Ήρθε κι η δική μου σειρά να παίξω αυτό το παιχνίδι! Ορίστε λοιπόν...
Οι ερωτήσεις είναι :
1. Πώς σε λένε / όνομα του μπλογκ σου;
2. Ποια είναι η διεύθυνση URL του μπλογκ σου;
3. Γράψε "Η γρήγορη καφέ αλεπού πηδάει πάνω από τον τεμπέλη σκύλο".
4. Αγαπημένο απόφθεγμα;
5. Το αγαπημένο σου τραγούδι;
6. Το αγαπημένο σου συγκρότημα / τραγουδιστές;
7. Οτιδήποτε άλλο θα ήθελες να πεις;
8. 8 bloggers για να συμμετάσχουν κι αυτοί στο παιχνίδι.
Να γράψω λέει, πέντε πράγματα που μου αρέσουν και πέντε που δε μου αρέσουν στο χώρο των blogs.
Ας ξεκινήσω λοιπόν…
Πέντε πράγματα που μου αρέσουν :
Πρώτο και κυριότερο, στο ιστολόγιο μου οφείλω τη σκέψη μου να δω τη δημιουργική γραφή πιο σοβαρά! Μέσω του blogξεκίνησα να γράφω συστηματικά! Μπορεί να έγραφα και παλιότερα, αλλά δεν είχα καταλάβει ότι μου αρέσει τόσο πολύ! Αυτό με βοήθησε να καταλάβω την απέραντη αγάπη που έχω για τη συγγραφή.
Δεύτερον, μου αρέσει που έχω τη δυνατότητα να μοιράζομαι κάθε φορά με τους φίλους αναγνώστες τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου, που με οδήγησαν στην χ ή ψ ανάρτηση.
Τρίτον, μου αρέσει να διαβάζω τα κείμενα άλλων bloggersκαι να χαίρομαι, να στενοχωριέμαι, να νευριάζω, να λυπάμαι, να γελάω… Με λίγα λόγια να τους «Νιώθω».
Τέταρτον, μου αρέσει να διαβάζω τα σχόλια των αναγνωστών. Είναι τόσο εμψυχωτικά που μου δίνουν κουράγιο να συνεχίσω να γράφω! Πάντα έχουν κάτι καλό να μου πουν. Όχι φυσικά πως με ενοχλεί αυτό, αλλά να, θα ‘θελα να ακούσω και άσχημα πράγματα. Παρατηρήσεις που ίσως με βοηθήσουν να γίνω καλύτερη! Απέχω κατά πολύ από την τελειότητα, δε νομίζετε; (Μιλάω περισσότερο για τις ιστορίες που γράφω, ένα δείγμα δημιουργικής γραφής)
Τέλος, μου αρέσει γιατί μπόρεσα να «γνωρίσω» ανθρώπους και να τους νιώσω κοντά μου! Όλοι μας έχουμε αναγνώστες, μα σίγουρα όχι τόσους όσους λέει το προφίλ μας. Εννοώ συστηματικούς αναγνώστες. Φίλους που σε παρακολουθούν πάντα. Που ξέρεις πως ακόμα κι αν δε σχολιάσουν, σίγουρα σε διάβασαν, σίγουρα πέρασαν από το «σπίτι» σου. Αυτός είναι ο δεύτερος κυριότερος λόγος που αγάπησα το blogging!
Ας περάσω τώρα σε αυτά που δε μου αρέσουν :
Δε μου αρέσει όταν πέφτει στην υπόληψη μου ότι κάποιος σχολιάζει μόνο και μόνο γιατί «πρέπει» να σχολιάσει. Δεν το κάνω ποτέ και δε θέλω να μου το κάνουν ούτε και μένα. Αν δε βρήκα το χρόνο να διαβάσω κάτι, είναι λογικό να μη το σχολιάσω. Αν δε μου αρέσει κάτι, πάλι δε θα το σχολιάσω… Τέλος! Με το ζόρι δε κάνεις τίποτα!
Παρατηρώ τελευταία, όχι σε συγκεκριμένα blogs, πως υπάρχει μια ένταση. Κάτι σα να τρώει ο ένας τον άλλο βρε παιδί μου. Γιατί συμβαίνει αυτό; Διαβάζω κάτι σχόλια που τη λέει ο ένας στον άλλο και πραγματικά αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν γνωρίζονταν και προσωπικά. Τι έχουν να χωρίσουν; Είναι λογικό οι γνώμες να διίστανται, άλλο αυτό. Αλλά όχι να βρίζονται… Έλεος πια!
Δε μου αρέσει όταν αφήνω ένα σχόλιο και δεν παίρνω ποτέ απάντηση. Δε με ενδιαφέρει να θα μου απαντήσει αμέσως! Κι εγώ μπορεί να καθυστερήσω! Δεν περνάω όλη μου την ημέρα μπροστά στον υπολογιστή, αλλά όχι να κάνεις και μια εβδομάδα… Τι το θες το blog; Ασ’το καλύτερα! (εννοείται πως σέβομαι τους σοβαρούς λόγους απόχης από αυτό)
Δε μου αρέσει που κάποιος φτιάχνει ένα ιστολόγιο, κάνει δυο αναρτήσεις και μετά το παρατάει. Περνάνε δυο μήνες, κάνει άλλη μια ανάρτηση κ το ξαναπαρατάει. Οι σημερινοί ρυθμοί ζωής είναι πράγματι δύσκολοι. Το blogging– αν θες να ασχοληθείς σοβαρά- θέλει χρόνο! Σκέψου το λοιπόν…
Δε μου αρέσουν τα blogsπου δεν έχουν «θέμα». Θέλω να πω, πως ο καθένας από εμάς, όταν ξεκίνησε ένα ιστολόγιο το ξεκίνησε για κάποιο λόγο. Άλλοι σαν προσωπικό ημερολόγιο, άλλοι για να σχολιάζουν την επικαιρότητα, άλλοι τους πολιτικούς, άλλοι για να γράφουν ποίηση, διηγήματα κτλ. Εγώ ας πούμε ξεκίνησα με το να σχολιάζω διάφορα λογοτεχνικά βιβλία και μετά άρχισα να γράφω κ εγώ! Νομίζω πως πάντα κινούμε λοιπόν γύρω από τη λογοτεχνία, το βιβλίο κα τη δημιουργική γραφή. Νομίζω πως έχω θέμα! Μπαίνω όμως σε κάτι ιστολόγια που η μια ανάρτηση με την άλλη δεν έχει καμία σχέση. Η μία μιλάει για την Τρόικα, η άλλη για το ντέρμπι ΟΣΦΠ- ΑΕΚ, η τρίτη για το διαζύγιο του τάδε με την δείνα κ η τέταρτη για την υπερθέρμανση του πλανήτη ! Συγνώμη, μα δε μπορώ να σε παρακολουθήσω! Φυσικά είναι δικαίωμα του καθενός να γράφει ό,τι θέλει! ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ έχουμε! Απλώς σε εμένα δεν αρέσει!
Εγώ θα καλέσω στο παιχνίδι τον Χριστόφορο, τον Ιανό, τη Sweettruth, την Άρτεμη και τέλος τον Καπετάνιο και την Καπετάνισσα!
Φιλιά και καλό σας Σαββατοκύριακο! Να περνάτε όμορφα!
Ο Δεκάλογος της σίγουρης αποτυχίας (νομίζω ότι είναι ότι πιο χρήσιμο):
1. Θεώρησε ότι είσαι ο μεγαλύτερος συγγραφέας που έχει γεννηθεί. Το ταλέντο σου είναι τόσο ανυπέρβλητο, που μπορείς να πετύχεις τα πάντα χωρίς καν να προσπαθήσεις.
2. Αγνόησε τους πάντες γύρω σου. Είναι κατώτεροί σου, τι μπορούν να ξέρουν, που δεν το έχεις ξεπεράσει ήδη; Μην διαβάζεις άλλους συγγραφείς. Είναι κατώτεροί σου, άρα δεν μπορούν να σου δώσουν τίποτα.
3. Το ελληνικό κοινό είναι πολύ μικρό και απαίδευτο για εσένα. Γράψε κατευθείαν σε άλλη γλώσσα είτε την ξέρεις είτε όχι.
4. Μία νουβέλα είναι πολύ μικρό πρότζεκτ. Ξεκίνα με κάτι μεγαλεπήβολο, μία τριλογία (τουλάχιστον!). Κάτι που θα αλλάξει τη λογοτεχνία για πάντα.
5. Μην ολοκληρώνεις τίποτα. Άσε της ιδέες ακέραιες και απλώς συνέχιζε κάνοντας άλματα. Κάποια στιγμή θα τις δουλέψεις όλες μαζί και η οκταλογία σου θα είναι έτοιμη. Πρόκειται μόνο για 800.000 λέξεις.
6. Να παρουσιάζεσαι στους γύρω σου ως συγγραφέας, έστω και αν δεν έχεις ξεκινήσει ακόμα το γράψιμο. Λίγη Ποεϊκή κατάθλιψη είναι ακόμα πιο στυλάτη, όταν συνδυαστεί με κατάλληλο ντύσιμο.
7. Θεώρησε κάθε απόρριψη από εκδότη, ως συνομωσία των σκοτεινών δυνάμεων.
8. Γράψε γρήγορα και βιαστικά. Μην μελετάς, μην διορθώνεις. Αυτόματη γραφή, είναι ότι πιο ωραίο.
9. Μην χρησιμοποιείς ξεπερασμένες φόρμες. Πειραματίσου με τρία, τέσσερα ή και πέντε είδη γραφής ταυτόχρονα, είναι πολύ πιο πρωτοποριακό.
10. Δεν έχει σημασία το γιατί γράφεις, το μήνυμα που θέλεις να δώσεις. Σημασία έχει η φαντασίωση της επιτυχίας. Κατά βάθος δεν έχει καν νόημα η συγγραφή και η λογοτεχνία, το θέμα είναι να γυριστεί χολιγουντιανή ταινία. Ξεκίνα να φαντασιώνεσε με το ποιους ηθοποιούς θα διαλέξεις, όταν όλοι θα σε παρακαλάνε.
Ο φίλος Ιανός, μου ζήτησε να πω δέκα πράγματα που αγαπώ!
Συνοδοιπόρε μου, ευχαρίστως να κάνω γνωστές τις δέκα μεγαλύτερες αγάπες μου!
1 Αγαπώ την οικογένειά μου. Τους γονείς μου, επειδή στέκονται τόσα χρόνια δίπλα μου προπάντων σαν γονείς και μετά σαν φίλοι. Το λέω αυτό και το πιστεύω! Άλλο φίλος, άλλο γονιός! Επειδή μου έμαθαν να είμαι σωστός άνθρωπος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχω κάνει ποτέ λάθη! Τα λάθη είναι για τους ανθρώπους! Επειδή μου έμαθαν να αγαπώ και να προσφέρω! Να συγχωρώ και να μην κρατάω κακία! Να μάχομαι το άδικο και να ελπίζω στο καλύτερο! Τα αδέρφια μου, επειδή είμαστε μια μεγάλη παρέα! Βλέπετε είμαστε τέσσερα! Δύο αγόρια, δύο κορίτσια! Και παρά τη διαφορά ηλικίας μας πάντα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε! Μου έμαθαν να αγαπώ τον εαυτό μου, να είμαι κοινωνική, να είμαι εχέμυθη και να βρίσκομαι πάντα δίπλα σε όσους με έχουνε ανάγκη ακόμα κι αν δεν μου το ζητήσουν!
2 Αγαπώ τους ανθρώπους που βρίσκονται κοντά μου! Πρώτον από όλους τον άντρα που ερωτεύτηκα και σύντομα θα ενώσουμε –για πάντα θέλω να ελπίζω- τις ζωές μας και μετά όλους τους άλλους. Αυτός κι αν μου έμαθε πράγματα στη ζωή μου! όσο για τους άλλους, δε θα τους πω «φίλους» λυπάμαι, πολλούς θεώρησα φίλους μου, μα στη συνέχεια μόνο φίλοι δεν αποδείχτηκαν! Όλοι γνωρίζουμε πως ο πραγματικός φίλος σημαίνει πολλά και έχει τόση βαρύτητα που σπανίζει στις μέρες μας. Θα πω απλώς πως ακόμα κι αν δεν επικοινωνούμε συχνά, υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που με αγαπούν και με νοιάζονται και ξέρω πως όποτε τους χρειαστώ θα είναι δίπλα μου! Το ίδιο κάνω κι εγώ!
3 Αγαπώ το χαμόγελο! Μου δίνει χαρά όταν βλέπω γύρω μου χαμογελαστούς και ευδιάθετους ανθρώπους. Ανθρώπους που δεν είναι κατσούφηδες, αλλά που γελάνε με την ψυχή τους χωρίς να υποκρίνονται. Ανθρώπους που έχουν κέφι, ζωντάνια και όρεξη για ζωή! Έτσι έχω μάθει κι εγώ! Να χαμογελάω πάντα!
4 Αγαπώ την ειλικρίνεια! Χαίρομαι τους ανθρώπους που λένε αυτό που πιστεύουν χωρίς να φοβούνται μην τους παρεξηγήσουν. Που έχουν το θάρρος της γνώμης τους ακόμα κι αν αυτό που θα πουν ξέρουν ότι μπορεί να πληγώσει κάποιον άλλο! Η αλήθεια είναι σκληρή, τι να κάνουμε; Τους ζηλεύω πραγματικά! Εγώ ποτέ δε θα το καταφέρω αυτό! Ακόμα κι αν κάτι με ενοχλεί ή με πονάει, ποτέ δε θα βρω το θάρρος να το πω στον άλλο! Θα σιωπήσω και θα το κρατήσω μέσα μου! Ως πότε όμως; Για πόσο ακόμα θα κουβαλάω τόσο βάρος μέσα μου;
5 Αγαπώ τη μοναξιά. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αγαπάω να βρίσκομαι ανάμεσα σε παρέες. Απλώς τα βρίσκω πολύ καλά με τον εαυτό μου! Είναι αυτό που λέμε «Περνώ και μόνη μου καλά». Δεν έχω πρόβλημα να κάτσω σπίτι μονάχη μου! Πάντα θα βρω κάτι να κάνω! Πάντα θα περάσω καλά! Άλλωστε νομίζω πως χρειαζόμαστε μερικές ώρες αφιερωμένες μόνο σε εμάς και σε κανέναν άλλο! Ώρες που θα χαλαρώσουμε, που θα σκεφτούμε, που θα ονειρευτούμε, που θα… Ό,τι να ‘ναι ρε αδερφέ! Λογαριασμό θα δώσουμε;
6 Αγαπάω τη Λογοτεχνία! Ποίηση και Πεζογραφία! Ελληνική και Ξένη! Δεν με απασχολεί! Το μόνο που με νοιάζει είναι να έχω μαζί μου ένα καλό βιβλίο και να χαθώ στις σελίδες του! Να ταξιδέψω, να νιώσω, να αισθανθώ και να ονειρευτώ! Μέσα από ένα βιβλίο μπορούμε να ζήσουμε τόσα πράγματα που ούτε χίλιες ζωές δε θα μας έδιναν!
7 Αγαπάω τη συγγραφή! Δε νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που να διαβάζει πολύ και να μην έχει προσπαθήσει να γράψει! Νομίζω πως είναι φυσική κατάληξη των πραγμάτων! Έρχεται από μόνο του! Έγραφα από μικρή, κρατούσα ημερολόγιο! Όταν άρχισα όμως να διαβάζω, παρατήρησα πως η γραφή μου άλλαζε σταδιακά. Δε ξέρω προς τι, αλλά σίγουρα διέφερε! Γινόταν σίγουρα όλο και πιο ώριμη! Λατρεύω να παίζω με τις λέξεις, να φτιάχνω ιστορίες! Λατρεύω να γράφω και με όσα γράφω να ζω κι εγώ! Να κλαίω, να γελάω, να χαίρομαι και να λυπάμαι! Είναι σαν να είσαι ένας μικρός θεός! Από εσένα εξαρτάται το επόμενο βήμα!
8 Αγαπώ τη μουσική! Την χαλαρωτική μουσική ! Κυρίως τα scoresαπό διάφορες κινηματογραφικές ταινίες ή οποιοδήποτε instrumentalκομμάτι! Μου αρέσει να τα ακούω και να κοιτάζω το ταβάνι! Έτσι απλά… Η μουσική είναι μεγάλη έμπνευση για εμένα! Της χρωστάω πολλά!
9 Αγαπώ να κοιτάζω τον ουρανό και τα παιδιά του! Μου αρέσει η ανατολή γιατί συμβολίζει μια νέα αρχή, την αισιοδοξία! Μου αρέσει το ηλιοβασίλεμα για τα υπέροχα χρώματά του που ντύνουν τη θάλασσα και τον ουρανό! Μου αρέσει το φεγγάρι γιατί είναι μελαγχολικό! Μου αρέσουν τα αστέρια γιατί χάνω την ψυχή και το μυαλό μου μέσα στο απέραντο πλήθος τους!
10 Τέλος, αγαπώ όλους εσάς! Όλους εσάς που τον έναν αυτό χρόνο διαβάζοντας τα κείμενά μου πήρατε λόγο και είπατε τη γνώμη σας ! Είπατε αυτό που νιώσατε! Υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το να κάνω κάποιον να νιώσει μέσα από κάτι που έγραψα εγώ η ίδια; Που έμαθα καινούργιους ανθρώπους, καινούργιες ψυχές και σκέψεις! Κι αυτό είναι που μετράει εδώ μέσα! Το ότι διαβάζεις –αν είναι βέβαια ο άλλος ειλικρινής- την ψυχή ενός ανθρώπου! Τι πιο καθαρό από αυτό;
Τα είπα όλα με το χέρι στην καρδιά!
Θα ζητήσω κι εγώ με τη σειρά μου να μου να μας πουν δέκα πράγματα που αγαπούν η Ανάσα, ο Χριστόφορος, ο Έσπερος και το Ηλιοχαμόγελο!
Με αφορμή μια ανάρτηση της Κάκιας Παυλίδου στο ιστολόγιό της θέλησα να απαντήσω σε ένα σχόλιο της. Επειδή είναι μεγάλο και δεν το δέχεται η φόρμα σχολίων το αναρτώ εδώ!
Λάθος φιλοσοφία; Ποια είναι η λάθος φιλοσοφία; Να μην αντιδρούμε όλοι στον ίδιο βαθμό; Δε νομίζω… Αυτό είναι απλώς θέμα προσωπικότητας και δυναμισμού του κάθε ανθρώπου! Δεν γεννήθηκαν όλοι οι άνθρωποι επαναστάτες, μα αυτό δε σημαίνει ότι και αυτοί που είναι πιο αδύναμοι δεν κάνουν τίποτα! Κάνουν κι αυτοί αυτό που μπορούν! Άλλοτε ακολουθούν τους επαναστάτες κι άλλοτε μένουν αμέτοχοι και σκέφτονται πράγματι αυτό που είπες : «Εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα ;» Είναι στο χέρι του καθενός να διαλέξει ποιο δρόμο θα πάρει…
Υπάρχουν πολλά που με εξοργίζουν στον σημερινό κόσμο! Τόσο πολλά που θα έπρεπα να γεμίσω άπειρες σελίδες! Μα πες μου όμως, αναρωτηθήκαμε ποτέ τι μας αρέσει σε αυτό τον κόσμο; Σε αυτή τη χώρα που ζούμε; Με τους ανθρώπους που έχει και με τις συνήθειες που υπάρχουν εδώ; Δε νομίζω… Πάντα τα κακά θέλουμε να λέμε! Πάντα να κάνουμε κριτική για τις αδυναμίες και ποτέ να μην επαινούμε μια μας επιτυχία! Ακόμα κι όταν έχουμε επιτύχει κάπου, ψάχνουμε να βρούμε λάθη που μπορεί να υπήρξαν… Στα 23 μου χρόνια έχω πάει μια φορά σε πορεία! Δε μετανιώνω που δεν έχω πάει σε περισσότερες! ΔΕ ΘΕΛΩ! Όχι γιατί το νιώθω μέσα μου αλλά γιατί οι άλλοι με ανάγκασαν ! Κι όταν λέω οι άλλοι, εννοώ αυτούς που αμαυρώνουν κάθε φορά μια κατά τα άλλα ειρηνική διαδήλωση! Συγνώμη αλλά δεν είμαι υποχρεωμένη να βάζω σε κίνδυνο τη σωματική μου ακεραιότητα επειδή ένα άμυαλο δεκαπεντάχρονο σπάει τα πάντα και πετάει μολότοφ χωρίς να έχει ιδέα γιατί τι κάνει αυτό που κάνει! Να του βάλω εγώ μυαλό; Εγώ θα βάλω μυαλό στα παιδιά μου, όπως έβαλαν και οι γονείς μου σε εμένα . Και γιατί το λέω αυτό; Θυμάμαι μια φορά στο λύκειο και ενώ κάναμε λογοτεχνία, ένα λεπτό πριν χτυπήσει το κουδούνι η καθηγήτρια ήθελε να μας υπαγορέψει κάτι που ίσως να μας καθυστερούσε. Πετάγομαι κι εγώ και λέω : «Εντάξει, τι είναι δυο λεπτά, πείτε μας…» Τι ήταν να το πω; Με κράξανε! Να κάτσω να πω λοιπόν τι εγώ σε αυτούς τους ανθρώπους; Υπάρχει περίπτωση να καταλάβουν; Έχω προσπαθήσει πολλές φορές να λογικέψω ανθρώπους, μάλωνα συχνά, μα τσάμπα κόπος! Ξέρεις τι μου είπε κάποιος κάποτε; : «Ξέρω ότι είμαι λάθος, αλλά έτσι γουστάρω! Να είμαι λάθος κι ας μη μου μιλάει κανένας» Τι μπορώ λοιπόν να κάνω εγώ; Προσπάθησα μα απέτυχα! Την προσπάθεια την έκανα μα τζίφος! Και θα την κάνω πολλές φορές ακόμα μα ξέρω πως μερικοί άνθρωποι έχουν κλειστά τα αυτιά! Γιατί Κάκια μου είναι στον άνθρωπο! Δεν σκεφτόμαστε όλοι το ίδιο! Γι’αυτό σου είπα πως ο καθένας αντιδρά με τον τρόπο που κρίνει εκείνος !
Όσον αφορά τα μπλόγκς τώρα! Εγώ έφτιαξα μπλόγκ γιατί μου άρεσε πολύ να διαβάζω βιβλία! Σκέφτηκα λοιπόν στην αρχή πως θα μπορούσα να γράφω τις εντυπώσεις μου για κάθε βιβλίο που διαβάζω! Ούτε για τα σχόλια ήξερα , ούτε για τους αναγνώστες, ούτε για την επισκεψιμότητα του κάθε ιστολογίου, ούτε τίποτα… Στη συνέχεια άρχισα να αναρτώ κι εγώ δικά μου κείμενα, όχι για να μου πουν μπράβο, όχι για να προβάλλω μια ψεύτικη εικόνα, αλλά γιατί το ένιωθα! Είμαι η Νατάσσα και λατρεύω να γράφω! Αυτή είναι η αλήθεια! Δε μπορώ να μπω στη διαδικασία να σκέφτομαι πόσοι ψεύτες μπορεί να κυκλοφορούν εδώ μέσα! Εγώ θα πω μόνο αυτό που θέλω να πω όταν το θέλω κι όταν είναι αλήθεια! Διαφορετικά απέχω! Τώρα αν οι άλλοι θέλουν να πουλήσουν κάτι άλλο από αυτό που είναι πραγματικά, ας το κάνουν ! Είναι ελεύθεροι… Και πάλι δεν είμαστε όλοι ίδιοι!
Τέλος, για τη φιλιά που υπάρχει εδώ μέσα! Επίτρεψε μου να πιστεύω πως υπάρχει! Κι αν όχι ακριβώς φιλία, τότε ας πω πραγματικό ενδιαφέρον! Μπορεί να μη συμβαίνει συχνά, μα σίγουρα κάποιοι μπορούν να δεθούν με κάποιους άλλους! Εγώ μιλάω προσωπικά! Κάποια στιγμή γνώρισα μέσα από τα κείμενά της την Ανάσα! Την διάβαζα και τη διαβάζω πάντα! Την έμαθα μέσα από το γραπτό της λόγο! Ψεύτικος; Αληθινός; Δεν ήξερα… Να όμως που συναντηθήκαμε από κοντά και ήταν όπως ακριβώς την είχα φανταστεί! Όχι εξωτερικά, αλλά εσωτερικά! Και χαίρομαι πολύ που γνώρισα έναν άνθρωπο αξιόλογο και που έχει την ίδια αγάπη με εμένα. Μιλήσαμε και μιλάμε στο τηλέφωνο, θα ξαναβγούμε και γιατί όχι να μην συνεχιστεί αυτή η σχέση; Επειδή τη γνώρισα εδώ μέσα; Άνθρωποι κυκλοφορούν έξω, άνθρωποι κι εδώ! Καλοί και κακοί, ψεύτικοι και αληθινοί… Ποτέ δε θα είμαστε σίγουροι για κανέναν! Ούτε για τους real, ούτε για τους εικονικούς! Εμένα πολλές «πραγματικές» φίλες, μόνο πραγματικές δεν υπήρξαν! Κι όχι αυτό δε σημαίνει πως απαρνούμαι τους πραγματικούς κι από δω και πέρα θα κάνω φιλίες μόνο μέσω internet!
Eλπίζω να μη σε κούρασα! Πέρασα απλώς να πω τη γνώμη μου!
Εγώ βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα τα ποιήματά σου! Δεν ξέρω γιατί έφτιαξες ιστολόγιο, μα ένας αγώνας είναι και αυτός! Προσωπικός!
Αφήσου ελεύθερη και εκφράσου! Για ‘σένα! Μόνο για σένα! Κάνε την προσωπική σου επανάσταση κι όποιος θέλει ας ακολουθήσει!
Πάντα αναρωτιώμουν ποια είναι τα βιβλία που κάθε ενημερωμένος αναγνώστης θα πρέπει να έχει διαβάσει στη ζωή του. Πολλές φορές έχω ψάξει ανάλογες λίστες μήπως διαφωτιστώ μα οι επιλογές κάθε φορά διαφέρουν ανάλογα με το γούστο του καθενός που την φτιάχνει. Ποιά είναι τα μεγαλύτερα λογοτεχνικά έργα; Ποιά είναι τα βιβλία που δεν πρέπει να λείπουν από τη βιβλιοθήκη του εκάστωτε αναγνώστη; Νομίζω πως τη λύση την δίνει αυτή τη φορά η εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ της Κυριακής" και ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη Α.Ε οι οποίοι παρουσιάζουν τα μεγαλύτερα λογοτεχνικά έργα ξεκινώνατς από αυτά της ρώσικης λογοτεχνίας. Και φυσικά η λίστα συνεχίζεται...
Παρακάτω ακολουθούν όσα έχουν διανεμηθεί ως σήμερα. Θα τα βρείτε κάθε Κυριακή με TO BHMA στα περίπτερα.
Ο Μπούλμπα ήταν φοβερά πεισματάρης. Ήταν από κείνους τους χαρακτήρες που θα μπορούσαν να σφυρηλατηθούν στο δύσκολο 15ο αιώνα, στη μισονομαδική εκείνη γωνιά της Ευρώπης, όταν όλη η νότια αρχέγονη Ρωσία, παρατημένη από τους πρίγκηπές της, είχε ερημωθεί και είχε κατακαεί μέχρι το τελευταίο χόρτο, απ' τ' ασυγκράτητα μογγολικά στίφη όταν, στερημένος απ' το σπίτι του κι από κάθε λογής στέγη, ο άνθρωπος έγινε αναγκαστικά ριψοκίνδυνος ξεχνώντας πως υπάρχει φόβος στον κόσμο. Την πανάρχαιη ειρηνική σλαβική ψυχή την ατσάλωσε η φλόγα του πολέμου και ξεπήδησε το κοζάκικο, αυτό το πλατύ, το ξέφρενο δημιούργημα της ρώσικης ψυχής.
Το "Έγκλημα και τιμωρία" εξακολουθεί να παραμένει κλασικό και ανυπέρβλητο πρότυπο ψυχολογικού μυθιστορήματος. Μεταφρασμένο εδώ κατευθείαν από το ρωσικό κείμενο κι από τον Άρη Αλεξάνδρου, αποδίδει πλήρως την ατμόσφαιρα και τη ζεστασιά του πρωτοτύπου. Όλοι οι ήρωες του έργου -ο δαιμονικός Ρασκόλνικοβ, ο τραγικός Μαρμελάντοβ, η μαρτυρική Σόνια, η βασανισμένη Πουλχερία Αλεξάντροβνα, ο σατανικός Πορφύρης Πετρόβιτς, η υπέροχη Ντούνια Ρομάνοβνα, ο λάγνος Σβιντριγκάιλοβ-, όλοι τους διαχρονικοί ανθρώπινοι τύποι, ζωντανεύουν στις σελίδες του βιβλίου και στέκονται μπροστά μας, είτε έξαλλοι είτε θλιμμένοι είτε σαρκαστικοί· η παρουσία τους δε μας εγκαταλείπει ποτέ, όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει από την πρώτη γνωριμία μας μαζί τους.
"Την αγάπη προς τη γυναίκα, ο Λιέβιν όχι μονάχα δε μπορούσε να τη φανταστεί χωρίς τον γάμο, μα καθώς σκεφτόταν τα ζητήματα αυτά, πρωτύτερα φανταζόταν την οικογένεια και μετά πια τη γυναίκα, που θα του έδινε την οικογένεια. Και οι αντιλήψεις του για τον γάμο, γι' αυτό τον λόγο, δεν έμοιαζαν καθόλου με τις αντιλήψεις της πλειονότητας των γνωριμιών του, για τους οποίους ο γάμος ήταν μία από τις πολλές και διάφορες κοινές, βιοτικές υποθέσεις. Για τον Λιέβιν ήταν η κυριότερη υπόθεση της ζωής του, που από αυτήν εξαρτιόταν όλη της η ευτυχία. Και τώρα έπρεπε να παραιτηθεί από κάθε τέτοια σκέψη..."
"Μέσα στην απεραντοσύνη του χρόνου, μέσα στην απεραντοσύνη της ύλης, μέσα στην απεραντοσύνη του χώρου, ξεχωρίζει μία φουσκίτσα, ένας οργανισμός, και η φουσκίτσα αυτή επιβιώνει για λίγο και μετά σκάει, και η φουσκίτσα αυτή είμαι εγώ".Αυτό ήταν μια βασανιστική ψευτιά, όμως ήταν το μοναδικό, το τελευταίο συμπέρασμα αιώνων μόχθου της ανθρώπινης σκέψης προς την κατεύθυνση αυτή. Ήταν εκείνη η τελευταία δοξασία, που πάνω σ' αυτή στηρίζονταν, σ' όλους σχεδόν τους κλάδους, όλες οι αναζητήσεις της ανθρώπινης σκέψης. Ήταν η επικρατέστερη άποψη, κι ο Λιέβιν, βλέποντάς την σαν πιο ξεκάθαρη απ' όλες τις άλλες εξηγήσεις, χωρίς κι ο ίδιος να ξέρει πότε και πώς, την ασπάστηκε.
πηγή : .:BiblioNet
Παρακάτω η λίστα όλων των βιβλίων που θα διανεμηθούν:
Νικολάι Γκόγκολ - Τάρας Μπούλμα
Φιοντόρ Ντοστογιέβσκη - Έγκλημα και Τιμωρία
Λέων Τολστόη – Άννα Καριένινα, τόμος Α΄
Λέων Τολστόη – Άννα Καριένινα, τόμος Β΄
Μαξίμ Γκόρκη – Στα Ξένα Χέρια
Άντον Τσέχωφ – Διηγήματα
Φιοντόρ Ντοστογιέβσκη – Δαιμονισμένοι, τόμος Α΄
Φιοντόρ Ντοστογιέβσκη – Δαιμονισμένοι, τόμος Β΄
Μπόρις Πάστερνακ – Δόκτορ Ζιβάγκο
Νικολάι Γκόγκολ – Νεκρές Ψυχές
Ισαάκ Μπάμπελ – Το Κόκκινο Ιππικό
Λεοντίν Αντρέγιεφ – Σάσκα Ζιγκουλιόφ
Μιχαήλ Σολόχοφ – Ήρεμος Ντον Τόμος Α΄
Μιχαήλ Σολόχοφ – Ήρεμος Ντον Τόμος Β΄
Λέων Τολστόη – Πόλεμος και Ειρήνη Τόμος Α΄
Λέων Τολστόη – Πόλεμος και Ειρήνη Τόμος Β΄
Μαξίμ Γκόρκη – Η Μάνα
Φιοντόρ Ντοστογιέβσκη – Αναμνήσεις από το Σπίτι των Πεθαμένων
Ιβάν Τουργκένιεφ – Ανοιξιάτικοι Χείμαροι
Λέων Τολστόη – Νουβέλες
