεί μέχρι της τελικής νίκης! Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων!»

Ο εκφωνητής Κώστας Σταυρόπουλος προσπαθούσε με όση δύναμη του είχε απομείνει να προετοιμάσει από το δικό του βήμα τον ελληνικό λαό για τη δοκιμασία που τον περίμενε. Η γεμάτη πάθος φωνή του έμοιαζε κάπου κάπου να σπάει, να λυγίζει, μα δεν το έβαζε κάτω. Καθώς εκφωνούσε το τελευταίο ελληνικό δελτίο, έμοιαζε με ηθοποιό κάποιας αρχαίας τραγωδίας να ερμηνεύει το ρόλο του ακριβώς τη στιγμή της κορύφωσής της. Όλα είχαν τελειώσει. Όλα ήταν θέμα χρόνου. Οι Γερμανοί βρίσκονταν προ των πυλών και σε λίγη ώρα όλα θα ανήκαν πια στα δικά τους χέρια. Κι ύστερα ακούστηκε ο Εθνικός Ύμνος. Για τελευταία φορά. Άπλωσε το χέρι της κι έσβησε το ραδιόφωνο ακριβώς τη στιγμή που ακούστηκε η τελευταία του νότα. Με αυτή τη θύμηση ήθελε να φύγει. Πως όλα ήταν ακόμα ελληνικά…

Έχωσε τα γερασμένα της δάχτυλα στην τσέπη της μεταξωτής της ρόμπας και χάιδεψε το μικροσκοπικό φιαλίδιο για να σιγουρευτεί ότι βρισκόταν ακόμα στη θέση του. Το είχε βάλει εκεί από το προηγούμενο μεσημέρι όταν είχε ήδη πάρει τις αποφάσεις της για το δικό της προσωπικό μέλλον. Ένα μέλλον που σε λίγες ώρες θα έπαυε να υπάρχει πια. Μα ναι, έπρεπε να φύγει. Να δώσει η ίδια ένα τέλος προτού βιώσει την δυστυχία, το θάνατο και την ταπείνωση που έφερνε μαζί του το τρίτο Ράιχ.

Άλλωστε δεν της είχε απομείνει τίποτα που να την κρατάει στη ζωή. Ό,τι αγαπούσε είχε πεθάνει. Όλοι τις οι έρωτες είχαν χαθεί. Και πρώτος από όλους εκείνος. Ο μοναδικός άντρας που ερωτεύτηκε και αγάπησε παράφορα στη ζωή της. Εικοσιένα ολόκληρα χρόνια. Τόσα είχαν περάσει από εκείνον τον τραγικό επίλογο που έμελλε να έχει η ζωή του αγαπημένου της Ίωνα Δραγούμη. Θυμήθηκε που είχε γράψει για αυτόν:

«Ως που ήρθε στο τέλος ο θάνατος, άγριος και άκαιρος και μας χώρισε οριστικά, παίρνοντας εκείνον, τον νεότερο, τον εύμορφο, τον αγνό.»

Κι έπειτα ακόμη ένας θάνατος. Ο ιός της πολιομυελίτιδας νέκρωνε σιγά σιγά τα άκρα της, τα χέρια της, τα δάχτυλά της. Πώς να κρατήσει πια το μολύβι; Πώς να γράψει; Ακόμη μια αγάπη πέθαινε κι αυτή.

Και τώρα είχε έρθει το τέλος του μεγαλύτερου έρωτά της. Το τέλος της Ελλάδας. Της ελεύθερης Ελλάδας. Πού να γύριζε να κοιτάξει; Παντού γύρω της χαμός, απουσία και θλίψη.

Σηκώθηκε με όση δύναμη της είχε απομείνει και ξάπλωσε πάλι στο κρεβάτι της. Από εκεί παρήγγειλε να της φέρουν ένα ποτήρι νερό. Η γυναίκα που τη βοηθούσε δεν άργησε να φανεί. Κρατούσε στα χέρια της έναν μικρό ασημένιο δίσκο και πάνω του είχε ακουμπήσει το ποτήρι με το νερό που της είχε ζητήσει η κυρία της. Αφού το άφησε στο κομοδίνο δίπλα της, ρώτησε την ξαπλωμένη γυναίκα αν χρειαζόταν κάτι ακόμα.

«Όχι, σε ευχαριστώ καλή μου.» της απάντησε εκείνη και χαμήλωσε το βλέμμα της. Φοβόταν μήπως εκείνη, που την ήξερε τόσο καλά, καταλάβαινε τι ετοιμαζόταν να κάνει. Η γυναίκα της χαμογέλασε γλυκά ανυποψίαστη και αποχώρησε από το δωμάτιό της κυρίας της κλείνοντας πίσω της την πόρτα.

Και τότε έμεινε μόνη της. Έγραψε ακόμη δυο λόγια στο ημερολόγιο που ήταν δίπλα της και το άφησε χαμηλά στα πόδια της. Έπειτα άνοιξε το μικρό φιαλίδιο και διέλυσε το περιεχόμενό του στο νερό. Έφερε το ποτήρι στα χείλη της και μεμιάς κατάπιε την πικρή ουσία που βρισκόταν μέσα του. Δεν είχε να σκεφτεί τίποτα. Δε φοβόταν τίποτα πια. Αντιθέτως χαιρόταν. Χαιρόταν γιατί ήξερε πως το δηλητήριο θα έκανε γρήγορα τη δουλειά του. Κι ήταν παρήγορη η ιδέα πως σε λίγο θα συναντούσε ξανά εκείνον τον έρωτα που έχασε πριν από εικοσιένα χρόνια.

Θυμήθηκε τα λόγια που του είχε πει κάποτε σε έναν περίπατο που έκαναν μαζί στην εξοχή της Αττικής:

«Η ζωή μας χωρίζει. Ίσως ο θάνατος να μας ενώσει σαν έρθει η σειρά σου.»

Κι εκείνος της είχε απαντήσει με σιγουριά :

«Ο θάνατος θα μας ενώσει.»

Πώς να μη χαίρεται λοιπόν; Έκλεισε τα μάτια της κι έμεινε εκεί να περιμένει το τέλος. Ένα τέλος που θα την οδηγούσε, ελεύθερη πια, στον αγαπημένο της. Μα ναι, τώρα ήταν πραγματικά ευτυχισμένη.

Ακουμπισμένο στα πόδια της είχε αφήσει ανοιχτό το ημερολόγιο της στη σελίδα που είχε γράψει σήμερα για τελευταία φορά. Είχε φροντίσει να αφήσει στα παιδιά της το τελευταίο της μήνυμα με την ελπίδα πως κάποτε θα τη συγχωρούσαν για το δρόμο που διάλεξε να πάρει:

«Παιδιά μου, ούτε παπά θέλω, ούτε κηδεία. Παραχώστε με σε μια γωνιά του κήπου, αλλά μόνο αφού βεβαιωθείτε ότι δεν ζω πια. Σας φιλώ όλους με αγάπη. Φροντίστε τον πατέρα σας.Σας φιλώ σφιχτά.

Πηνελόπη Δέλτα»

Ας γνωρίσουμε την Κωνσταντίνα Λαψάτη!

Την Kωνσταντίνα -και μιλάω στον ενικό γιατί πλέον μπορώ να πω οτι είμαστε φίλες- την γνώρισα μέσω του facebook.


Διαβάζοντας το μυθιστόρημα της "Οι γεύσεις της Νέμεσης" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανός, ένιωσα την ανάγκη να τη συγχαρώ για το δημιούργημα της.


Έτσι λοιπόν της έστειλα ένα μήνυμα για να της εκφράσω τον θαυμασμό μου. Πάντα μου άρεσαν τα ιστορικά μυθιστορήματα και το δικό της με έκανε να καταλάβω ακόμα περισσότερο την αγάπη που έχω γι'αυτά καθώς και την αγάπη που έχω για την ιστορία.



Η Κωνσταντίνα λοιπόν απάντησε στο μήνυμα μου, με ευχαρίστησε για τα καλά μου λόγια και αυτό που μου κίνησε το ενδιαφέρον ήταν πως ήθελε να της πω τη γνώμη μου και τις εντυπώσεις μου για διάφορα σημεία του βιβλίου της. Θεωρώ πως είναι πολύ σημαντικό για έναν συγγραφέα να θέλει να μάθει τι ακριβώς αισθάνονται και σκέφτονται οι αναγνώστες διαβάζοντας το βιβλίο του. Για την ίδια, η ανταλλαγή ιδεών με τον αναγνώστη είναι αυτό που την βοηθάει να συνεχίσει το έργο της, που της δίνει κουράγιο να συνεχίσει να γράφει.


Βγήκαμε παρέα, με καλοδέχτηκε σπίτι της και μιλήσαμε για πάρα πολλά πράγματα. Η Κωνσταντίνα είναι ο τύπος ανθρώπου που αποκαλώ "η χαρά της ζωής". Είναι πολύ γλυκιά, έξυπνη, με απίστευτο χιούμορ και πάντα χαμογελαστή! Όσον αφορά τη δουλειά της είναι εργατική και απίστευτα τελειομανής.


Πήρα λοιπόν την πρωτοβουλία να της κάνω μερικές ερωτήσεις, ένα είδος συνέντευξης, προκειμένου να γνωρίσετε και εσείς αυτή τη νέα συγγραφέα.

Ας δούμε τι έχει να μας πει...





ΜΙΛΗΣΕ ΜΟΥ ΛΙΓΟ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΟΥ. ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΛΟΚΗ ΤΟΥ;


Το βιβλίο είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα στο οποίο περιγράφω γεγονότα που συνέβησαν κατά το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου και αφορούν στο πρώτο μέρος την κατάλυση της δημοκρατίας της πόλεως των αρχαίων Αθηνών από τους Τριάκοντα τυράννους και στο δεύτερο μέρος την εκστρατεία στην Μικρά Ασία εναντίον των Περσών που ξεκίνησε ο Αγησίλαος, ένας από τους δύο βασιλείς της Σπάρτης. Βέβαια, δεν γινόταν να λείπει το ειδύλλιο. Η Ζηναϊς, ο άνδρας από το παρελθόν της που αφοσιωμένος καθώς ήταν στην πατρίδα του δεν είχε το δικαίωμα να αγαπήσει και να αγαπηθεί, ο Αθηναίος στρατηγός που ενδιαφερόταν για εκείνη και θα έκανε τα πάντα για την αγάπη της, είναι τα τρία βασικά πρόσωπα του βιβλίου, όπου οι ιστορίες τους μπλέκονται - όπως και οι ζωές τους - και οι οριστικές αποφάσεις που παίρνονται είναι πλέον καθοριστικές για αυτές.





ΟΙ ΓΕΥΣΕΙΣ ΤΗΣ ΝΕΜΕΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΟΥ ΒΙΒΛΙΟ & ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΩΚΕΑΝΟΣ. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ;


Οι λόγοι ήταν τρεις: Αφενός η μεγάλη μου αγάπη για το παρελθόν και την αρχαιολογία, αφετέρου το πάθος που έχω να μοιράζομαι την όποια ιστορική γνώση κατέχω με το αναγνωστικό κοινό και εκ τρίτου το γεγονός πως θέλω να παίρνω μαζί μου και να ταξιδεύω το κοινό εκεί που θέλω με τρόπο τέτοιο ώστε να το καταφέρνω με επιτυχία.




ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΟΥ Η ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΑΝΔΡΕΣ, ΤΟΝ ΣΠΑΡΤΙΑΤΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΘΗΝΑΙΟ. ΕΣΥ, ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΔΙΑΛΕΓΕΣ;


Θα διάλεγα εκείνον που ποτέ δεν είχε καταλάβει τί ήταν η αγάπη, γιατί όταν θα καταλάβαινε πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει ένας άνθρωπος δίπλα μας στα δύσκολα και στα εύκολα, θα αγαπούσε πλέον με την ψυχή του ολόκληρη. Η απάντηση λοιπόν στην ερώτησή σου, βρίσκεται στο τέλος του βιβλίου, όπου η Ζηναϊς έχει ήδη κάνει την δική της επιλογή όπου, έστω και μετά από όλα όσα πέρασε, ακολούθησε την καρδιά της και δεν βγήκε χαμένη. Ούτε εκείνη, ούτε ο άνδρας της ζωής της.





ΠΟΣΟ ΜΟΙΑΖΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΟΥ ΗΡΩΙΔΑ ΤΗΝ ΖΗΝΑΪΣ;


Θα έλεγα πως δεν μοιάζω καθόλου. Εκείνος που με αντιπροσωπεύει, είναι ο Λίβυς. Πλάθοντας την εικόνα του, δημιουργώντας τον χαρακτήρα του, ένιωσα πως πολλά στοιχεία του δικού μου, τα είχα περάσει σε εκείνον. Το ήθελα;Δεν το ήθελα;Δεν μπορώ να απαντήσω, γιατί όταν η έμπνευση σου χτυπάει την πόρτα, εσύ δεν έχεις παρά να της ανοίξεις. Αυτό έκανα και πολλά από τα χαρακτηριστικά μου, έγιναν δικά του.





ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΟΥ, ΜΟΥ ΔΟΘΗΚΕ Η ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΠΩΣ ΘΕΩΡΕΙΣ ΠΩΣ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟΥ. ΠΩΣ Ο,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΓΡΑΦΤΟ ΝΑ ΓΙΝΕΙ, ΑΡΓΑ Ή ΓΡΗΓΟΡΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΣΟΥ ΖΩΗ;


Δεν απορρίπτω τον παράγοντα τύχη, φυσικά και υπάρχουν τα παιγνίδια της μοίρας τα οποία μας ολοκληρώνουν σαν ανθρώπους και θέλω να πιστεύω πως μας κάνουν καλύτερους. Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον λοιπόν, όμως οι επιλογές που κάνουμε είναι αυτές που αργότερα θα χτίσουν το μέλλον μας. Εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε αυτό το μέλλον με τις αποφάσεις μας και θεωρώ ανόητο για κάτι που μας βρήκε και το οποίο προήλθε από κάποια παρελθοντική κακή εκτίμηση, να αποδίδεται στην μοίρα μας και όχι σε εμάς τους ίδιους.





ΠΟΙΑ ΣΚΗΝΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΟΥ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΑΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΣΕ ΔΥΣΚΟΛΕΨΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ;


Η σκηνή που πραγματικά λατρεύω, είναι η περίφημη ερωτική σκηνή, την οποία δεν δυσκολεύτηκα καθόλου να γράψω, καθώς την τελείωσα σε λίγες μόνο ώρες, βραδυνές, και μάλιστα με καμία διόρθωση εκ μέρους μου. Απλά μου βγήκε τόσο έντονο το συναίσθημα που το ίδιο βράδυ, την είδα και στον ύπνο μου ;) Από την άλλη, δεν υπήρξε καμία σκηνή που να με δυσκόλεψε. Φάνηκα πραγματικά τυχερή, γιατί όταν καθόμουν μπροστά από τον υπολογιστή για να γράψω, τα δάχτυλά μου έπιαναν φωτιά και δεν αντιμετώπισα καμία καθυστέρηση λόγω έλλειψης έμπνευσης. Ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό, μα ευτυχώς, συνέβη και δεν βρέθηκα ποτέ μπροστά σε μία δύσκολη σκηνή, όπου δεν ήξερα τί να γράψω. Όλα, κύλησαν έτσι ακριβώς όπως τα ήθελα.





ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΧΟΛΙΟ ΠΟΥ ΔΕΧΤΗΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΟΥ;


Το καλύτερο σχόλιο που δέχτηκα προέρχεται από την εκδότριά μου κ. Ελένη Κεκροπούλου, η οποία στην πρώτη κιόλας συνάντηση που είχαμε, μου είπε πως ο τρόπος γραφής μου δεν έχει καμία σχέση με τον τρόπο γραφής Ελλήνων συγγραφέων που γράφουν ιστορικό μυθιστόρημα, καθώς έχω ένα μοναδικό τρόπο να μεταφέρω πιστά τις συνθήκες διαβίωσης, περιγράφοντας με γλαφυρότητα και πάντα πιστά τον τρόπο ζωής, προσπαθώντας να πάρω τον αναγνώστη και να τον ταξιδεύσω κατευθείαν στην καρδιά του αρχαιοελληνικού πολιτισμού. Ήταν ένα σχόλιο που ξεχώρισα, ακριβώς επειδή αυτό ακριβώς επιζητώ να κάνω και χαίρομαι που το κατάφερα.



ΠΩΣ ΕΦΤΑΣΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΕΚΔΟΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥ;
Έχοντας πίστη και εμπιστοσύνη στο ταλέντο μου. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει κάτι άλλο για να με ωθήσει σε μια τέτοια απόφαση, παρά μόνο αυτά τα δύο.






ΠΟΤΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΣ ΠΩΣ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ; ΕΓΡΑΦΕΣ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ;


Δεν υπήρξε ποτέ κάποια τέτοια απόφαση. Ήταν κάτι αυτονόητο για μένα, να έχω πάντα ένα στυλό και ένα μάτσο χαρτιά μαζί μου και να γράφω οπουδήποτε κι αν βρισκόμουν. Μάλιστα, πριν από 20 χρόνια περίπου έγραψα την πρώτη μου ιστορία, από την οποία δεν έχει απομείνει πλέον τίποτα, μόνο μία ανάμνηση από εκείνη.




ΤΙ ΣΕ ΣΠΡΩΧΝΕΙ ΣΤΟ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΦΑΛΤΗΡΙΟ ΣΟΥ;


Ένα τραγούδι, ένας στίχος, ακόμη και η βροχή κάποιο μοναχικό απόγευμα, μπορούν να μου δώσουν πολλές εικόνες για να γράψω. Και πάντα με επιτυχία, ό,τι έχω γράψει δηλαδή με την συντροφιά ενός τραγουδιού που απλά με έκανε να αισθανθώ κάπως την συγκεκριμένη στιγμή που το άκουγα, δεν χρειάστηκε καμία απολύτως διόρθωση, γιατί βγήκε κατευθείαν από μέσα μου.





Ο ΓΝΩΣΤΟΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ ΑΜΟΣ ΑΛΚΟΤ ΕΙΧΕ ΠΕΙ :ΑΡΙΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΤΟ ΑΝΟΙΓΟΥΜΕ ΜΕ ΛΑΧΤΑΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΜΕ ΚΕΡΔΟΣ. ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΟΤΙ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΣΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ;


Αν είναι πραγματικοί εραστές της ιστορίας, τότε κερδίζουν ένα υπέροχο ταξίδι στο παρελθόν, χαρισμένο από εμένα ώστε κατά την διάρκεια αυτού του ταξιδιού να αποκομίσουν ακόμη περισσότερες γνώσεις πάνω σε πράγματα που δεν ήξεραν.






ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΣΤΟ ΕΜΦΥΤΟ ΤΑΛΕΝΤΟ Ή ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥ ΝΑ ΣΥΓΓΡΑΨΕΙ;


Αν δεν υπάρχει ταλέντο, δεν μπορεί να δημιουργηθεί τίποτα.








ΠΟΙΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΤΙΘΑΣΕΥΣΕΙ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ; Η ΓΛΩΣΣΑ, Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ Ή Η ΜΝΗΜΗ;


Η φαντασία. Να σκεφτείς πως ήθελα να γράψω κι άλλα ακόμη στο βιβλίο, είχα βρει καινούργια πρόσωπα, είχα γράψει καινούργιες σκηνές, υπήρχαν άλλα 15 χρόνια τουλάχιστον πολεμικών συγκρούσεων που ήθελα να περιγράψω, μα ήξερα από πριν κιόλας πως ακόμη κι αν έβγαινε σε συνέχεια το βιβλίο, δηλαδή τόμος πρώτος και τόμος δεύτερος, δεν θα είχε την κατάληξη αυτή που είχε τελικά. Και αυτό ήταν κάτι που με είχε στενοχωρήσει, γιατί δεν ήθελα να δώσω ένα άσχημο τέλος στο βιβλίο. Έτσι, τιθάσευσα με αρκετή δυσκολία την φαντασία μου και αποφάσισα να το τελειώσω έτσι όπως το ξέρεις.








ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΠΟΥ ΑΦΗΣΑΝ ΣΗΜΑΔΙΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ;ΠΟΣΟ ΣΕ ΕΧΟΥΝ ΕΠΗΡΕΑΣΕΙ ΣΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΓΡΑΦΗΣ ΣΟΥ;


Αν και προτιμώ να διαβάζω ιστορικές μελέτες, υπάρχει ένας συγγραφέας ο οποίος θαυμάζω και είναι ο μοναδικός τα βιβλία του οποίου είναι τα περισσότερα που έχω διαβάσει. Μιλάω για τον Wilbur Smith και οφείλω να ομολογήσω πως ο τρόπος γραφής του με έχει επηρεάσει στην αρτιότητα περιγραφής των διαφόρων κοινωνικών συνθηκών που αντικατοπτρίζονται με τέλειο τρόπο στα βιβλία του.






Η ΣΥΓΓΡΑΦΗ ΤΕΛΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΤΕΧΝΗ;ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ Ο ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ;


Δεν θα έλεγα απαραίτητος, προαιρετικός ναι. Ήταν φορές που έγραφα σκηνές από το βιβλίο και το σπίτι μου ήταν γεμάτο κόσμο, μα αυτό δεν με ενοχλούσε καθόλου, το αντίθετο μάλιστα, ένιωθα να με κατακλύζει μια αστείρευτη ενεργητικότητα η οποία έπαιρνε την μορφή λέξεων, προτάσεων, σκηνών, ακόμη και ολόκληρων σελίδων. Αυτό όμως, δεν αναιρεί και τις στιγμές εκείνες που σε κάποιες φορτισμένες συναισθηματικά σκηνές, είχα την ανάγκη να είμαι μόνη μου, να γίνω ένα με τα πρόσωπα που περιέγραφα, να κλάψω μαζί τους, να πονέσω, να νιώσω την οδύνη τους και να την νιώσω βαθιά μέσα μου να με θλίβει, να με ισοπεδώνει, να με καταστρέφει και να με αναγεννάει πάλι, όταν τα πράγματα έδειχναν να πηγαίνουν προς το καλύτερο.




ΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ;ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΜΕ ΤΑ ΕΣΟΔΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ Ή Η ΣΥΓΓΡΑΦΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΕΝΑ ΧΟΜΠΙ;


Για εμένα, δεν είναι χόμπι, είναι λατρεία. Δεν μπορώ καν να με φανταστώ να μην γράφω, ακόμη και στην εργασία μου όταν πήγαινα, πήγαινα πάντα εφοδιασμένη και έγραφα αδιαφορώντας ακόμη κι αν με έπιαναν και με απέλυαν! Η συγγραφική τέχνη ήταν και είναι η μεγάλη μου αγάπη. Όσον αφορά αν μπορεί κάποιος να ζήσει με τα έσοδα που του προσφέρουν τα βιβλία, δεν μπορώ να σου απαντήσω, γιατί είμαι νέα στον χώρο. Είναι λοιπόν μια ερώτηση που θα χαρώ να σου απαντήσω όταν θα έχω προσφέρει στο κοινό ακόμη περισσότερα ''ταξίδια'' στο παρελθόν και θα γνωρίζω πλέον με βεβαιότητα αν πράγματι μπορώ να ζήσω με τα έσοδα αυτά.


Αυτά είναι όσα μοιράστηκε μαζί μου η Κωνσταντίνα Λαψάτη.

Θα ήθελα λοιπόν να την ευχαριστήσω για τον χρόνο που μου αφιέρωσε καθώς επίσης για όλα εκείνα που μου έχει προσφέρει τους λίγους μήνες που γνωριζόμαστε

-συμβουλές

-κουράγιο

-δύναμη

-ελπίδα

και πίστη για να κάνω και εγώ το όνειρο μου πραγματικότητα. Για να μπορέσω και εγώ κάποτε να κρατήσω περήφανη το δημιούργημα μου στα χέρια μου.



Κωνσταντίνα μου να ξέρεις πως αν τελικά τα καταφέρω - και θα κάνω τα πάντα γι'αυτό- το βιβλίο μου θα είναι αφιερωμένο σε εσένα!



ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΟΥ ΒΗΜΑ!