Διδάσκεται η συγγραφή;

Διδάσκεται άραγε η συγγραφή;

Αν έκανα αυτή την ερώτηση στη Μαρία Γούσιου, συγγραφέας & Writing Coach, θα μου απαντούσε :

-Ναι! Διδάσκεται!

Με αφορμή λοιπόν την αγάπη μου για τη συγγραφή θέλησα να ψάξω λίγο περισσότερο ποίοι είναι οι λόγοι που την κάνουν να πιστεύει κάτι τέτοιο κι έτσι μπήκα στην ιστοσελίδα της.

Όπως διαβάζουμε στο βιογραφικό της η Μαρία από πολύ μικρή αγαπούσε τη συγγραφή και είχε για πρότυπο και έμπνευση τους σπουδαίους ανθρώπους που μπορούσαν να εκτιμήσουν τους θησαυρούς της κάθε εμπειρίας. Τους εξαιρετικούς που γνώριζαν το πολύτιμο της κάθε στιγμής, και αυτούς που απολάμβαναν τα αποτελέσματα των επιλογών τους, ελπίζοντας πως μπορεί να τα καταφέρει εξίσου καλά και με τη δική της ζωή.

Γι’ αυτό δημιούργησε σε συνεργασία με το σύζυγό της Νίκο Σαπουντζή, Life & Executive Coach, το www.Writing-Online.gr που είναι αφιερωμένο να προσφέρει σε όλους τους –εν δυνάμει και μη– συγγραφείς εργαλεία, τεχνικές, μεθόδους, έμπνευση, μυστικά και άλλα πολλά που αφορούν την Τέχνη, αλλά και την Τεχνική της Συγγραφής, ώστε οι ίδιοι –εύκολα, γρήγορα και απλά– να μετατρέψουν το Πάθος και τη Γνώση τους σε Βιβλία και Επάγγελμα, εάν το επιθυμούν.

Μέσα από τα Online προγράμματά της, τα βιβλία της, τις ψηφιακές και τις φυσικές συναντήσεις της, η Μαρία εκπαιδεύει και εμπνέει όσους έχουν το μεράκι και την όρεξη για συγγραφή με έναν σπάνια χειροπιαστό, εύκολο και ενδιαφέρων τρόπο. Είναι γνωστή για το χαμόγελό της, αλλά και για την άμεση μεταδοτικότητά της.

Τον μήνα Σεπτέμβριο μέσα από το www.Writing-Online.gr παραδίδονται 10 δωρεάν μαθήματα δημιουργικής γραφής με οπτικοακουστικό υλικό μέσω βίντεο, ενώ το κάθε μάθημα συνοδεύεται κι από ένα πρακτικό οδηγό ασκήσεων σε μορφή pdf. Αν θέλει κάποιος να παρακολουθήσει τα μαθήματα αυτά δεν έχει παρά να γραφτεί στο newsletter της εν λόγω σελίδας, ώστε να του αποσταλεί το σύνολο της ύλης στο mail του.

Εγώ έχω ήδη παρακολουθήσει τα δύο πρώτα μαθήματα και διαπιστώνω πως η βοήθεια είναι πάντα πολύτιμη. Μικρές συμβουλές μπορούν να σε κάνουν να δεις τα πράγματα διαφορετικά και να σε βγάλουν από το αδιέξοδο δίνοντάς σου κουράγιο να συνεχίσεις. Κι είναι ακόμα η αρχή.

Μπορείτε να πάρετε μια γεύση από τα δύο πρώτα μαθήματα:

Μάθημα 1ο

Βίντεο 1  Βίντεο 2

Πρακτικός οδηγός 1ου μαθήματος

Μάθημα 2ο

Βίντεο 1  Βίντεο 2  Βίντεο 3
Πρακτικός οδηγός 2ου μαθήματος

 H Μαρία Γούσιου ίδρυσε το ετήσιο Εργαστήρι Συγγραφικής Τέχνης που εδρεύει στην Θεσσαλονίκη, καθώς και τα Σεμινάρια Συγγραφής που διεξάγονται σε διάφορες πόλεις της Ελλάδος και της Κύπρου.

Έχει παραπάνω από 10 Χρόνια Εμπειρίας με Πολυάριθμους Συμμετέχοντες σε Ελλάδα και Κύπρο, επίσης…έχει Πολυάριθμες Ιστορίες Συγγραφικής Επιτυχίας των Συμμετεχόντων της που Επιβεβαιώνουν τα Αποτελέσματα της Δουλειάς της.

Επιτεύγματα:
Σε κυκλοφορία τα best – seller μυθιστορήματα:
* Κι όμως υπάρχουν Νεράιδες
* Το κορίτσι της βροχής
Σε κυκλοφορία τα e-books:
* Πώς Να Γράψεις Το Πρώτο Σου Bestseller – Ένας Οδηγός Επιβίωσης Για Νέους Συγγραφείς
* 1000 συγγραφικές ιδέες εξοικονόμησης κόπου και χρόνου: α) για να εμπνευστείς συγγραφικά από το μηδέν β) για να συνδυάσεις μαζί τους τις δικές σου ιδέες ώστε το αποτέλεσμα να είναι συγγραφικά ανατρεπτικό και εκπληκτικό!
* Τι μπορείς να κάνεις τις επόμενες 100 ημέρες για να ολοκληρώσεις το χειρόγραφό σου και να το εκδώσεις
* Τι φέρνει στην συγγραφή άσχημα αποτελέσματα - Όλα όσα πρέπει να αποφεύγεις συγγραφικά
* Μια απλή διαδικασία – που αν την ακολουθήσεις δεν μπορείς παρά να γράψεις αυτό που ποθεί η ψυχή σου! Και να το γράψεις καλά!
* Το πλήρες ερωτηματολόγιο για το πορτρέτο ενός ήρωα
Υπό έκδοση
* Tο μυθιστόρημα Ουράνια Σαγήνη
* O Οδηγός – Εγχειρίδιο για νέους εν δυνάμει συγγραφείς: Πώς Μπορείς Κι Εσύ Να Γίνεις Ένας Επιτυχημένος Συγγραφέας
* Η σειρά Συγγραφικά Tips I, II & III

√ Η Μαρία Γούσιου παρακολουθεί πλήθος σεμιναρίων στην Ελλάδα, από το 1993 μέχρι σήμερα, και στην Αμερική από το 1992 μέχρι σήμερα.

√ Από το 1999 παρακολουθεί μαθήματα Νευρογλωσσικού Προγραμματισμού (NLP).

√ Της απονέμεται Πτυχίο Συγγραφικής Τέχνης από το Writer’s Bureau, το Open College of the Arts, και το Open University of England, πανεπιστημιακά ιδρύματα με έδρα την Αγγλία.

√ Το 2000 της απονέμεται πτυχίο από το John Robert Powers, Αμερικανικό Ίδρυμα Αυτοβελτίωσης, Δημοσίων Σχέσεων και Image Making.

√ Παράλληλα με τις σπουδές πάνω στην Τέχνη της Συγγραφής, συνεργάζεται με το ΚΟΛΕΓΙΟ ΑΝΑΤΟΛΙΑ, TO AMERICAN COLLEGE OF THESSALONIKI, τους CHRISTIE’S, την ΜΕΛ, και τον ΟΜΙΛΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ καλύπτοντας διοικητές θέσεις.

√ Το 2000 συμπαρουσιάζει δίωρη Κυριακάτικη Ραδιοφωνική Εκπομπή Internet Life, στον ΑΝΤ1, 97,5 της Θεσσαλονίκης.

√ Το 2003 ιδρύει το Εργαστήρι Συγγραφικής Τέχνης που εδρεύει στην Θεσσαλονίκη, και αρχίζει να ταξιδεύει σε διάφορες πόλεις της Ελλάδος και την Κύπρο για να εισηγηθεί Σεμινάρια και Μαραθωνίους Συγγραφής, που έχουν βοηθήσει πολλούς ανερχόμενους συγγραφείς να μετατρέψουν μια κενή σελίδα σε συγγραφικό έργο τέχνης.

√ Της έχουν απονεμηθεί διακρίσεις από τους Αμερικάνικους Οργανισμούς:

* The Youth Of The Art
* The National Art Month
* The Spring Arts Festival
* National Art Honor Society
* National FFA Organization
* Future Business Leaders of America (FBLA)

√ Έχει δώσει πλήθος συνεντεύξεων, ενώ άρθρα της υπάρχουν στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο της Ελλάδας και της Κύπρου.

O Νίκος Σαπουντζής  έχει 15 Χρόνια Εμπειρίας. Πολυάριθμες Ιστορίες Επιτυχίας, Αλλαγών & Ευτυχίας και 15.000 Συμμετέχοντες σε Ελλάδα και Κύπρο.

Είναι ένας άνθρωπος που από νωρίς θέλησε να αποκωδικοποιήσει το «πώς» και το «γιατί» κάποιοι άνθρωποι καταφέρνουν να κάνουν τα όνειρα, τα «θέλω» και τους στόχους τους πραγματικότητα, αλλά και να κατακτούν προσωπική ευτυχία, οικονομική ανεξαρτησία και υγεία, ακόμη και μετά από «περιπέτειες».

Πήρε γνώση, τεχνικές, μοντέλα και «εργαλεία» από τους καλύτερους. Τα εφάρμοσε στη δική του ζωή και είδε αποτελέσματα. Μοιράστηκε την γνώση και την εμπειρία με τους δικούς του ανθρώπους και είδε τα δικά τους θετικά αποτελέσματα. Πρόσθεσε την ψυχή του, την προσωπική του εμπειρία και «γέννησε» την μέθοδο με την οποία εργάζεται και εισηγείται στην Ακαδημία Επίτευξης Στόχων & Αλλαγών, Life & Executive Coaching Academy, "ΝΙΚΟΣ ΣΑΠΟΥΝΤΖΗΣ", σε βιωματικά coaching σεμινάρια-εμπειρίες και συνέδρια, σε Προσωπικές Coaching Συναντήσεις-Ραντεβού, σε βιωματικές coaching εκδρομές, σε coaching summer camps, αλλά και σε όσα συγγράφει ο ίδιος γύρω από την Προπόνηση Ζωής, Life & Executive Coaching, και όχι μόνο... 

Κατέχει τα εξής πτυχία:
- Life Skills Coaching Advanced Diploma, Stonebridge College, UK
- Level 4 Life Skills Coaching Advanced Award, NCFE
- National Qualification Framework
- IAC - Coaching Masteries Certification I
- Οικονομική των Επιχειρήσεων, ΝΟΕ, ΑΠΘ
- Master in Business Administration, Kingston, London University
- Υποψήφιος Διδάκτορας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Είναι μέλος των μεγαλύτερων διεθνών οργανισμών Life & Executive Coaching: 
• The International Association of Coaching, (IAC)
• The International Coach Federation, (ICF)
• Professional Coaches and Mentors Association, (PCMA)

Μου αρέσει να γράφω!



Καθώς ξεφυλλίζω τα παλιά μου ημερολόγια, αισθάνομαι καυτά δάκρυα να βρέχουν τα μάγουλά μου. Όχι, δεν είναι που ξανάρχονται στο νου μου  στιγμές που έζησα στο παρελθόν. Είναι που συνειδητοποιώ πως πάντοτε μου άρεσε να γράφω.

Αν με ρωτούσες πότε ξεκίνησα να γράφω, θα σου έλεγα: «Πριν δυο τρία χρόνια». Κι όμως, κάνω λάθος. Μπροστά μου έχω προσωπικά μου κείμενα που χρονολογούνται από το 1998, 1999. Τότε ήμουν γύρω στα δώδεκα.

Κι έπρεπε να ανατρέξω πολλά χρόνια πίσω για να βρω τελικά την αλήθεια. Πως πράγματι, πάντοτε μου άρεσε να γράφω.

Φυσικά τότε δεν το έκανα με τον τρόπο που το κάνω τώρα. Και δε μιλάω από τεχνικής πλευράς βέβαια. Μιλάω περισσότερο για τους λόγους που τότε με έκαναν να κάθομαι να γεμίζω με λέξεις τις άδειες σελίδες.

Με θυμάμαι να κρατάω στα χέρια μου ένα τετράδιο και ένα μολύβι και να αποτυπώνω το καθετί που μου ερχόταν στο μυαλό, το καθετί που μου προξενούσε εντύπωση, το καθετί που ζούσα και με έκανε να αισθάνομαι «κάπως».

Κάποτε ήταν ένα ποίημα, άλλοτε μια φράση που άκουσα, μια εικόνα που είδα. Αργότερα, όταν «μεγάλωσα» λίγο, τα γραπτά μου έγιναν περισσότερο «εξομολογητικά». Εκεί, γύρω στην εφηβεία, βγήκε όλο το συναίσθημα που έκρυβα μέσα μου. Διαβάζω τα τότε κείμενα μου και στενοχωριέμαι. Πολύ θλίψη βρε αδερφέ!

Στη συνέχεια, άρχισα να διαβάζω μανιωδώς. Μυθιστόρημα κυρίως. Αρχικά ξένη λογοτεχνία κι έπειτα, μέχρι και σήμερα, περισσότερο ελληνική. Διάβαζα πολλές ώρες, μα το ευχαριστιόμουν. Με ξεκούραζε η ανάγνωση. Με ταξίδευε…

Με κάθε νέο βιβλίο, ταξίδευα στο χώρο και στο χρόνο. Γινόμουν ένα με τους ήρωες και διψούσα να μάθω το τέλος της ιστορίας τους.  Τόσο που διάβαζα, που κάποια στιγμή βγήκε από μέσα μου η ανάγκη να κάτσω να γράψω κάτι κι εγώ. Εσωτερική ανάγκη. Τώρα δεν ήθελα να αποτυπώσω πράγματα που είδα, που άκουσα, που μου έκαναν εντύπωση…

Ήθελα να «δημιουργήσω». Να συνθέσω μια ιστορία. Να φτιάξω κάτι δικό μου, μα που ταυτόχρονα, δεν είχε καμία απολύτως σχέση με εμένα.

Ήθελα να φτιάξω δικούς μου χαρακτήρες, ανθρώπους που δεν υπάρχουν πραγματικά, μα που θα «ζούσαν» μέσα από το δικό μου κείμενο. Θα ζούσαν και θα μας έκαναν γνωστή τη δική τους προσωπική ιστορία, μέσα από τη δική μου αφήγηση.

Κι είναι τέτοια η παντοδυναμία που νιώθεις όταν γράφεις.

Να ξέρεις πως εσύ είσαι αυτός που κινεί τα νήματα της ζωής αυτών των ανθρώπων.

Βέβαια τώρα, θα σου πω πως δε συμβαίνει πάντοτε έτσι. Θα σου πω πως κάποια στιγμή ο ήρωας ζωντανεύει τόσο, που πλέον σε κατευθύνει εκείνος. Εκείνος είναι που σου υπαγορεύει τη συνεχεία της ιστορίας του κι εσύ απλώς την καταγράφεις.

Δεν μπορώ να απαριθμήσω τους λόγους για τους οποίους μου αρέσει να γράφω.

Αδυνατώ… (Γι’αυτό πλατειάζω και γράφω ό,τι να ναι…)

Γράφω, γιατί αν δεν το κάνω θα σκάσω.

Γράφω, γιατί όταν δεν το κάνω πονάει η καρδία μου.

Γράφω, γιατί όταν δεν το κάνω έχω τύψεις.

Γράφω, γιατί μόνο έτσι μπορώ να αποτραβηχτώ από την «ψευτιά» που μας περικλείνει.

Γράφω, γιατί μόνο μέσα στις ιστορίες μπορείς να βρεις το ιδανικό, το όμορφο και το αθώο και να το νιώσεις αληθινό!

Γράφω, γιατί μου αρέσει να αποτυπώνω σκέψεις κ συναισθήματα.

Γράφω, γιατί μου αρέσει να προσπαθώ να βρω τις κατάλληλες λέξεις να εκφράσω κάτι, ακόμα κι αν αυτό μου πάρει δέκα ώρες.

Γράφω, γιατί δεν έμαθα ποτέ μου να μιλώ. Εκεί ξεσπάω. Εκεί απελευθερώνομαι.

Γράφω, γιατί θέλω να «κρατήσω» για πάντα φυλαγμένο αυτό που μου ήρθε στο μυαλό κάποτε, κάπου και για κάτι.

Γράφω, γιατί ηρεμώ.

Γράφω, γιατί δεν με πειράζει να με αφήσεις  μόνη μου ώρες ολόκληρες. Απαραίτητη προϋπόθεση να με αφήσεις με ένα στυλό και ένα χαρτί.

Γράφω, για να παίρνω ανάσα!

Γράφω, για να μη σταματήσω ποτέ να ονειρεύομαι!

Γράφω, για να μη σταματήσω ποτέ να ελπίζω πως ο κόσμος μπορεί κάποτε να γίνει ιδανικός, όπως στα παραμύθια!

ΖΩ, ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΦΩ!

Γιατί γράφω;

Στο βιβλίο "Δημιουργική Γραφή για μελλοντικούς ομότεχνους", η συγγραφέας Πόλυ Μηλιώρη δίνει μέσω μιας σειράς ασκήσεων, προσωπικών εμπειριών και συμβουλών, μια εικόνα για το πώς εργάζεται η ίδια όταν γράφει.
Αυτό το βιβλίο, εκτός από εγχειρίδιο συγγραφικής, είναι ταυτόχρονα μια πρόσκληση προς τους μελλοντικούς ομότεχνούς της, να δουν όλα τα στάδια, όλες τις σκέψεις, όλες τις ενέργειες που κάνει κάποιος από τη στιγμή που θα συλλάβει μια ιδέα, μέχρι την τελική στιγμή, τη στιγμή της ολοκλήρωσής της ως ιστορία.
Στο πρώτο κεφάλαιο, η συγγραφέας καλεί τον αναγνώστη
α) να γράψει ένα κείμενο 1-2 δακτυλογραφημένες σελίδες με θέμα "Μου αρέσει να γράφω"
β) να βρει κείμενα, αποσπάσματα κάποιου συγγραφέα, που να περιγράφουν τη χαρά ή την ανάγκη της γραφής

Ξεκίνησα λοιπόν να γράφω το κείμενό μου και κάνοντας ένα μικρό διάλειμμα, σκέφτηκα να ψάξω στο internet, μήπως και βρω κάτι  για τη δεύτερη άσκηση.
Έμεινα έκπληκτη, όταν κατά σύμπτωση έπεσα πάνω στα λόγια του Τούρκου συγγραφέα Ορχάν Παμούκ. 

Ήταν λες και διάβαζα το κείμενο που είχα αρχίσει να γράφω εγώ η ίδια λίγο νωρίτερα.
Έτσι είπα να το παραθέσω εδώ :

Γιατί γράφω;

“Γράφω γιατί νιώθω μια εσωτερική ανάγκη να γράψω.

Γράφω γιατί δεν μπορώ να κάνω μια κανονική δουλειά, όπως οι άλλοι άνθρωποι.

Γράφω γιατί θέλω να διαβάζω βιβλία σαν κι αυτά που γράφω.

Γράφω γιατί είμαι θυμωμένος με όλους.

Γράφω γιατί μ’ αρέσει να κάθομαι σ’ ένα δωμάτιο όλη μέρα γράφοντας.

Γράφω γιατί μπορώ να συμμετέχω στην πραγματική ζωή, μονάχα αλλάζοντάς την.

Γράφω γιατί θέλω οι άλλοι, ολόκληρος ο κόσμος, να μάθουν τι ζωή ζήσαμε, και εξακολουθούμε να ζούμε, στην Ινσταμπούλ, στην Τουρκία.

Γράφω γιατί αγαπώ τη μυρωδιά του χαρτιού, της μελάνης.

Γράφω γιατί πιστεύω στη λογοτεχνία, στην τέχνη του μυθιστορήματος, περισσότερο απ’ ότι πιστεύω σε οτιδήποτε άλλο.

Γράφω γιατί μου έγινε συνήθεια, πάθος.

Γράφω γιατί φοβάμαι μήπως ξεχαστώ.

Γράφω γιατί μου αρέσει η φήμη και το ενδιαφέρον που φέρνει το γράψιμο.

Γράφω για να είμαι μόνος.

 Ίσως γράφω επειδή ελπίζω να καταλάβω γιατί είμαι τόσο πολύ, πολύ θυμωμένος με όλους.

Γράφω γιατί μου αρέσει να με διαβάζουν.

Γράφω γιατί άπαξ και ξεκινήσω ένα μυθιστόρημα, ένα δοκίμιο, μια παράγραφο, θέλω να την τελειώσω.

Γράφω γιατί όλοι περιμένουν από μένα να γράφω.

Γράφω γιατί έχω μια παιδιάστικη πίστη στην αθανασία των βιβλιοθηκών και κατά προέκταση των βιβλίων μου στο ράφι.

Γράφω γιατί με ενθουσιάζει να μεταμορφώνω όλη την ομορφιά και τον πλούτο του κόσμου σε λέξεις. Γράφω, όχι για να πω μια ιστορία αλλά για να συνθέσω μια ιστορία.

Γράφω γιατί θέλω να δραπετεύσω από το αίσθημα ότι υπάρχει ένας τόπος όπου πρέπει να πάω, αλλά – όπως σε όνειρο – δεν τα καταφέρνω.

Γράφω γιατί ποτέ δεν κατάφερα να είμαι ευτυχισμένος.

Γράφω για να είμαι ευτυχισμένος”.

Φυσικά και υπάρχουν διαφορές μεταξύ μας σε κάποια σημεία, μα το κεντρικό νόημα είναι το ίδιο.

Βρήκα και άλλα παρόμοια αποσπάματα, μα εκεί ήταν λιγότερα τα κοινά σημεία.

Θα παραθέσω και αυτά :

1.Δείγμα (και δήγμα) γραφής

Γιατί γράφω; Γράφω γιατί αντιδρώ. Αντιδρώ στον καταιγισμό των συμβάντων, των σκέψεων και των δράσεων που διαμορφώνουν το ορμητικό ποτάμι που θέλει να μας συμπαρασύρει στο ρεύμα του, να μας βάλει σ' αυτόν τον κινούμενο δρόμο της ζωής οδηγώντας μας στις εκβολές του, για να μας εκβράσει τελικά στην απέραντη θάλασσα μιας ακατάστατης ομοιομορφίας, μιας εντροπικής αταξίας από την οποία δεν υπάρχει επιστροφή.
Γράφω γιατί αρνούμαι να κινηθώ με το ρεύμα που άλλοι διαμορφώνουν για μας.
Γράφω γιατί δεν είμαι ψόφιο ψάρι ούτε ξερό φύλλο για να ακολουθήσω την ροή των γεγονότων που άλλοι υποκινούν, την ροή που μας ωθεί στον μεγάλο αναμείκτη, στο παγκόσμιο μίξερ ενός πλανήτη που γυρίζει ολοένα και πιο γρήγορα ρουφώντας μας στην περιδίνισή του και κάνοντάς μας να τρέχουμε χωρίς να ξέρουμε το γιατί.
Γράφω γιατί αντιστέκομαι. Και φωνάζω για να ακούσω μέσα στην έρημο των βοώντων την αντήχηση της φωνής τής πατρίδας μου, του γένους μου, του Θεού μου.
Γράφω για να ακούσω, για να δω, για να ψηλαφήσω, για να οσφρανθώ, για να ωθήσω τον διαχρονικό Έλληνα μέσα μου, πλάϊ μου, γύρω μου.στυλ «απ’όταν θυμάμαι το εαυτό μου, ήμουν με ένα μικρόφωνο μπροστά σε ένα καθρέφτη/ έπαιζα μπάλα στον ακάλυπτο/ διοργάνωνα αυτοσχέδια κουκλοθέατρα», ξεκαθαρίζουν αμέσως το τοπίο και θεωρούνται ικανοποιητικές και αυτονόητες, κανείς δε ζητά παραπάνω διευκρινήσεις. Εγώ πάλι τι να πω; Απ’ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ήμουν με ένα μολύβι στο χέρι; Δε λέει και τίποτα αυτό. Ο συγγραφέας καλείται να απαντήσει σε ένα ερώτημα, για το οποίο ίσως και ο ίδιος δεν έχει επαρκείς απαντήσεις. Κάποιοι άλλοι πάλι, ίσως και να ψιλοντρέπονται γι’ αυτές.
«Γιατί έτσι σας αρέσΓράφω για να ξυπνήσω, να διεγερθώ και να διεγείρω, να κοινωνήσω και να συμμετάσχω στην αφύπνιση ενός έθνους, μιας κοινότητας, μιας θέλησης που επιμένει να υπάρχει ελληνικά, έστω και σε υπολανθάνουσα χειμερία νάρκη.
Γράφω γιατί προαισθάνομαι τον σεισμό που έρχεται, γιατί προσλαμβάνω τα πρόδρομα κύματα μιας έκρηξης και ενός σοκ που πρέπει να απορροφήσουμε χωρίς να μας διαλύσει.
Γράφω για να εκπέμψω S.O.S: «η πατρίδα κινδυνεύει». Από εμάς τους ίδιους που χάσαμε την μεταφυσική μας πυξίδα, τον πνευματικό μας φάρο και τον ψυχικό μας βηματισμό.
Γράφω γιατί προσεύχομαι και επικαλούμαι τον Θεό της Ελλάδος. Την αόρατη συνεκτική δύναμη του γένους που θα μας κρατήσει ενωμένους μπροστά στο διαβρωτικό ισλαμικό μάγμα και την περιρρέουσα επιθετικότητα των αλλογενών που επιδιώκουν την φυλετική μας αλλοίωση και τον εθνικό μας κατακερματισμό.
Γράφω γιατί πιστεύω στον αναγεννώμενο φοίνικα του πνεύματος των Ελλήνων ως αντίβαρο στην διαφθορά των αρπακτικών του χρήματος και την ακαμψία θανάτου (rigor mortis) που αποπνέουν τα χειραγωγούμενα ανδρείκελα της εξουσίας.
Γράφω γιατί εξανίσταμαι. Γράφω γιατί ανθίσταμαι. Γράφω για να μην πυροβολήσω. (του Χρήστου Γούδη)

2.Μα γιατί γράφω επιτέλους;

Ένα από τα πιο ιντριγκαδόρικα ερωτήματα που τίθενται σε συγγραφείς είναι το «γιατί γράφετε;» Ομολογώ ότι όταν άκουσα για πρώτη φορά αυτήν την ερώτηση ένιωσα αμήχανα. «Έλα μου ντε…», πήγα να πω, αλλά κατάλαβα, ευτυχώς αμέσως, ότι ίσως και να μην κάλυπτα σφαιρικά το θέμα και να άφηνα το συνομιλητή μου με την απορία. Το «έλα μου ντε…», όσο επαρκές και να το θεωρώ σαν απάντηση, σίγουρα αφήνει πολλά κενά. Ομολογώ επίσης, ότι ενώ μου φαίνεται αρκετά παράξενο σαν ερώτημα, το ίδιο θα έθετα κι εγώ σε ένα συγγραφέα. Και χωρίς να γνωρίζω το γιατί. Κι αυτό ακριβώς είναι το ερώτημα που δε θα τεθεί ποτέ σε έναν τραγουδιστή/ ποδοσφαιριστή/ ηθοποιό. Είναι εμφανές ότι ο τραγουδιστής/ ποδοσφαιριστής/ ηθοποιός, τραγουδά/ παίζει ποδόσφαιρο/ παίζει ένα ρόλο γιατί βιοπορίζεται από αυτό, έχει γίνει γνωστός από αυτό, το κάνει καλά, έχει καλή φωνή, δυνατά πόδια, κλπ. Ενώ ο συγγραφέας; Αν πάλι τεθεί αυτό το ερώτημα στους προηγούμενους, τότε απαντήσεις του ει», ήταν το σλόγκαν μπύρας, το οποίο ενίοτε εφαρμόζει γάντι και στις περιπτώσεις συγγραφέων. Σε πολλά πράγματα απλά δεν απαντιέται το «γιατί», θέλει πολύ ψάξιμο και ίσως μια απάντηση που δίνεται τώρα, να μην ισχύει σε κάποια χρόνια. Το «γιατί γράφω» διαφέρει φεγγάρια ολόκληρα από το «γιατί άρχισα να γράφω». Κι αυτό διότι με τα χρόνια αλλάζουν οι ανάγκες του συγγραφέα που καλύπτονται από τη γραφή. Παλιότερα έδινα την απάντηση «για να εκφραστώ». Ευτυχώς ήταν όλοι πολλοί ευγενείς μαζί μου και κανείς δεν επέμεινε «οκ, εκφράστηκες. Γιατί δεν έχωνες τα γραπτά σου σε κανά συρτάρι, μπας και γλιτώναμε κι εμείς;». Κι όντως, η αρχική ανάγκη έκφρασης, ή όπως αλλιώς θέλετε να την πείτε, ξεπεράστηκε αμέσως με το που ικανοποιήθηκε. Αλλά τότε γεννήθηκε η ανάγκη του «να εκδοθώ, να δω το βιβλίο τυπωμένο». Και πάει λέγοντας… Κακά τα ψέματα, όλοι ευχαριστιόμαστε όταν βλέπουμε ότι το βιβλίο μας πάει καλά, πουλάει, έχει καλή υποδοχή, δέχεται καλές κριτικές, βραβεύεται. Όλων η αυτοπεποίθηση ανεβαίνει, όλων το «εγώ» ικανοποιείται, με μια καλή πορεία. Και είναι ανθρώπινο αυτό. Η ανάγκη για έκφραση και για επαφή με το κοινό και για ανταλλαγή απόψεων κι εμπειριών είναι κατά βάση το ίδιο ανθρώπινη με την ανάγκη για προβολή, ή για οικονομικές απολαβές ή για αναγνωρισιμότητα. Είναι όλα εκφάνσεις του ίδιου ανθρώπου. Για έναν συγγραφέα όμως θεωρώ πως είναι απαραίτητο, όλες αυτές τις εκφάνσεις, αντικρουόμενες μερικές φορές, να τις ισορροπεί μέσα του, να τις κατανέμει κατά τέτοιον τρόπο και σε τέτοια ποσοστά, ούτως ώστε να βγαίνει κάτι αληθινό. Με δυο λόγια να τα έχει καλά με τον εαυτό του. Είχαν ρωτήσει κάποτε αμερικάνο συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων (όλα του τα έργα έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο) «γιατί γράφει», κι αυτός πολύ τίμια και πολύ συνειδητοποιημένα απάντησε «για τα λεφτά». Δεν το κατακρίνω αυτό, πώς θα μπορούσα άλλωστε να κατακρίνω έναν άψογο επαγγελματία, με στόχους, πού δεν κοροϊδεύει το κοινό του; Ίσα-ίσα τιμώ και σέβομαι τις σταράτες απόψεις.
Κι εσύ γιατί γράφεις;, μπορεί να με ρώταγε πάλι κάποιος, μετά από όλα τα παραπάνω. Κατά κύριο λόγο γιατί είμαι ευχαριστημένος με τον εαυτό μου, είτε συλλαμβάνοντας μιαν ιδέα, είτε με το χειρισμό ενός θέματος, είτε εκδίδοντας το βιβλίο, είτε βλέποντας αν το βιβλίο αρέσει, είτε…, είτε… Κυρίως όμως πιστεύω ότι έχω βρει κάτι, το οποίο για τα δικά μου δεδομένα και με τα δικά μου στάνταρ, και τονίζω «τα δικά μου», το κάνω αξιοπρεπώς για μένα. Μπορεί για άλλους να μην το κάνω καλά, σε πάρα πολλούς να μην αρέσω, και πάει λέγοντας…, αλλά είναι πολύ σημαντικό να κάνεις κάτι, το οποίο αρχικά να αρέσει σε εσένα και να προσπαθείς να εξελιχθείς μέσω αυτού. Δεν έχω και καμιά άλλη ιδιαίτερη δεξιότητα ή κλίση άλλωστε, για να αφήσω το βιβλίο και να πιάσω να κάνω π.χ. ικεμπάνα. Συνεπώς οι λόγοι σε μένα, και πιστεύω σε πολλούς άλλους, είναι βαθιά «ψυχοθεραπευτικοί». Το βιβλίο είναι διαφυγή, διασκέδαση, ταξίδι για τον αναγνώστη, αλλά σίγουρα είναι και για το συγγραφέα, έτσι τουλάχιστον πρέπει να είναι. Ο συγγραφέας πρέπει να χαίρεται το ταξίδι που κάνει, όσο και να διαρκέσει αυτό, και να απολαύσει μετά τον προορισμό στον οποίον έφτασε.
Πολλοί από εμάς με τα χρόνια, πέφτουμε στο τριπάκι του «να βγάλουμε κάτι και φέτος», του «έχω καιρό να γράψω, πρέπει να στρωθώ», ακόμα και του «πρέπει να κρατηθώ στην επικαιρότητα». Δε λέω ότι δεν έχω κάνει κι εγώ αυτές τις σκέψεις, είπαμε άλλωστε ότι ανθρώπινα είναι όλα. Όταν όμως βλέπω, το τι ψεύτικο πράγμα πάω να γράψω, απλά και μόνο για να γράψω κάτι, τότε δεν μπορώ να συνεχίσω και το παρατώ. Πάνω απ’ όλα πρέπει να αρέσω πρώτα σε μένα, για να έχω την πιθανότητα να αρέσω και σε άλλους… (Του Βασίλη Παπαθεοδώρου)

Μα πώς να γράψω;

Δε ξέρω γιατί γράφω τα λόγια αυτά. Δε ξέρω γιατι κάνω αυτή την ανάρτηση. Θα αφήσω ελεύθερη τη σκέψη μου κι όπου με πάει...Μάλλον γράφω για να μοιραστώ μαζί σας τον πόθο μου και τους προβληματισμούς μου για τη συγγραφή. Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς ξεκίνησα να γράφω. Πάντα έγραφα μάλλον αλλά τα τελευταία χρόνια γράφω συστηματικά. Γράφω με σκοπό κάποια στιγμή να καταφέρω να δω ένα μεγάλο έργο ολοκληρωμένο. Κι έπειτα τον τελευταίο χρόνο σκέφτομαι και την έκδοση. Δεν είμαι συγγραφέας. Δεν ξέρω αν πρέπει να έχεις ταλέντο για να γράψεις. Το μόνο που ξέρω είναι οτι το θέλω πολύ. Οτι κοιμάμαι και ξυπνάω με τη σκέψη αυτή μεσ'το μυαλό μου. Θέλω πολύ να τα καταφέρω και επιμένω σε αυτό. Ίσως τελικά να αποτύχω μα αν δε δοκιμάσω δε θα το μάθω ποτέ μου. Άλλωστε όπως λέει και ο Ποιητής μας "...σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη να εύχεσαι να 'ναι μακρύς ο δρόμος". Ας είναι μακρύς και δύσκολος γεμάτος εμπόδια... Δεν με πειράζει! Εγώ θέλω να τον περπατήσω κι όπου με πάει...

Όπως είπα και νωρίτερα τα τελευταία χρόνια γράφω πιο συστηματικά και αυτός ήταν ο λόγος που έφτιαξα αυτό το ιστολόγιο. Όλα ξεκίνησαν επειδή λατρεύω να διαβάζω. Δεν υπάρχει μέρα που να μην διαβάσω κάτι. Νομίζω πως τίποτα δεν είναι ομορφότερο από αυτό. Ένα βιβλίο σε ταξιδεύει σε άγνωστους κόσμους, σε κάνει να νιώσεις, να αιθανθείς και να ζήσεις πράγματα που στην πραγματική σου ζωή ίσως ποτέ να μην βιώσεις. Στο ιστολόγιο αυτό ήθελα να καταγράφω τις σκέψεις μου για κάθε βιβλίο που διαβάζω. Αυτό έκανα μα σιγά σιγά σ'αυτές τις μικρές "κριτικές" ήρθαν να προστεθούν οι δικές μου "δημιουργίες". Με βοηθάει να γράφω εδώ... Με ελευθερώνει! 'Εχω κι όλους εσάς που με τα σχόλια σας με εμψυχώνετε. Με βοηθάτε για τη συνέχεια... Όποια κι αν είναι αυτή.



Το καλοκαίρι που μας πέρασε δεν ξέρω πως αλλά για πρώτη φορά σχηματίστηκε στο μυαλό μου μια ιδέα, μια ιστορία ολοκληρωμένη για κάτι που θα ήθελα να γράψω. Για ένα μυθιστόρημα. Η αλήθεια είναι πως είναι πολύ δύσκολο γιατί έχει να κάνει με τον ελληνικό εμφύλιο και χρειάζεται πολύ διάβασμα. Έχω αγοράσει αρκετά βιβλία και σε λίγο νομίζω πως θα είμαι ειδικός της περιόδου 1946-1949 (αν κ ο εμφύλιος ξεκίνησε νωρίτερα αυτή είναι η επίσημη περίοδος χρόνων που δίνεται από ιστορικούς).



Κια κάθομαι διαβάζω κ διαβάζω γιατί εκτός από αυτό στη μέση εμπλέκεται και η εξορία-κυρίως αυτή- αφού η ηρωίδα μου είναι μια εξόριστη. Μιλάω για τους πολιτικούς κρατούμενους που στάλθηκαν σε στρατόπεδα αναμόρφωσης για να "αποχρωματιστούν" . Όπως καταλαβένετε έπεσα κατευθείαν στα βαθιά.





Το πρόβλημα είναι πως ενώ τα έχω όλα έτοιμα στο μυαλό μου κάθε φορά που πάω να γράψω δε μου βγαίνει τίποτα. Γράφω πέντε δέκα σειρές και το αφήνω... Μα γιατί να συμβαίνει αυτό; Μήπως δεν είμαι έτοιμη; Δεν ξέρω... Απογοητεύομαι...


Θέλω να τα παρατήσω όλα! Να πάψω να διαβάζω άλλα βιβλία, να πάψω να γράφω άλλα πράγματα και να αφιερωθώ μονάχα σ'αυτό... Μα είναι η συγγραφή μοναχισμός; Πρέπει να αποξενωθείς απ'όλα για να καταφέρεις να γράψεις; Πάλι δεν ξέρω...


Να δω πότε θα μάθω... Θα μάθω κιόλας κάποτε;


Πολλές φορές διάβασα αναρτήσεις με παρόμοιο θέμα και όλοι βρέθηκαν μπροστά σ'αυτό που λέμε "απραξία". Μα κανείς δεν είχε να δώσει μια λύση στο πρόβλημα. Ίσως γιατί η λύση κρύβεται μέσα μας. Ίσως γιατί η απόφαση για το πότε θα ξεκινήσουμε είναι καλά κρυμμένη στην καρδιά μας και μας περιμένει... Περιμένει να την καλέσουμε και να ξεκινήσουμε το έργο μας. Να ξεκινήσουμε το όνειρο μας...





Σας κούρασα ε; Δε γράφω άλλα... Δε γυρίζω πίσω να δω τι έγραψα... Ας είναι το κείμενο όπως θέλει... Κι αν είναι μπερδεμένο είναι γιατί μάλλον μπερδεμένες είναι και οι σκέψεις μου όσον αφορά αυτό το θέμα...





Πείτε μου κι εσείς... το ίδιο νιώθετε;