Αντίο λοιπόν...

Μάτια που κλείνουν

Δάκρυα πέφτουν στη γη

Συγνώμη ζητούν

Λέξεις δε βγαίνουν

Στα χείλη σταμάτησαν

Και τι να σου πουν;

Το τέλος ήρθε

Το τέλος που ζήτησες…

Αντίο λοιπόν...

Η λευκή σελίδα...

Εφιάλτης μου έγινε εκείνη η λευκή σελίδα…

Εκείνη που τόσο αγαπούσα, που τόσο λάτρευα

Νομίζω πια πως την μισώ

Σε εκείνη την λευκή σελίδα

Κουράστηκα βράδια αξημέρωτα να προσπαθώ

Κρατώντας το μολύβι μου

Την εύνοια Εκείνης να παρακαλώ…

Άραγε σκοπεύει κάποτε να έρθει και σε μένα;

Κάποιοι Την είδαν

Μα πιο πολλοί εκείνοι που ακόμη Την εγκαρτερούν…

Αν κι εφιάλτης μου έγινε εκείνη η λευκή σελίδα

Προσμένω ακόμα να Την συναντήσω…

«Έμπνευση» μου ‘παν το όνομά Της.     

Το μόνο αληθινό...

Καθώς ξεμακραίνω

θα αφήσω το βλέμμα μου

 σκιά σου να γίνει…

Να το θυμάσαι τούτο το κοίταγμα…

Τώρα που φεύγω θα στο πω:

“Είναι το μόνο αληθινό κι ας είν’ το τελευταίο…”

Είναι το μόνο αληθινό

γιατί μονάχα τώρα είδα την Αλήθεια…

Αυτή που χρόνια ήξερες

να κρύβεις μέσα σου καλά…

Άλλο σε νόμιζα

Και άλλο είσαι…

Ποιός σε έμαθε καλά να υποκρίνεσαι;

Μήπως εγώ;

Στην παράσταση της ζωής μου

Ηθοποιός εσύ κ εγώ κομπάρσος…

Δε έχω λόγια

Μοναχά κοιτώ…

Κοιτώ…

Να το θυμάσαι τούτο το κοίταγμα…

“ Είναι το μόνο αληθινό κι ας είν’ το τελευταίο…”

Το πιάνο...

Σαν ξεκούρδιστο πιάνο είν' η ζωή μου...

Μονάχο του τ'άφησα σε μιαν άκρη του κόσμου

Μα σαν ν'ακούγονται φάλτσες νότες...

Ποιός ν'αγγίζει τα έρημα πλήκτρα του;

Ποιός;

Ποιός μπήκε στην ζωή μου και άσχημα παίζει μ'αυτήν;

Ποιός την γελά και την πονάει;

Δε θέλω κανέναν κοντά μου...

Ακούτε;

Μέσα στη σκόνη αφήστε με να βουλιάξω....

Να μην ακουστεί ποτέ ξανά από μένα

κανένας ήχος

κανένα τραγούδι

Μονάχη μου αφήστε με

σε μιαν άκρη του κόσμου

Το μονοπάτι

Μάθε καθώς το μονοπάτι της ζωής περιδιαβαίνεις

Να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά και όλα να τα δεις

Σαν τη χαρά θα συναντήσεις

Να τη ζήσεις

Και σαν τη λύπη αντικρίσεις

Να σταθείς

Να μη βιαστείς να αλλάξεις δρόμο

Μη λυγίσεις

Και να μη βιάζεσαι να παίρνεις τις στροφές

Αργά τα βήματα σου να πηγαίνεις

Σαν θείο δώρο να λαμβάνεις τις Στιγμές…

Κι όταν το μονοπάτι της ζωής φτάσει στο τέλος

Και βρεις τη δύναμη πίσω να το κοιτάξεις

Γείρε το βλέμμα σου και μόνο χαμογέλα

Είχες την Τύχη το μονοπάτι να διαβείς…

Κι αν με κοιτάς;

Αντίο...

Απόψε,

λίγο πριν το φθινόπωρο μου χτυπήσει την πόρτα

θα βγω στους έρημους δρόμους να

τραγουδήσω για το καλοκαίρι που έφυγε...

Το τελευταίο καλοκαίρι που με βρίσκει ελεύθερη

Ένα τραγούδι αποχαιρετισμού θα πω

και θα χαθώ σε νότες αναμνήσεις

Τι να πρωτοαφήσω πίσω μου;

Θυμάμαι που ήμουνα παιδί...

Αντίο αθωότητα μου!

Θυμάμαι που ήμουν ξέγνιαστη...

Αντίο ανεμελιά!

Θυμάμαι μήτερα που με κράταγες στην αγκαλιά σου

κι εκεί αποκοιμόμουν ήρεμη...

Κάπου αλλού θα με βρίσκει τώρα το απόβραδο...

Θυμάμαι πατέρα που μου μάθαινες τον κόσμο...

Ίσως τώρα να ήρθε η ώρα να τον μάθω

κι εγώ σε κάποιον άλλο...

Θυμάμαι αδερφούλη που ξαπλωμένοι στο κρεβάτι

λέγαμε τα μυστικά μας

Μυστικά παιδικά που χαθήκαν στο χρόνο...

Αιώνια μυστικά θα μείνουν!

Περνούν τα χρόνια!

Μεγάλωσα!

Κι όταν απόψε το φθινόπωρο περάσει το κατώφλι μου

γλυκά θα το καλωσορίσω!

Μια νέα αρχή θα φέρει μαζί του!

Μια νέα ζωή!

Εδώ είμαι και την περιμένω!

Λησμονιά...

Κι όταν ξανά θα γεννηθώ

Και ‘ρθω στη γη

Ψυχή παρθένα

Τον πόθο θα απαρνηθώ

Και θα Σε παραβλέψω

Να μη Σε δω που θα περνάς

Να μη Σε συναντήσω 

Για να μη δω τα μάτια σου

Κι ευθύς Σε αγαπήσω

Φθάνει που μια φορά σε αγάπησα

Θέλω να λησμονήσω…

Εκείνο το πουκάμισο...

Τις νύχτες που πέφτει το σκοτάδι

κι οι σκιές τρεμοπαίζουν πάνω στους άσπρους τοίχους

εγώ φοβάμαι...

...φοβάμαι που είμαι μόνη μου.

Τότε φοράω εκείνο  το πουκάμισο που 'ναι δικό σου

και νιώθω τη μυρωδιά σου πάνω μου

σαν να είσαι εδώ...

σαν να μην έφυγες ποτέ.

Αφήνομαι να με ζεστάνει

όπως με ζέστενες εσύ κάθε που τύλιγες τα χέρια σου γύρω απ΄'το κορμί μου

και νιώθω σαν να είσαι εδώ...

σαν να μην έφυγες ποτέ.

Και οι σκιές μικραίνουν

Μικραίνει η νύχτα

και μαζί και το όνειρο...

Χάνεται καθώς ξημερώνει...

Μα εγώ είμαι ακόμα ντυμένη...

φορώ το λευκό σου πουκάμισο...

εκείνο το πουκάμισο που ξέχασες...

Θυμάσαι;

Το φορώ ακόμα

και νιώθω σαν να είσαι εδώ...

σαν να μην έφυγες ...

Ποτέ...

Η εικόνα είναι δανεισμένη από εδώ

Η σονάτα του σεληνόφωτος

Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου…

Δε θέλω άλλο να μένω εδώ…

Κουράστηκα…

 Άδειασα πια…

Τίποτα δεν υπάρχει μέσα μου.

Μήτε ψυχή, μήτε συναίσθημα.

Νέκρωσαν όλα. Πέθαναν.

Τι κι αν χτυπάει η καρδιά;

-Χτυπάει άραγε;-

Κανείς δεν την ακούει.

Ούτε καν εγώ…

Όχι , όχι… δε ζω…

Πέθανα…

Κι είν’ το κουφάρι μου που στέκεται να σε κοιτά…

Μη φοβάσαι…

Οι νεκροί δεν έχουν τη δύναμη να  βλάψουν

Ή μήπως όχι;

Σαν φάντασμα αν γυρνώ ίσως να σε τρομάξω…

Μη φοβάσαι…

Εγώ το μόνο που θέλω είναι να ‘ρθω μαζί σου

Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου…

Πάρε με εκεί που πας

Κι οι δυο μας θα κάνουμε ένα μακρινό ταξίδι

Μακριά από ‘δω

Δεν τις αντέχω τούτες τις εικόνες πια

Τούτες τις μυρωδιές

Ούτε τους ανθρώπους τους αντέχω

Σιχάθηκα να με κοιτούν, να μου μιλούν

Να μου γελούνε δήθεν…

Με κούρασε η μάσκα που φορούνε…

Δε βαριέσαι; Τι ψάχνω να βρω;

Άδικα ψάχνω…

Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου

Θα ‘χω πολλά να σου πω στο ταξίδι…

Για τη ζωή που έκανα

Για τη ζωή που δε θα κάνω

Σκλάβα στον τόπο τούτο ρίζωσα

Στο πουθενά και στο παντού να περπατάω

Πολλά να κάνω

Μα και τίποτα…

Τι είναι η ζωή τελικά;

Τι περίμενα;

Τι είναι η ζωή;

Αυτό που έζησα;

Ή μήπως αυτό που δεν πρόλαβα να ζήσω;

Φεύγεις;

Δε θα έρθω τελικά…

Θα μείνω εδώ… ναι!

Δε βλέπεις;

Έχω ριζώσει…

Θα μείνω εδώ να περιμένω τη ζωή που σου ‘λεγα

Ίσως και να ‘ρθει…

Που ξέρεις;

Εγώ θα περιμένω…

Τι σου λέει το βλέμμα;

Δυο μάτια ψεύτικα

Σαν μαύρες σφαίρες

Σαν σκιές

Δυο μάτια άδεια

Σαν μαύρες τρύπες

Σαν  σκιές

Τι να κοιτάξουν;

Τι να δουν;

Δε θέλουν να κοιτάξουν;

Δε μπορούν;

Άσ’τα που χάνονται μέσα στην πλάνη

Άσ’τα που κρύβονται μέσ’το σκοτάδι

Άσ’τα…

Δε θέλουν να κοιτάξουν;

Δε μπορούν;

Άσ’τα να στρέφονται σ’άδειες εικόνες

Ασ’τα να σέρνονται σ'άδειες αναθυμιές

Άσ’τα…

Δε θέλουν να κοιτάξουν…

Δε μπορούν…

Πέρασε φως και τυφλώθηκαν…

Σαν βροχή...

Θέλω σαν καλοκαιρινή βροχή να ‘ρθεις κοντά μου

Να ‘ναι το χάδι σου απαλό καθώς θα με αγγίζεις

 Όπως οι  στάλες της  βροχής χαϊδεύουν ελαφρά τα διψασμένα φύλλα

      Να ‘ναι τα χείλη σου δροσιά καθώς θα με φιλήσεις

Νερό να πιώ να ξεδιψάσω

Να με κρατήσεις μέσα στην υγρή αγκαλιά σου

Κι εκεί να κοιμηθώ μέχρι να βγει ο ήλιος…

Ζητεῖται Ἐλπίς...

Χωρίς λόγια...

Δεν έχω λόγια να μιλήσω...

Ποιές λέξεις να βρω να πω αυτό που φωνάζει μέσα μου;

Πονάω...

Λυπάμαι...

Φοβάμαι...

Και τι θα έρθει αργότερα;

Φοβάμαι...

We will see how very important it is to bring about, in the human mind, the radical revolution. The crisis, is a crisis of consciousness. A crisis that cannot anymore, accept the old norms, the old patterns, the ancient traditions. And, considering what the world is now, with all the misery, conflict, destructive brutality, aggression, and so on... Man is still as he was. Is still brutal, violent, aggressive, acquisitive, competitive. And, he's built a society along these lines.

Jiddu Krishnamurti.

Μη μου ξυπνάς τη λήθη...

Ψυχή που ναυάγησες...

Πόνος

Πόσο ν’αντέξω 
Όλα αυτά που κρύβονται μέσα μου; 
Να διώξω πώς 
Όλο το βάρος που φωλιάζει στην καρδιά μου;

Σαν άγρια  θάλασσα η θλίψη  ρουφάει και πνίγει κάθε μου πνοή...

ΠΟΝΑΩ...

Στάχτη ενός ονείρου...

Πύρινες φλόγες θέλω ν'αγγίξω

Να τυλιχθώ μέσα σε χάδι που δίνει αγκαλιές φωτιές

Της Ηδονής τις Πύλες να περάσω

Να νιώσω μέσα μου

Θερμά ποτάμια να κυλάνε

Το γιο του Δία θέλω να κάνω εραστή μου

Κι ας γίνω στάχτη

Κι ας  καώ

Εγω τουλάχιστον, πιστή για πάντα θα του μείνω...

Κι όταν το πάθος κάψει το κορμί μου

Και γίνω τέφρα

Και γίνω σκόνη ενός ονείρου

Στον άνεμο θα σκορπιστώ

Τον Πόθο να τυφλώσω...

Φανερώσου!

Μα είναι πια αργά...