Η γυναίκα που ήξερε μόνο να αγαπάει - Μαρία Τζιρίτα

Το νέο μυθιστόρημα της αγαπημένης μας Μαρίας Τζιρίτα αποτελεί το πέμπτο κατά σειρά δημιούργημά της και κυκλοφορεί όπως και τα προηγούμενα από τις Εκδόσεις Ψυχογιός. Το βιβλίο είναι βασισμένο σε μια αληθινή ιστορία και πρωταγωνίστρια της είναι μια γυναίκα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ήρωας. Ήρωας στο δύσκολο αγώνα που λέγεται ζωή. Την ιστορία αυτής της γυναίκας λοιπόν ανέλαβε να κάνει βιβλίο η Μαρία Τζιρίτα.

Δε ξέρω ποιο είναι το μυστικό της Μαρίας, μα κάθε φορά που έρχεται η ώρα να διαβάσω την καινούργια ιστορία της, μόνο όμορφα λόγια έχω να πω για αυτήν. Η συγκεκριμένη ιστορία βέβαια μόνο «όμορφη» δεν είναι αφού πραγματεύεται τη ζωή μιας γυναίκας που από τα παιδικά της χρόνια η μοίρα έμελλε να είναι σκληρή μαζί της. Η Μαρία καταφέρνει να αγκιστρώσει τον αναγνώστη και να τον κάνει συνοδοιπόρο στο δύσκολο δρόμο που χαράζει η Αλέκα  καθώς μεγαλώνει. Γίνεται ένα με εκείνη, ζει τις δυσκολίες της, τη δυστυχία της, το παράπονό της, μα μαζί της ξεπερνά τα εμπόδια, νικάει την κακία  και μαθαίνει να αγαπάει και να συγχωρεί.

«Ήταν δέκα ετών η Αλέκα όταν ανακάλυψε την καρτέλα της στην παιδόπολη Καβάλας. Επίθετο δίπλα στο όνομά της δεν υπήρχε. Υπήρχε όμως η λέξη «νόθο» να χαρακτηρίζει την ίδια, και η άγνωστη λέξη «ιερόδουλος» για τη μητέρα της. Εκείνη είχε αφήσει την Αλέκα, έξι χρόνων παιδί, στην παιδόπολη, χωρίς να δώσει ξανά σημεία ζωής, παρά πολλά χρόνια αργότερα. Η Αλέκα πέρασε όλη της τη ζωή παλεύοντας να αποδείξει ότι από αγκάθι βγαίνει ρόδο. Όσο κι αν την πλήγωσαν, όσο κι αν την απέρριψαν, εκείνη είχε πάντα μια χρυσή καρδιά γεμάτη αγάπη για όλους. Ο πατέρας που δε γνώρισε ζούσε πάντα μέσα στην ψυχή της, μαζί με τη λαχτάρα της κάποτε να τον συναντήσει.»

Η Αλέκα είναι πρόσωπο υπαρκτό. Η Μαρία Τζιρίτα, όπως εξομολογείται στον πρόλογο του βιβλίου της, την γνώρισε το καλοκαίρι του 2010 στην πατρίδα της, το Τολό. Από την πρώτη στιγμή κατάλαβε πως αυτή η γυναίκα έκρυβε μέσα της κάτι σπουδαίο, ένα μεγαλείο ψυχής. Η ίδια είχε αναλάβει να γράψει σε ένα τετράδιο την ιστορία της ζωής της και να την αφήσει στα παιδιά της με σκοπό να γνωρίζουν όλα όσα έζησε η μητέρα τους. Είχε δώσει και τίτλο στην ιστορία της. «Η ουρανοκατέβατη» την είχε ονομάσει. Μην έχοντας τη μητέρα της δίπλα της και μη γνωρίζοντας καν τον πατέρα της ένιωθε σαν να είχε πέσει από τον ουρανό, σα να μην ανήκε πουθενά.

Βέβαια διαβάζοντας την ιστορία της η Μαρία έδωσε άλλη εξήγηση σε αυτόν τον τίτλο. Σε έναν διάλογο που είχαν μεταξύ τους όταν πια η Αλέκα είχε εξομολογηθεί τα πάντα στη Μαρία και τον οποίο θα βρείτε στον επίλογο του βιβλίου, εκείνη της είπε :

«Ξέρεις κάτι Αλέκα; Τελικά είχες δίκιο όταν έλεγες πως είσαι ουρανοκατέβατη. Είσαι, πράγματι»

«Μα δε νιώθω έτσι πια! Γιατί το λες αυτό;» ρώτησε παραξενεμένη η Αλέκα.

«Δεν το λέω με την έννοια που το εννοείς εσύ, καλή μου»,  της αποκρίθηκε  κι εκείνη τη στιγμή βρήκε κι αυτή η ίδια την απάντηση στο ερώτημα που βασάνιζε το μυαλό της από τότε που τη γνώρισε : «Είσαι ουρανοκατέβατη γιατί κατέβηκες από τον ουρανό, από κει όπου ζουν οι άγγελοι… Είσαι ένας άγγελος που έπεσε στη γη κατά λάθος, Αλέκα…»

Κι η Αλέκα είναι πράγματι ένας άγγελος αφού όσο κι αν βασανίστηκε, όσο κι αν ταλαιπωρήθηκε και πόνεσε δεν κράτησε ποτέ μέσα της κακία για τίποτα και για κανέναν. Η Αλέκα, μέσα σε αντίξοες συνθήκες, μέσα σε φτώχεια, μοναξιά, εγκατάλειψη και κάθε είδους δυσκολίες, πάλεψε να επιβιώσει και να πραγματοποιήσει όλα της τα όνειρα· ανάμεσα σε αυτά, να ξαναβρεί τον πατέρα της. Κάθε φορά που είχε ένα πρόβλημα, κάποιον φόβο μόνο μια λέξη ξεπεταγόταν αυθόρμητα από τα χείλη της «Μπαμπά μου…» Ποτέ δεν είχε ζητήσει τη μητέρα της, πάντα εκείνον ζητούσε κι ας μην τον είχε γνωρίσει ποτέ. Άραγε κατάφερε τελικά να πραγματοποιήσει το όνειρό της; Κατάφερε να βρει τον πατέρα της;  Φυσικά αυτό δε θα σας το αποκαλύψω, μα θα αφήσω να γνωρίσετε μόνοι σας την ιστορία αυτής της γυναίκας μέσα από το βιβλίο της Μαρίας Τζιρίτα.

Η ιστορία της Αλέκας είναι ένα μάθημα ζωής. Είναι ένα μάθημα αγάπης. Είναι πολύ εύκολο να μισούμε τους άλλους όταν μας κάνουν κακό και μας βλάπτουν. Είναι όμως δύσκολο να τους συγχωρούμε και να μαθαίνουμε να τους αγαπάμε. Κι όμως, παρά τις δυσκολίες τις η Αλέκα κατόρθωσε να νιώθει μόνο αγάπη και τρυφερότητα για όλους, ακόμη και για αυτούς που της στέρησαν το δικό της δικαίωμα να αγαπηθεί και να νιώσει την ευτυχία. Πώς να μην είναι ένας άγγελος λοιπόν που έπεσε κατά λάθος στη γη; Πώς να μην είναι ουρανοκατέβατη;

 

Απόσπασμα του βιβλίου μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Δείτε το βίντεο του βιβλίου.

Η Αλέκα και η Μαρία Τζιρίτα με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου εμφανίστηκαν στην εκπομπή της Ελένης Μενεγάκη και μίλησαν για όλα. Μπορείτε να παρακολουθήσετε τα όσα είπαν στα παρακάτω βίντεο.
Βίντεο1

Βίντεο2

Τα ρόδα της σιωπής - Πασχαλία Τραυλού

Θα μπορούσα να γεμίσω πολλές σελίδες προσπαθώντας να καταγράψω σε αυτές όλα όσα με έκανε να νιώσω, να αισθανθώ κ να «ζήσω» αυτό το υπέροχο μυθιστόρημα, μα δε θα το κάνω… Όχι γιατί δε θέλω, αλλά γιατί νιώθω πως δε μπορώ! Σίγουρα θα σας έχει συμβεί να έχετε αισθανθεί πράγματα, να έχετε βιώσει έντονες συγκινήσεις –ακόμα κ με την ανάγνωση ενός βιβλίου- μα να μη μπορείτε να εκφραστείτε με λέξεις για αυτές. Ναι, θέλω πολλά να πω, μα νομίζω πως αν αρχίσω θα χάσω από μέσα μου όλη τη μαγεία που φύλαξα σε κάποια άκρη της ψυχής μου, ως ανάμνηση αυτού του εξαιρετικού αναγνώσματος.  Θυμάμαι πως έλεγα ότι το πιο όμορφο βιβλίο που έχω διαβάσει είναι το «Ήθελα μόνο ένα αντίο» της Πασχαλίας Τραυλού. Λοιπόν, συνεχίζω με την ίδια συγγραφέα, μα τώρα αγαπημένο μου γίνεται το νέο της μυθιστόρημα που έχει τίτλο «Τα ρόδα της σιωπής» και κυκλοφορεί κι αυτό από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Αυτό που λατρεύω στη συγκεκριμένη συγγραφέα κ το οποίο έχω τονίσει πολλές φορές, δεν είναι μόνο τα όσα γράφει ή μάλλον καλύτερα τα όσα επιλέγει να γράψει, αλλά το πώς τα γράφει. Καταρχήν να πω πως ακόμα κι αν το θέμα του εν λόγω βιβλίου είναι ένας  έρωτας, -θέμα «πολυσυζητημένο» για πολλούς- η συγγραφέας καταφέρνει να το κάνει να μοιάζει ιδιαίτερα μοναδικό.  Κι εδώ είναι που θέλω να σχολιάσω εκείνο το «όσα επιλέγει να γράψει». Όχι, δεν πήρε κανένα ζευγαράκι της απλής καθημερινότητας κ κάθισε να γράψει για τον έρωτά τους, τα προβλήματά τους , το γάμο τους ή τον χωρισμό τους, πράγματα διόλου πρωτότυπα αφού τα διαβάζουμε στα περισσότερα από τα βιβλία που κυκλοφορούν κ που μάλιστα φιγουράρουν κατευθείαν στις πρώτες θέσεις των ευπώλητων. Δεν κατηγορώ τη συγκεκριμένη θεματική, απλώς κουράστηκα να διαβάζω τα ίδια κ τα ίδια. Ναι, για τον έρωτα να μιλήσουμε, για τη χαρά ή τον πόνο που έχει τη δύναμη να προκαλέσει, μα ας το κάνουμε με έναν διαφορετικό τρόπο.  Αυτό είναι η φαντασία, προσόν σημαντικότατο για έναν δημιουργό, να βρίσκει διαρκώς καινούργιους τρόπους να περάσει στον αναγνώστη το εκάστωτε μήνυμά του. Η κα Τραυλού λοιπόν παίρνει έναν Γερμανό και μια Εβραία και μιλάει για τον έρωτα, τον απαγορευμένο έρωτα. Επιλέγει την περίοδο της Κατοχής για να μιλήσει γι’αυτόν. Κι αμέσως αυτός ο έρωτας γίνεται τόσο διαφορετικός. Γιατί με κέντρο αυτή την αγάπη συμβαίνουν ένα σωρό άλλα πράγματα που καταστούν την ιστορία άκρως ενδιαφέρουσα και μοναδική. Η συγγραφέας δεν αφηγείται απλώς μια ιστορία. Επιχειρεί να ρίξει φως σε εκείνη τη σκοτεινή περίοδο που οι Γερμανοί κυριάρχησαν στη χώρα μας. Όχι μόνο μέσω της μυθιστορίας, αλλά κ μέσω πραγματικών γεγονότων. Εγώ για παράδειγμα δεν γνώριζα καθόλου την υπόθεση Μέρτεν κι όμως μέσω ενός μυθιστορήματος –για το οποίο μυθιστόρημα το σκάνδαλο αυτό δρα σαν καταλύτης- έμαθα πολλά γι’αυτή. Να λοιπόν που παίζει πολύ σημαντικό ρόλο το τι επιλέγει ο συγγραφέας να γράψει. Εσείς δεν πιστεύετε πως μια τέτοια ιστορία, η οποία εμπλουτίζει ταυτόχρονα και τις γνώσεις σας στο ένα ή στο άλλο θέμα, είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από αυτή που αφηγείται απλώς τις περιπέτειες δυο εραστών; ‘Έπειτα στα συν της συγγραφέως να προσθέσω κ το γεγονός πως μπορεί να διαχειρίζεται με απόλυτη μαεστρία την ύπαρξη πολλών πρωτευόντων ρόλων.  Μέσα από μια ιστορία ξεφυτρώνουν κι άλλες μικρότερες κάνοντας το όλο έργο να μοιάζει με ένα πανέμορφο μωσαϊκό αλληλεπιδράσεων κ αλληλεξαρτήσεων που καταστούν το μυθιστόρημα απόλυτα ενδιαφέρον κ κάνουν τον αναγνώστη να αγωνιά για τη συνέχεια.

Όπως όμως τόνισα, δεν είναι μόνο το θέμα, μα και ο τρόπος που ο συγγραφέας περνάει στο χαρτί όλα όσα έχει μέσα του. Αυτό ξεχωρίζω στην Πασχαλία Τραυλού. Πόσο όμορφα γράφει! Μοιάζει να διαβάζεις πεζό ποίημα κάθε φορά που αρχίζεις την ανάγνωση κάποιου μυθιστορήματος της. Είναι έντονα λυρική, κ έχει έναν πλούτο λεξιλογικό κ συναισθηματικό που την κάνουν να μοιάζει παντοδύναμη. Όχι, δε θέλω να πλέξω το εγκώμιο της συγγραφέως - αν κ το αξίζει κ με το παραπάνω-, θέλω απλώς να βγάλω από μέσα μου όλα όσα μου γεννά η ανάγνωση των βιβλίων της. Είναι που μου αρέσει η Ιστορία, είναι που μου αρέσει ο ρομαντισμός  κ η έντονα συναισθηματική αποτύπωση του κάθε τι στο χαρτί. Είναι ίσως γι’αυτόν το λόγο που διάλεξα κι εγώ να γράψω ένα μυθιστόρημα που να αφορά στην Ιστορία και τώρα κάθομαι και παλεύω με τους δαίμονες . Είναι ίσως που κι εγώ με τον ίδιο τρόπο θα ήθελα να γράφω! Δεν τον ζηλεύω αυτόν τον τρόπο, τον θαυμάζω!

Μα δεν είπα τίποτα για την πλοκή αυτού του μυθιστορήματος κι ούτε θα πω…

Δίνω απλά το οπισθόφυλλο και σας προτρέπω, σας προκαλώ να το διαβάσετε! Αξίζει να μάθετε κι εσείς την ιστορία του Καρλ Σβάιτς κ της Άννας! Αξίζει!

«Λάθος, λάθρα, όλεθρος…» Ένα σφάλμα, ένα μυστικό, μια καταστροφή. Το λάθος της Άννας να παντρευτεί τον Λουκά, η κρυφή ενοχή του Καρλ Λούντβιχ, η αμαρτία των γονέων που παίδεψε αδυσώπητα τον Σπύρο, η φυλάκιση που γίνεται λύτρωση... Ο γλύπτης Καρλ Λούντβιχ ανασταίνει τις μνήμες του με τη σμίλη του πάνω στην πέτρα, ξορκίζοντας τον παλιό του εαυτό, τον Καρλ Σβάιτς, εκείνον που έσβησε μέσα στις εικόνες του Άουσβιτς, εκείνον που άφησε ενθύμιο στην αγκαλιά της Άννας. Μια αγαλμάτινη γυναίκα, που δημιουργήθηκε από τα χέρια του καλλιτέχνη, ατενίζει με άδειο βλέμμα το μεταπολεμικό Βερολίνο, ενώ το μοντέλο του αναλογίζεται, στον κήπο με τα ρόδα της σιωπής, τα χαμένα του χρόνια.

Μια ιστορία για όσους κάτω απ’ τη λαίλαπα του Γ’ Ράιχ απέτυχαν να γίνουν «πολεμάνθρωποι» παραμένοντας απλώς άνθρωποι…

Οι εραστές της γραφής - Πασχαλία Τραυλού

Το βιβλίο της Πασχαλίας Τραυλού «Οι εραστές της γραφής» κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2011 από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Πρόκειται για ένα εγχείρημα της συγγραφέως να παρακολουθήσει, όπως λέει και η ίδια, τις διεργασίες και τις ζυμώσεις σε ψυχολογικό και νοητικό επίπεδο που λαμβάνουν χώρα κατά τη διαδικασία της δημιουργικής γραφής. Μέσα από αυτήν της την προσπάθεια επιχειρεί να κατανοήσει περισσότερο τους λόγους για τους οποίους η ίδια, αλλά και άλλοι ομότεχνοί της, παραδίδονται άνευ όρων σε αυτόν τον «έρωτα» που λέγεται γραφή. Γιατί περί έρωτος πρόκειται…

Κι οι συγγραφείς είναι οι εραστές της…

Έχω διαβάσει κι άλλα βιβλία που προσπαθούν να αποτυπώσουν τις ιδέες και την αντίληψη του συγγραφέα γύρω από το ζήτημα «γράφω». Το βιβλίο της Πασχαλίας Τραυλού όμως υπήρξε το μόνο με το οποίο ταυτίστηκα ολοκληρωτικά. Κι όταν λέω ολοκληρωτικά το εννοώ. Είχα την εντύπωση πως την κάθε λέξη, την κάθε πρόταση, την κάθε σελίδα, με τις όποιες ιδέες και συναισθήματα συνόδευαν αυτές, είχαν γραφτεί από το δικό μου χέρι. Ήταν λες κι έβλεπα μπροστά μου τις δικές μου σκέψεις αραδιασμένες στις λευκές σελίδες του βιβλίου. Ένα συναίσθημα που δεν μπορώ να το περιγράψω με λέξεις.

Έχω μια συνήθεια. Κάθε φορά που διαβάζω ένα καινούργιο βιβλίο κάθομαι κι υπογραμμίζω λέξεις και φράσεις που θέλω να θυμάμαι κι ύστερα τις καθαρογράφω σε ένα τετράδιο. Ε λοιπόν σε αυτό το βιβλίο δεν μπόρεσα να το κάνω γιατί απλώς η κάθε φράση, η κάθε παράγραφος ήθελε υπογράμμιση. Νομίζω λοιπόν πως θα χρειαστώ πολλά τετράδια για να καταγράψω σε αυτά όλα τα σημαντικά σημεία του εν λόγω βιβλίου.

Σε παλιότερή μου ανάρτηση που αφορούσε στο θέμα της γραφής είχα κλείσει το κείμενο μου λέγοντας : Ζω για να γράφω.

Την ίδια ακριβώς φράση βρήκα στο βιβλίο της κας Τραυλού.

«Οι εραστές της γραφής δε βιώνουν τη δημιουργική διαδικασία ως εμβόλιμη απασχόληση στη ροή της ζωής τους. Ζουν για να γράφουν. Δε ζουν αν δε γράφουν…»

Αν σας αρέσει να γράφετε δεν έχετε παρά να το διαβάσετε. Θα διαπιστώσετε και μόνοι σας ότι τελικά δεν είστε οι μόνοι που νιώθετε όλα όσα νιώθετε στην προσπάθεια σας να γράψετε. Είναι πολλοί εκείνοι που κουβαλούν τον ίδιο πόθο, την ίδια αγωνία, το ίδιο άγχος, πόνο, φόβο, λατρεία, ψύχωση και τόσα μα τόσα άλλα συναισθήματα που μου είναι αδύνατον να απαριθμήσω εδώ.

Περιεχόμενα του βιβλίου

-Οι εραστές της γραφής

-Πανδαμάτωρ όλων ο χρόνος

-Οι συγκυρίες του «έρωτα»

-Σιωπή αιώνων

-Έρωτας για τη λέξη ή για την ιδέα;

-Τα αμέτρητα κουστούμια μιας ιδέας

-Ο συνειρμός ως αίτιο έμπνευσης και ως μέσο εξέλιξης της εκφραστικής διαδικασίας

-Η διχογνωμία ως προς την αυθόρμητη καταγραφή της καλλιτεχνικής αντίδρασης στο ερέθισμα και την επιμελή επεξεργασία του λογοτεχνικού έργου

-Ψέματα και αλήθειες. Αναλαμπή και αναζήτηση.

Το πρόσωπο και το προσωπείο του συγγραφέα – λογοτέχνη

-Ενώπιος ενωπίω με την τελεία του τέλους

-Αντίκρυ στον καθρέφτη

Α’ Αυτοκριτική και αυτοαναίρεση

Β’ Η ώρα της κρίσης  

Στο οπισθόφυλλο διαβάζουμε :

Εραστής της γραφής είναι αυτός που περπατάει συνομιλώντας με τον ήρωά του, εκείνος που κρατάει συνεχώς σημειώσεις στο κουτί των τσιγάρων του, εκείνος που, ατενίζοντας τον ορίζοντα, βλέπει όχι ό,τι υπάρχει στην ευθεία των ματιών του, αλλά ό,τι εκτυλίσσεται στα άδυτα της ψυχής του.

Τα ψέματα και οι αλήθειες, τα προσωπεία των ηρώων και των δημιουργών, οι συνειρμοί και τα σύμβολα, οι πληγές και τα οράματα, το φως και το σκότος, οι ιδέες που γίνονται λέξεις και οι λέξεις που φιλοτεχνούν «κουστούμια» ιδεών παίρνουν μια θέση στη χορεία αυτών των στοχασμών, προκειμένου να δώσουν κάποια εξήγηση για τον μεγαλειώδη όσο και ψυχοφθόρο έρωτα της γραφής.

Μια χαρτογράφηση των σκοπέλων της δημιουργικής διαδικασίας. Ένα οδοιπορικό στην ψυχή του εραστή της γραφής.  

Συνέντευξη της Πασχαλίας Τραυλού στο ραδιοφωνικό σταθμό Mood Radio (Ιούνιος 2011) για το βιβλίο της «Οι εραστές της γραφής» αλλά και το νέο της μυθιστόρημα «Τα ρόδα της σιωπής» που μόλις κυκλοφόρησε (Σεπτέμβριος 2011).

1ο μέρος
2ο μέρος

Βιβλία στην ακρογιαλιά...

Μπορεί να έκανα διακοπές, μα τα βιβλιαράκια μου δε θα μπορούσα ποτέ να τα αποχωριστώ! Αυτές τις μέρες λοιπόν που παραθέριζα, είχα παρέα μου στην ξαπλώστρα μερικά από αυτά για να μου κρατάνε συντροφιά.

Πρώτα απ’όλα διάβασα το βιβλίο του Φώτη Κατσιμπούρη «Ο΄Όρκος» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανός. Το βιβλίο αυτό αποτελεί την απόπειρα να γίνει μυθιστόρημα μία από τις πιο γνωστές λαϊκές παραλογές, αυτή «Του Νεκρού Αδερφού». Η συγκεκριμένη παραλογή είναι η αγαπημένη μου και δε θα μπορούσα με τίποτα να της αντισταθώ! Μα δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και το γεγονός πως όλη η ιστορία διαδραματίζεται τη σκοτεινή εποχή του Μεσαίωνα, χρόνια τα οποία λατρεύω για το μυστήριο που κουβαλούν πάνω τους. Ο συγγραφέας πλέκει με έναν θαυμάσιο τρόπο την συγκλονιστική ιστορία της προσπάθειας και της επιμονής του νεαρού Κωνσταντή να τηρήσει τον όρκο του, τον όρκο που έδωσε στη μάνα του και που τον βαραίνει ακόμα περισσότερο. Οι περιγραφές του είναι μαγευτικές όπως αρμόζει σε μια ιστορία της εν λόγω εποχής. Έμοιαζε με παραμύθι. Ένα παραμύθι για μεγάλα παιδιά. Μου άρεσε τόσο πολύ που διάβαζα μόνο ένα κεφάλαιο την ημέρα για να καθυστερήσω να το τελειώσω. Συν το γεγονός ότι ήδη γνώριζα το τέλος με γέμιζε με άγχος και αγωνία για τη συνέχεια.

Ήταν εξαιρετικό!

«Η Αρετή και ο Κωσταντής, ονειρεύονται να χτίσουν τους δικούς τους κόσμους πάνω στη γοητευτική ομίχλη των παραμυθιών της γιαγιάς τους. Η περίοδος όμως της αθωότητας τελειώνει. Η Αρετή θα ερωτευθεί έναν ξένο, και ο μόνος από την οικογένεια που θα υποστηρίξει τον έρωτά της, θα είναι ο αδερφός της, ο Κωσταντής. Εκείνη θα ακολουθήσει τον αγαπημένο της στην πατρίδα του και θα ζήσει μαζί του την απόλυτη ευτυχία, ενώ ο Κωσταντής θα δώσει όρκο στη μητέρα τους ότι αν ποτέ τη χρειαστεί, θα πάει να τη φέρει από τα ξένα...

Στους δίσεκτους καιρούς που θα ακολουθήσουν, ο Κωσταντής θα κληθεί να εκπληρώσει την υπόσχεση που έδωσε στη μητέρα τους.... Κι έτσι θα ξεκινήσει ένα ταξίδι για τον παγωμένο βορρά...» 

Συνέχισα με το νέο μυθιστόρημα του Γιάννη Καλπούζου, το «Άγιοι και δαίμονες εις ταν Πόλιν» από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Πέρυσι είχα διαβάσει το «Ιμαρέτ» και δε μπορούσα παρά να βυθιστώ ακόμη μια φορά στη μαγεία που σου προκαλεί η αφήγηση του συγκεκριμένου συγγραφέα. Για μένα, αν θέλετε τη γνώμη μου αυτός ο άνθρωπος είναι Λογοτέχνης. Ναι αυτός γράφει πράγματι Λογοτεχνία. Διδάσκει και σε κάνει κομμάτι της Ιστορίας. Αυτή τη φορά το μυθιστόρημά του ,μας πάει πίσω στην Πόλη και μας εξιστορεί τα γεγονότα που σημάδεψαν μια εποχή από το 1808 έως το 1831. Για άλλη μια φορά μαγεύτηκα. Κύριε Ιωάννη σας ευχαριστώ ιδιαιτέρως γι’αυτό το ταξίδι.

«Μυθοπλασία και πραγματικότητα συνυφαίνονται στο υφαντό της Πόλης από το 1808 ως το 1831. Καθημερινή ζωή, έρωτες, δυνατές φιλίες, πλούτη, φτώχεια, οραματιστές, συμμορίες των δρόμων, χασικλήδες, δερβίσηδες, γενίτσαροι· αρνησίθρησκοι, κρυπτοχριστιανοί, δεισιδαιμονίες, ερωτικά ξόρκια, χαμένα όνειρα, οι γυναίκες στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού· πυρκαγιές, παζάρια, βεγγέρες, καπηλειά των 1000 τ.μ., η τρομερή φυλακή του Μπάνιον, το μπουντρούμι και η αστυνομία του Πατριαρχείου· κοινά σχολεία, η Μεγάλη του Γένους Σχολή, ερωμένες Πατριαρχών, λεσβίες, αρώματα, λάσπες, βασανιστήρια, πανούκλα· προεπαναστατική περίοδος, Φαναριώτες, συνωμοσίες, μυστικές εταιρείες, προδότες, μισαλλοδοξία, οι σφαγές στην Πόλη το 1821· Ρωμιοί, Οθωμανοί, Αρμένιοι, Φράγκοι, Εβραίοι. Κι ακόμα Πόντος, Χίος, Δραγατσάνι, Μανιάκι, Αλεξάνδρεια.

Πόθος, φόβος, όχλος, άγιοι και δαίμονες.

Ένα επικό μυθιστόρημα που καθηλώνει τον αναγνώστη με την περιπετειώδη ζωή των ηρώων του, την ατμόσφαιρά του, τη χειμαρρώδη γλώσσα του, το συναίσθημα, τον στοχασμό, τις αστείες καταστάσεις και την ολοζώντανη αναπαράσταση της εποχής εκείνης.»

Τέλος σειρά είχε το «Αγγέλικα η μαντενούτα» της Ελένης Κεκροπούλου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ωκεανός». Πρόκειται για τη μυθιστορηματική βιογραφία της μητέρας του Διονυσίου Σολωμού, Αγγελικής Νίκλη. Καταρχήν μου έκανε μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι η συγγραφέας χρησιμοποιεί με πολύ επιδέξιο τρόπο την επτανησιακή γλώσσα σε τέτοιο βαθμό που με έκανε να πιστεύω πως κατάγεται από εκεί. Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν επαληθεύεται στη βιογραφία της. ΄Έπειτα έμαθα τόσα πράγματα για τη ζωή του Εθνικού μας Ποιητή τα οποία δε γνώριζα καθόλου. Επίσης ένα πολύ καλογραμμένο βιβλίο το οποίο με συγκίνησε πολύ.

« Το όνομά της Αγγέλικα Νίκλη. Όμορφη σαν την ίδια την αναδυομένη Αφροδίτη...

Ο πατέρας της, ένας κατατρεγμένος Μανιάτης, θύμα της φτώχιας και της ανάγκης, την πούλησε στον βαθύπλουτο "Ταμπακιέρη", τον Ζακυνθινό κόντε Σαλαμόν. Αυτός θα απαρνηθεί τη γυναίκα του και τα παιδιά του, και θα απειλήσει με αποκλήρωση τον νόμιμο γυιό του Ροβέρτο, επειδή συντάχθηκε με τους Δημοκρατικούς που αγωνίζονταν για την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα... Από την ανίερη ένωση του ηλικιωμένου κόντε με την μικρή ερωμένη του, θα γεννηθούν τρεις γυιοί. Ο πρώτος θα γίνει ένας σπουδαίος ποιητής. Ο δεύτερος σημαντική πολιτική προσωπικότητα των Επτανήσων. Και ο τρίτος, γυιός μεταθανάτιος του κόντε, θα χάσει όλα του τα προνόμια... Μετά από χρόνια, θα αγωνιστεί για να κερδίσει το όνομα και την περιουσία που του στέρησαν τα δυο μεγαλύτερα αδέρφια του. Θα αγωνιστεί και για την χαμένη τιμή της μάνας του, σε μια δίκη που θα αφήσει εποχή στα Επτάνησα. Την Δίκη των αδελφών Σολομών.»

Κόκκινο Κοράλλι - Ρένα Ρώσση-Ζαϊρη

Πέρυσι είχα διαβάσει το «Αγαπώ θα πει χάνομαι». Φέτος έρχεται το νέο βιβλίο της Ρένας Ρώσση -Ζαϊρη για να συμπληρώσει και να ολοκληρώσει εκείνη την αγαπημένη ιστορία που μας κράτησε συντροφιά με τον πιο όμορφο τρόπο αφού μιλούσε για ένα από τα σημαντικότερα θέματα στη ζωή των ανθρώπων, την αγάπη. Για άλλη μια φορά η συγγραφές διαλέγει ένα σημαντικό θέμα για να ξεδιπλώσει την ιστορία της. Ποιο είναι αυτό; Η αλήθεια.

Στον πρόλογο της έχει την εξής αφιέρωση:

Σε όσους αναζητούν το πραγματικό νόημα της αλήθειας…

Γύρω από την αλήθεια, μα και τον χειρότερο εχθρό της –το ψέμα- ξετυλίγεται μια ιστορία γεμάτη έντονα συναισθήματα, δράση και ανατροπές. Η συγγραφέας παλεύει μέσω του έργο της να φανερώσει την αξία που έχει η αλήθεια στη ζωή των ανθρώπων. Και ναι, η αλήθεια είναι δύσκολο πράγμα. Η αλήθεια πολλές φορές μας πονάει και γι’αυτό προτιμάμε να την κρύβουμε. Μα αυτό το κρυφτό είναι που μας πληγώνει ακόμη περισσότερο. Το να κρυβόμαστε πίσω από ψέματα, το να κρύβουν σε εμάς τους ίδιους την αλήθεια, δεν μπορεί παρά να μας κομματιάσει την ώρα που θα έρθει η στιγμή της αποκάλυψης.

Όσοι έχετε διαβάσει το «Αγαπώ θα πει χάνομαι» θα γνωρίζετε ήδη τον Δημήτρη. Θα γνωρίζετε επίσης και την Ευτυχία, την γυναίκα που αγάπησε, μα που ένα τροχαίο δυστύχημα την πήρε από κοντά του. Εδώ είναι οι ανατροπές, εδώ είναι η συμπλήρωση κάποιων στοιχείων για τη ζωή αυτής της γυναίκας, εδώ και η ολοκλήρωσή της ιστορίας. Αυτοί οι δύο άνθρωποι είναι οι κύριοι πρωταγωνιστές του μυθιστορήματος. Μακάρι να μπορούσα να σας πω πράγματα που αφορούν στην πλοκή της ιστορίας, μα όπως είπα νωρίτερα πρόκειται για μεγάλες ανατροπές. Δε θα το κάνω λοιπόν, αφού έτσι θα σας έκλεβα τη μαγεία να ανακαλύψετε οι ίδιοι τις τρομερές αποκαλύψεις. Μαζί με αυτούς η Μελίνα και ο Οδυσσέας. Όλοι μαζί χάνονται σε ένα λαβύρινθο γεμάτο ψέματα, μα όλοι ψάχνουν να βρουν μιαν άκρη, να γνωρίσουν τον εαυτό τους, να γνωρίσουν την αλήθεια…

Ποτέ μου δεν έχω διαβάσει σε ένα βιβλίο τόσες πολλές αλήθειες για τη ζωή. Κάποια στιγμή ξέχασα πως διάβαζα μυθιστόρημα. Η συγγραφέας καταφέρνει με ένα μαγικό τρόπο να περάσει στον αναγνώστη την προσωπική ψυχοσύνθεση του κάθε ήρωα και να φέρει στο φως αλήθειες που μπορεί να νιώθει και να βιώνει ο καθένας από εμάς σε διάφορες στιγμές της ζωής του. Νομίζω πως είναι το μόνο βιβλίο που διαβάζοντας το κατάφερα να ταυτιστώ με όλους τους ήρωες του. Γιατί ο καθένας από αυτούς μιλούσε μέσα από την ψυχή του, έλεγε την αλήθεια του, εκείνη την αλήθεια που έχουμε καλά κρυμμένη μέσα μας και φοβόμαστε να πούμε στον άλλο μήπως και μας  αποπάρει, μήπως και μας παρεξηγήσει. Φαντάζομαι η κα Ζαϊρη σαν παιδαγωγός ξέρει καλά να διαβάζει την ψυχή ενός παιδιού, να μαντεύει τις σκέψεις του. Κι όλη αυτή η γνώση αποτυπώνεται στις σελίδες του νέου της μυθιστορήματος.

Όπως πολύ καλά αποτυπώνεται κι η αγάπη της για τον Νίκο Καζαντζάκη. Ο τίτλος και πάλι εμπνευσμένος από το έργο του «Αναφορά στον Γκρέκο», φράσεις δικές του σκορπισμένες να συμπληρώνουν το έργο και να του δίνουν δύναμη.

-Η μόνη αλήθεια της ζωής μας είναι πως δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια.

-Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω. (Ασκητική)

Και μαζί με όλα αυτά το ερώτημα : Υπάρχει άραγε αγάπη χωρίς την αλήθεια;

Νομίζω πως αξίζει να διαβάζουμε τέτοια μυθιστορήματα. Έχω ένα φιλο που κατηγορεί το είδος: «Καλά μου λέει, τι τα διαβάζεις τα μυθιστορήματα; Όλα ψεύτικα είναι εκεί μέσα. Απλώς περιγράφουν πως θα ήθελε κάποιος να είναι ο κόσμος κι όχι πως είναι. Τι κερδίζεις;»

Θα του δώσω αυτό το μυθιστόρημα κι ελπίζω να καταλάβει πως τίποτα δεν είναι ψεύτικο, πως όλα είναι βγαλμένα από τη ζωή και πως μέσα από αυτές τις λίγες σελίδες ο συγγραφέας έχει τη δύναμη να χαρίσει τις μεγαλύτερες αλήθειες στους αναγνώστες του, αλήθειες που σίγουρα στις εγκυκλοπαίδειες δε μπορείς να βρεις…

Κα Ζαϊρη σας Ευχαριστώ!

Νομίζω πως έγινα καλύτερος άνθρωπος!

 

 

 

Απόσπασμα του βιβλίου.

Κομμένα λουλούδια - Νικόλ Άννα Μανιάτη

Τη συγγραφέα Νικόλ Άννα Μανιάτη τη γνώρισα μέσα από το μυθιστόρημά της «Όταν κλαίνε τ’αστέρια» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ωκεανίδα το 2009. Θυμάμαι μου είχε αρέσει πολύ εκείνη η ιστορία, έτσι δεν το σκέφτηκα λεπτό όταν είδα μπροστά μου το νέο της μυθιστόρημα «Κομμένα λουλούδια» από τις εκδόσεις Ψυχογιός αυτή τη φορά. Ήμουν σίγουρη πως κι αυτή η ιστορία της, θα ήταν μια ιστορία που θα με γέμιζε συναισθήματα. Και δεν έκανα λάθος…

Ο Χρήστος ήταν μικρό παιδί ακόμη όταν οδηγήθηκε στο ορφανοτροφείο μαζί με τις τρεις αδερφές του, την Αναστασία, τη Στυλιανή και το μωρό, τη Σοφία. Ήταν αυτός που ανέλαβε να τις φροντίζει στις δύσκολες συνθήκες, αδελφός και γονιός μαζί, αποφασισμένος και σκληρός.

Τι είναι αυτό που οδήγησε τα παιδιά στο ορφανοτροφείο; Η Ευδοκία, η μητέρα τους, μεγαλώνει τα τέσσερα παιδιά της χωρίς καμία βοήθεια από τον άντρα της. Ο ίδιος προτιμά να κρατάει κρυφά τα έσοδά του, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων κερδίζει προσφέροντας τις «υπηρεσίες» του σε πλούσιες γυναίκες κρυφά από την Ευδοκία. Παράλληλα δουλεύει στην οικοδομή, όμως ένα ατύχημα θα τον καθηλώσει και τότε νιώθοντας ανίκανος θα αρχίσει να πίνει και να γίνεται βίαιος. Η κατάσταση με τον καιρό θα βγει εκτός ελέγχου, θα αρχίσει να βρίζει και να δέρνει τη γυναίκα του, ώσπου ένα μοιραίο βράδυ ο οκτάχρονος Χρήστος –μην αντέχοντας να βλέπει την αγαπημένη του μητέρα να βασανίζεται- θα του επιτεθεί μανιασμένος και θα τον σκοτώσει κόβοντάς τον με ένα σπασμένο μπουκάλι.

Η Ευδοκία αναλαμβάνει η ίδια την ευθύνη για το φόνο του συζύγου της και μπαίνει στη φυλακή, ενώ τα παιδιά της τα παίρνει η Πρόνοια. Δε δειλιάζει ούτε λεπτό και παίρνει το κρίμα πάνω της θυσιάζοντας τον εαυτό της προκειμένου να μείνει ελεύθερο το παιδί της και να μην κλειστεί στο αναμορφωτήριο.

Τριάντα χρόνια μετά ο Χρήστος παίρνει απόφαση να τηρήσει την υπόσχεση που τους είχε δώσει, πως κάποια μέρα θα τις έβρισκε ξανά. Θα κάνει τα πάντα προκειμένου να βρει τις χαμένες του αδερφές, την μητέρα του και να ενωθούν όλοι μαζί όπως παλιά. Οι έρευνες είναι δύσκολες, μα χάρη σε ιδιωτικούς ντετέκτιβ θα καταφέρει να ανακαλύψει τις αδερφές του καθώς και πολλές πληροφορίες που αφορούν στη ζωή τους μέχρι εκείνη την ώρα.

Μεγάλο μέρος της αφήγησης αφορά στις ζωές των παιδιών από τη στιγμή που δόθηκαν στο ορφανοτροφείο, την υιοθεσία τους και την μετέπειτα ζωή τους. Κάποια στάθηκαν τυχερά, ενώ άλλα βίωσαν ατυχίες…

Μόνο τη μάνα του δεν κατάφερε να βρει. Κι όμως εκείνη η γυναικεία φιγούρα που στεκόταν καθημερινά έξω από το σπίτι του κοιτάζοντας προς το μέρος του κάτι του έλεγε… Τον έκανε να νιώθει περίεργα…

Στο τέλος καταφέρνει να συναντήσει τις αδερφές του και να γνωριστούν ξανά από την αρχή. Κι εκεί στο τέλος –δυστυχώς πολύ αργά- είναι που ανακαλύπτει πως η καρδιά του είχε δίκιο να φωνάζει για εκείνη τη γυναικεία φιγούρα. Γιατί εκείνη η γυναίκα ήταν η μάνα του, η πολυαγαπημένη του μητέρα. Λίγο πριν το δικό της τέλος καταφέρνει να τον κλείσει για στερνή φορά στην αγκαλιά της, να του ζητήσει συγχώρεση και να του πει «σ’αγαπώ».

Μια συγκινητική ιστορία γεμάτη αλήθειες, τόσο για τη βία που μπορεί να βιώνουν κάποιες οικογένειες στο εσωτερικό τους, όσο και για τη θυσία της μητέρας μπροστά στο καλό των παιδιών της.

Μια ιστορία για τέσσερα κομμένα λουλούδια, που αποδεικνύει ότι η ανιδιοτελής αγάπη έχει το πιο μεθυστικό άρωμα.

Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.  

Απόσπασμα του βιβλίου.

Ο κουρσάρος της καρδιάς μου - Φανή Πανταζή

“«Μοιάζει με μυθιστόρημα!» σκεφτόμουν κάθε φορά που άκουγα από τη γιαγιά μου την ιστορία της Ασημίνας, της πεντάμορφης προ-προ-προγιαγιάς μου απ’τη Σύρα. Μια ιστορία που ξεκινάει γύρω στα 1850 από το νησί, ξετυλίγεται στην Πόλη, στο χαρέμι του σουλτάνου, και μετά στην κοσμοπολίτικη Αλεξάνδρεια, όπου προκόβει η δεύτερη γενιά, για να καταλήξει στην Αθήνα, λίγο πριν τη χαραυγή του εικοστού αιώνα.

Αποφάσισα λοιπόν να την αφηγηθώ κι εγώ με τη σειρά μου σε τούτο το βιβλίο, πιστεύοντας ότι αυτή η παραμυθένια ζωή θα ενδιαφέρει και τους αναγνώστες.

Ο βασικός κορμός της αφήγησης στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα, όσο απίστευτα κι αν φαίνονται σήμερα. Ειδικά η απαγωγή της Ασημίνας από τους πειρατές, η παραμονή της στο χαρέμι του σουλτάνου, η περιπετειώδης απελευθέρωσή της από τον άντρα της κι η εγκατάστασή τους στην Αλεξάνδρεια είναι πέρα για πέρα αληθινά –γι’αυτό άλλωστε διασώθηκαν κι από στόμα σε στόμα.

Τα υπόλοιπα όπως ήταν φυσικό, χρειάστηκε να συμπληρωθούν από τη φαντασία. ”

Τα λόγια αυτά της Φανής Πανταζή στο οπισθόφυλλο του βιβλίου της, ήταν κι εκείνα που με παρότρυναν να αγοράσω αυτό το μυθιστόρημα και να ξεκινήσω ακόμη ένα ταξίδι, χαμένη στις σελίδες της ιστορίας του. Πράγματι μια τόσο συναρπαστική ιστορία άξιζε να αποτυπωθεί στο χαρτί κ να γίνει γνωστή στους αναγνώστες. Γι’αυτό το λόγο ευχαριστώ προσωπικά την κα Πανταζή που πήρε την πρωτοβουλία να μεταβιβάσει και σε εμάς τη ζωή της προ-προ-προγιαγιάς της και να μας χαρίσει τόσο όμορφες στιγμές.

Πρωταγωνίστρια του βιβλίου είναι η Ασημίνα Βικέλα η οποία μεγαλώνει με την πλούσια οικογένειά της στο νησί της Σύρου. Η ίδια είναι ένα ατίθασο κορίτσι κι από πολύ μικρή ηλικία ακόμη δεν χάνει την ευκαιρία να επιδείξει το δυναμικό της χαρακτήρα. Τον ίδιο καιρό μεγαλώνει στο νησί κι ο Τζώρτζης Σαλβάγος του οποίου οι γονείς χάθηκαν σε ναυάγιο. Ο παππούς του μικρού παιδιού το παίρνει υπό την προστασία του κ αναλαμβάνει την ανατροφή του. Η οικογένεια Σαλβάγου όμως έχει έναν εχθρό από το συγγενικό της περιβάλλον, τον Λουκά, ο οποίος κάνει τα πάντα για να καταχραστεί την περιουσία των Σαλβάγων. Φτάνει μάλιστα κάποια στιγμή στο σημείο να απαγάγει τον μικρό Τζώρτζη και να τον δώσει σε πειρατές. Μετά από μερικά χρόνια, ο νεαρός Τζώρτζης καταφέρνει να επιστρέψει στο νησί του  για να πάρει πίσω όλα όσα του έκλεψαν και τα οποία του ανήκουν. Ο Λουκάς θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει το εργοστάσιο, ενώ επίσης θα φυλακιστεί για να τιμωρηθεί για τις πράξεις του.

Ο Τζώρτζης κι η Ασημίνα γνωρίζονται κι ερωτεύονται. Ενάντια στις αντιρρήσεις των γονιών της Ασημίνας οι δυο τους κλέβονται και παντρεύονται μονάχοι τους. Όταν επιστρέφουν οι γονείς δεν έχουν παρά να αποδεχτούν το νέο τους γαμπρό και τη να ζωή της Ασημίνας. Οι δυο νέοι ζουν ευτυχισμένοι και αποκτούν παιδιά μέχρι τη στιγμή που ο Λουκάς αποφυλακίζεται κι επιστρέφει για να πάρει εκδίκηση. Εδώ είναι το σημείο που απαγάγουν την Ασημίνα για να την οδηγήσουν στην Πόλη, στο χαρέμι του σουλτάνου. Ο Τζώρτζης καταφέρνει και πάλι να την κλέψει με τη βοήθεια της πεθεράς του κι όλη η οικογένεια αποφασίζει να εγκατασταθεί στην Αλεξάνδρεια. Αυτό θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι το πρώτο μέρος του βιβλίου.

Σ το δεύτερο μέρος, μετά από εικοσιένα χρόνια, παρακολουθούμε πια τις ζωές των παιδιών της Ασημίνας και του Τζώρτζη, της Ρουμπίνης, του Αυγουστή και του Πέτρου. Θα ζήσουν κι εκείνοι τις περιπέτειές τους, θα ερωτευτούν, θα αγαπήσουν, θα κάνουν λάθη, θα πληγωθούν, μα κάποτε θα έρθει και για εκείνους η στιγμή της λύτρωσης, κάποτε θα γνωρίσουν την ευτυχία.

Πραγματικά μια πανέμορφη ιστορία από τη Φανή Πανταζή και τις εκδόσεις Ωκεανίδα. Δε μπορούσα να αφήσω λεπτό το βιβλίο από τα χέρια μου. Νομίζω πως ακόμη μυρίζω το συριανό λουκούμι, πως βρίσκομαι σε κάποιο πλοίο να αρμενίζω στο πέλαγος, πως χορεύω καλεσμένη σε κάποια χοροεσπερίδα στην Αλεξάνδρεια…

Τον καιρό αυτό κυκλοφορεί το νέο βιβλίο της συγγραφέως με τίτλο «Το θρόισμα της λεύκας» από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Ψεύτρα γλώσσα - 'Αντριου Γουίλσον

Το μυθιστόρημα αυτό το διάβασα πριν κάνα μήνα. Για άλλη μια φορά σεργιάνιζα ανάμεσα στα ράφια του βιβλιοπωλείου της γειτονιάς μου, όταν έπεσα πάνω του. Δεν ξέρω γιατί το έπιασα στα χέρια μου, αφού η αλήθεια είναι πως το εξώφυλλό του δεν είναι και από τα καλύτερα που έχω αντικρίσει. Ωστόσο ξέρω καλά γιατί το αγόρασα. Ο λόγος ήταν η πρώτη φράση που διάβασα στο οπισθόφυλλό του και η οποία έλεγε : “ Ο νεαρός  Άνταμ Γουντς, επίδοξος συγγραφέας , φτάνει στη Βενετία με σκοπό να αφιερωθεί στο πρώτο του βιβλίο.”

“Επίδοξος συγγραφέας” και “πρώτο βιβλίο” σκέφτηκα από μέσα μου. Αυτός ο Άνταμ Γουντς πρέπει να μου μοιάζει πολύ είπα. Μόνο που τελικά η συνέχεια αποκάλυψε πως ουδεμία σχέση είχα με τον εν λόγω νεαρό. Φυσικά όσον αφορά στον τρόπο σκέψης και εκτέλεσης πράξεων , αφού η κάψα για συγγραφή και ολοκλήρωση ενός έργου είναι ίδια, όπως και σε κάθε  «συγγραφέα»  πιστεύω.

Ο ήρωας του βιβλίου λοιπόν για να βγάλει τα προς το ζην, θα αναλάβει να φροντίζει τον Γκόρντον Κρέις και το παλάτσο του. Ο Κρέις όμως δεν είναι μια απλή περίπτωση. Πρόκειται για έναν εκκεντρικό γηραιό κύριο, ο οποίος ζει απολύτως απομονωμένος και είναι διάσημος χάρη στο ένα και μοναδικό του βιβλίο που έγινε best seller.  Η σχέση μεταξύ των δυο αντρών θα περιπλεχθεί όταν ο Γουντς, ξεθάβοντας μυστικά του παρελθόντος του εργοδότη του, αποφασίζει αντί του μυθιστορήματος του να γράψει τη βιογραφία του Κρέις. Κι εδώ είναι που αποκαλύπτεται πόσο διαφορετική είμαι τελικά από αυτό τον νεαρό. Γιατί και «επίδοξη συγγραφέας» μπορεί να είμαι και το «πρώτο μυθιστόρημα» μπορεί να επιχειρώ να γράψω, ωστόσο όλη αυτή την διαδρομή μέχρι την ολοκλήρωσή του δε θα την έκανα ποτέ με τον τρόπο που την έκανε ο Γουντς. Και δε λέω, βεβαίως και να κάνεις έρευνα, βεβαίως και να ψάξεις και να ταλαιπωρηθείς, μα όχι και να εκμεταλλευτείς ανθρώπους και καταστάσεις. Αυτό το «επίδοξος» είναι που μας τα χάλασε τελικά…

Ο Γουντς, χωρίς να ανακοινώσει τίποτα στον Κρέις, ο οποίος είναι και ο άμεσα ενδιαφερόμενος αφού τη δική του βιογραφία σκοπεύει να γράψει ο Γουντς, αρχίζει μια μυστική έρευνα για τη συλλογή πληροφοριών που αφορούν στην παρελθοντική ζωή του Κρέις και που θα τον βοηθήσουν στην ολοκλήρωση του έργου του.  Μόνο που κατά τη διάρκεια αυτής της έρευνας, ο νεαρός συγγραφέας θα περάσει πολλές φορές τα όρια της υπερβολής και θα κάνει πράγματα τόσο επικίνδυνα, μα και τόσο κατακριτέα προκειμένου να επιτύχει το στόχο του. Πάνω στη δίψα του για επιτυχία και δόξα θα χρησιμοποιήσει ανθρώπους χωρίς να υπολογίσει τίποτα, παρά την επικείμενη φήμη.

Και στο σημείο αυτό θα παραθέσω τα λόγια των δύο κεντρικών ηρώων από έναν διάλογο που έχουν μεταξύ τους οι δύο άντρες κοιτάζοντας «Την αλληγορία της Φήμης», ένα χαρακτικό του Μπατίστα ντελ Μόρο, φτιαγμένο γύρω στα 1560.

« “Io son colei che ognuno al mondo brama, perche per me dopo la morte vive” είπε σε τέλεια ιταλικά. «Είμαι αυτή που όλοι στον κόσμο ποθούν, γιατί μέσω εμού ζουν μετά θάνατον. Αυτό λέει η επιγραφή από κάτω».

  Μισόκλεισα τα μάτια μου για να διακρίνω τον ιταλικό στίχο στο κάτω μέρος του χαρακτικού.

«Αλληγορία της Φήμης», είπε ο Κρέις περπατώντας προς το μέρος μου, κι αφού επανέλαβε τους δυο πρώτους στίχους, συνέχισε παρακάτω : «Κι αν η φαυλότητα ή η αρετή τα νήματα κινεί σε μια παρηκμασμένη ή άξια αυτοκρατορία, όνειδος είμαι για τη μια και φήμη για την άλλη. Η φαυλότητα μόνο μομφή παίρνει από μένα, ενώ η αρετή κερδίζει δόξα, δαφνοστέφανα και στέμμα».

   «Δεν ήξερα ότι μιλάτε τόσο καλά ιταλικά» είπα.

   « Α ξέρω κάτι λίγα. Είναι όμορφο αυτό το χαρακτικό, δεν συμφωνείτε;»

   «Ναι, πράγματι. Ποιος το έχει φτιάξει;» είπα, προσπαθώντας να δω αν ήταν υπογεγραμμένο.

   «Ο Μπατίστα ντελ Μόρο, μάλλον γύρω στα 1560. Αλλά βρίσκω ενδιαφέρον το γεγονός οτί, παρά τους ηθικοπλαστικούς στίχους από κάτω, η φιγούρα της Φήμης δεν κοιτάζει προς την προσωποποίηση του Καλού, αλλά προς το σάτυρο, το σύμβολο του Κακού. Και αν δεν κάνω λάθος, φαίνεται κάπως ερωτευμένη μαζί του, δεν συμφωνείτε;»

   Αναγκάστηκα κι εγώ να παραδεχτώ ότι, πράγματι, στο χαρακτικό φαινόταν να την ελκύει περισσότερο η φαυλότητα από την αρετή.»

Έψαξα και το βρήκα αυτό το χαρακτικό. Ορίστε. Παρατηρήστε το λίγο…

Απεικονίζει έναν άγγελο πάνω σε μια σφαίρα να φυσάει μια σάλπιγγα, κρατώντας με το άλλο χέρι ένα στεφάνι λουλουδιών, ενώ λίγο πιο κάτω, εκατέρωθεν της σφαίρας, βρίσκονται οι δύο φιγούρες – ένας σάτυρος και μια γυναίκα περιτριγυρισμένη από στρατιωτικά και επιστημονικά εργαλεία. Νομίζω πως το βλέπετε κι εσείς, η Φήμη κοιτάζει πεντακάθαρα προς τη μεριά του Κακού… Τι αντιλαμβάνεστε εσείς;

Νομίζω πως αυτός ο διάλογος είναι και όλη η ουσία αυτού του μυθιστορήματος. Ο νεαρός Γουντς αναζητά τη Φήμη μέσα από τη Φαυλότητα, όχι μέσα από την Αρετή.

Πρόκειται για μια ιστορία που εξελίσσεται σε θρίλερ. Είναι γεμάτο δράση, ταχύτητα και αγωνία για τη συνέχεια. Η ανάγνωσή του γίνεται γρήγορα, αφού ο συγγραφέας γράφει λιτά, ενώ η αφήγησή του σε α’ πρόσωπο προσφέρει αμεσότητα και σε κάνει να βιώνεις από κοντά την ιστορία.

Ο Γουντς τα έχει υπολογίσει όλα εκτός από τον ίδιο τον Κρέις, ο οποίος τελικά είναι ένας τύπος σκοτεινός με ένοχα μυστικά. Το τέλος είναι μια αποκάλυψη την οποία αξίζει να γευτείτε οι ίδιοι και γι’αυτό δε θα πω τίποτα.

Δε ξέρω τι ήθελε να γράψει ο συγγραφέας του συγκεκριμένου βιβλίου. Τα λόγια του πριν από την έναρξη της αφήγησης είναι τα εξής :  «Δεν είναι αυτό το βιβλίο που ήθελα να γράψω. Δεν έγινε τίποτα όπως το είχα φανταστεί».

Θυμάμαι πόση εντύπωση μου είχαν κάνει εκείνα τα λόγια όταν ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο. Πόση αλήθεια σκέφτηκα, κρύβουν αυτές οι δυο φράσεις. Κι εγώ ακόμη, που μόνο λίγες σελίδες έχω καταφέρει να ολοκληρώσω από το δικό μου βιβλίο –αν και τόσο νωρίς- το ίδιο νιώθω. Πάντα κάπως ξεκινώ, μα αλλού πηγαίνω, αλλού καταλήγω… Είναι γιατί καθώς γράφεις, οι ήρωες ζωντανεύουν και αποκτούν τη δική τους δύναμη κι έρχεται η ώρα που συνειδητοποιείς πως εσύ βρίσκεσαι εκεί απλά για να σου υπαγορέψουν την ιστορία τους. Κάποτε αντιλαμβάνεσαι πως δεν γράφεις εσύ την ιστορία. Η ιστορία γράφεται μόνη της… Τόση δύναμη έχει…

Καλή σας εβδομάδα!!!  

Το βαμμένο πέπλο - Γουίλιαμ Σόμερσετ Μομ

Το βιβλίο αυτό το αγόρασα από το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου, όπως και τα περισσότερα άλλωστε από αυτά που κοσμούν τη βιβλιοθήκη μου. Έψαχνα για ώρα ανάμεσα στα ράφια του, διαβάζοντας διάφορους τίτλους, όταν έπεσα πάνω στο ρομαντικό εξώφυλλο του –δανεισμένο από την ομώνυμη ταινία- όπου το ζευγάρι των αγκαλιασμένων ηθοποιών στέκεται μελαγχολικό και σκεφτικό στην άκρη μιας ξύλινης μικρής βάρκας.

Το μυθιστόρημα του Γ. Σόμερσετ Μομ κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μεταίχμιο για πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 2008 στην κατηγορία «Αριστουργήματα του 20^ου αιώνα». Αυτός ήταν και ο πρώτος λόγος που με έκανε να αγοράσω το βιβλίο. Ο δεύτερος ήταν ό,τι κυκλοφορούσε σε προσφορά -50% από την αρχική του τιμή παρέα με αρκετούς ακόμη τίτλους των συγκεκριμένων εκδόσεων. Ένα μπράβο λοιπόν στις Εκδόσεις αυτές που τον δύσκολο αυτό καιρό της οικονομικής κρίσης παίρνουν πρωτοβουλίες ώστε να μη λείψει το βιβλίο από εκείνους που το αγαπούν και το θέλουν συντροφιά τους.

Πρόκειται για μια ιστορία με κεντρικό θέμα την πνευματική αφύπνιση μιας γυναίκας, την συνειδητοποίηση των πραγματικών αξιών που διέπουν τη ζωή.

Η Κίτι Φέιν είναι η ωραία, αλλά επιπόλαιη σύζυγος του Γουόλτερ, ενός μικροβιολόγου διορισμένου στο Χονγκ Κονγκ. Έχοντας μείνει ανικανοποίητη από το γάμο της και την καθημερινή της ρουτίνα, αρχίζει μια εξωσυζυγική περιπέτεια με τον Τσαρλς Τάουνσεντ, έναν άντρα που βρίσκει ταυτόχρονα γοητευτικό, ελκυστικό και συναρπαστικό. Θα έρθει όμως η ώρα που ο Γουόλτερ ανακαλύπτει την απιστία της και τότε την εκδικείται με έναν απρόσμενο, περίεργο αλλά και φρικτό τρόπο. Την εκβιάζει και την υποχρεώνει να τον ακολουθήσει σε μια απομακρυσμένη περιοχή, στο εσωτερικό της Κίνας, η οποία μαστίζεται από την επιδημία της χολέρας. Η Κίτι θα αναγκαστεί να τον ακολουθλησει κι εκεί θα βιώσει μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Στη μέση του πουθενά, ζώντας με τα απολύτως απαραίτητα, θα κάνει ένα νέο ξεκίνημα. Είναι εκεί που σιγά σιγά θα αρχίσει να αφυπνίζεται. Βλέποντας τα προβλήματα τριγύρω της, τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, ζώντας με τον κίνδυνο της αρρώστιας και του θανάτου, αρχίζει να αντιλαμβάνεται πως τελικά είναι άλλα τα πράγματα που έχουν πραγματική αξία στη ζωή του ανθρώπου. Βλέποντας τον άντρα της – ο οποίος κρατάει τις αποστάσεις του από την ίδια- γεμάτο θέληση για προσφορά και βοήθεια, θέλει να δραστηριοποιηθεί και η ίδια. Αποφασίζει λοιπόν να προσφέρει τη βοήθεια της στο τοπικό μοναστήρι, βοηθώντας τις μοναχές στην διαπαιδαγώγηση και την μόρφωση των μικρών παιδιών. Η Κίτι Φέιν σταδιακά αλλάζει και την αλλαγή της αυτή την αντιλαμβάνεται και ο άντρας της, ο οποίος μετά από πολύ καιρό θα την κάνει και πάλι δικιά του σπέρνοντας μέσα της τον καρπό ενός παιδιού. Μόνο που αυτή η «ένωση» θα αργήσει να γίνει, αφού λίγο καιρό μετά ο Γουόλτερ πεθαίνει, χωρίς να μάθει ποτέ αν το παιδί ήταν δικό του ή του εραστή της γυναίκας του.

Αγαπημένος ήρωας ο Γουόλτερ, οπού εκείνη την ύστατη ώρα, είναι αυτός που ζητάει συγχώρεση από την Κίτι για ό,τι της έκανε. Αργότερα η Κίτι γυρίζει πίσω στο Χονγκ Κονγκ πιστεύοντας ότι έχει αλλάξει. Για ακόμη μια φορά όμως θα αμαρτήσει στην αγκαλιά του Τσαρλς Τάουνσεντ. Θα είναι όμως η τελευταία, αφού αισθανόμενη μίσος κ ντροπή για τον εαυτό της φεύγει για το πατρικό της μετανιωμένη για ό,τι έκανε. Από εκεί θα ακολουθήσει τον πατέρα της περιμένοντας τη γέννηση του παιδιού του δικού της και του Γουόλτερ.

Πραγματικά πρόκειται για μια συναρπαστική ιστορία που αποτελεί μάθημα ζωής. Η απλή γλώσσα και το λιτό ύφος του συγγραφέα κάνουν τον αναγνώστη να ρουφήξει αυτό το μοναδικό μυθιστόρημα.

Λίγο μετά την ανάγνωση του βιβλίου είδα και την ταινία, αφού δεν είχε τύχει να τη δω νωρίτερα. Στους κεντρικούς ρόλους οι  Naomi Watts και Edward Norton δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας.

Σας προτείνω και το βιβλίο και την ταινία!

Το ταξίδι της φωτιάς – Σοφία Βόικου

Την προηγούμενη Δευτέρα που είχα πάει στο βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης για την παρουσίαση του νέου βιβλίου της Μαρίας Τζιρίτα «Όταν αγαπάς είναι για πάντα», αγόρασα το καινούργιο μυθιστόρημα της Σοφίας Βόικου «Το ταξίδι της φωτιάς», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

Το βιβλίο αυτό αποτελεί το δεύτερο μυθιστόρημα της συγγραφέως μετά «Το κόκκινο σημάδι» που κυκλοφόρησε το 2009. Λυπάμαι που το λέω, μα εκείνο δεν είχα την τύχη να το διαβάσω. Και μιλάω για τύχη, αφού διαβάζοντας «Το ταξίδι της φωτιάς» πραγματικά εντυπωσιάστηκα.

Το κράτησα στα χέρια μου και κοίταξα το εξώφυλλό του, διάβασα το μικρό κείμενο που ήταν γραμμένο στο πίσω μέρος του βιβλίου και δεν αμφέβαλλα στιγμή πως θα επρόκειτο για μία πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Κι όταν το βράδυ γύρισα σπίτι, ξεκίνησα αμέσως να το διαβάζω. Ήθελα τόσο να βρεθώ εκεί! Στα δάση της μεσαιωνικής Γαλλίας…

Γαλλία 1506

 Ο Μιχαήλ ακολούθησε γοργά τα βήματά της…

«Ποιος άγιος άραγε να γιόρταζε κι είχαν τέτοιο πανηγύρι σ’ εκείνον τον τόπο;» αναρωτήθηκε. «Οι φλόγες ήταν ψηλές και θα πρέπει να έψησαν δεκάδες ελάφια κι άλλα τόσα ζαρκάδια κι αντιλόπες…» 
«Έκαψαν τη μητέρα μου», ψιθύρισε η Νηρηίς και συνέχισε να περπατά χωρίς να γυρίσει να κοιτάξει πίσω.

Σήμερα

Η Νεφέλη, διακεκριμένη βοτανολόγος, δέχεται μιαν απρόσμενη επαγγελματική πρόταση τη στιγμή που η προσωπική της ζωή έχει γίνει στάχτη. Θα συνεργαστεί με τον Νικολά Σαντέρ, ιστορικό και αρχαιολόγο, ο οποίος έχει αναλάβει να φέρει στο φως ένα μεσαιωνικό χωριό στη Νορμανδία. Ένα παλιό χειρόγραφο με συνταγές λαϊκής ιατρικής από βότανα και ρίζες κι ένα φιαλίδιο μ’ ένα περίεργο περιεχόμενο θα φέρουν τους δύο επιστήμονες αντιμέτωπους μ’ ένα τρομερό μυστικό που χάνεται πίσω στο χρόνο, στη βόρεια Γαλλία του 1506. Δύο ιστορίες εκτυλίσσονται παράλληλα στο σήμερα και το χθες. Μια φρενήρης καταδίωξη σπάει τα σύνορα του χρόνου και διαρκεί εδώ και πέντε αιώνες. Ο Νικολά και η Νεφέλη θα αναμετρηθούν με έναν φανατικό θρησκόληπτο διεκδικητή των ευρημάτων της ανασκαφής και θα παλέψουν με τους προσωπικούς τους δαίμονες.

Δε ξέρω τι είναι αυτό που με πρωτοεντυπωσίασε σε αυτό το βιβλίο.

Ο τρόπος γραφής της συγγραφέως δε με κούρασε λεπτό. Γυρνούσα γρήγορα τις σελίδες γεμάτη δίψα να μάθω τη συνέχεια. Ο λόγος της απλός και κατανοητός σε έκανε να γίνεσαι ένα με την ιστορία, να ταυτίζεσαι με τους ήρωες και να αισθάνεσαι ό,τι και εκείνοι. Η κα Βόικου είχε τον τρόπο να μη σε αφήνει λεπτό σε ησυχία, αλλά να αγωνιάς για το ποιό θα είναι το τέλος.

Φυσικά σε αυτό παίζει ρόλο και η ιστορία αυτή κάθε αυτή. Τοποθετημένη –κατά ένα μεγάλο μέρος- στη Γαλλία του Μεσαίωνα –αγαπημένη μου περίοδος- είναι γεμάτη περιπέτεια, γεμάτη πάθη και θρύλους. Πάντα με γοήτευαν οι ιστορίες εκείνης της εποχής, αλλά δε ξέρω το γιατί. Ίσως εκείνο το προσωνύμιο «Εποχή του σκότους» να είναι και αυτό που την κάνει τόσο ελκυστική και γεμάτη μυστήριο. Μάγισσες, ιππότες, βασιλιάδες, αλχημιστές, τροβαδούροι και πανηγύρια  θα αποτελούν για πάντα τη βάση ενός πανέμορφου παραμυθιού. Μα ναι! Αυτό ακριβώς! Η ιστορία αυτή έμοιαζε τόσο με παραμύθι. Ένα παραμύθι για μεγάλους.

Κύριο μέρος της ιστορίας εκτυλίσσεται εκτός από τα δάση της βόρειας Γαλλίας, στην Ονφλέρ, μια παραθαλάσσια πόλη της Νορμανδίας που είχα τη χαρά να επισκεφτώ πριν δυο χρόνια. Δε μπορείτε να φανταστείτε τη χαρά μου όταν διάβαζα τις περιγραφές που αφορούσαν σε αυτήν. Ήταν λες και έβλεπα ξανά μπρος στα μάτια μου αυτό το μαγικό τοπίο. Τα ψηλόλιγνα σπίτια, το μικρό λιμανάκι και τα βαρκάκια που ήταν αραγμένα εκεί, τα μπιστρό που βρίσκονταν παραταγμένα το ένα δίπλα στο άλλο πάνω στην αποβάθρα, την ξύλινη εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης. Ήταν λες και ανέπνεα για ακόμη μια φορά την αρμύρα του παλιού λιμανιού, εκεί που ο Μιχαήλ θα αφήσει για πάντα την Νηρηίδα…

Είναι μάλλον οι σπουδές μου, τελείωσα τη Γαλλική Φιλολογία όπως και η συγγραφέας, που με κάνουν να αγαπώ τόσο εκείνον τον τόπο και οτιδήποτε γαλλικό!

Όπως είδατε όμως, εκείνη η μεσαιωνική ιστορία συνδέεται άρρηκτα με το παρόν. Στη θέση της Νηρηίδας είναι τώρα η Νεφέλη, ενώ στη θέση του Μιχαήλ ο Νικολά. Οι δυο τους θα ενωθούν, θα γίνουν ένα, μα ίσως για άλλη μια φορά να πρέπει να μην μείνουν αυτές οι δυο ψυχές μαζί… Ίσως είναι γραπτό πάντα να ενώνονται και μετά να  χωρίζουν…

«Το ταξίδι της φωτιάς» είναι ένα μυθιστόρημα το οποίο βασισμένο σε όλους εκείνους τους μεσαιωνικούς θρύλους και δοξασίες, αποτελεί ένα ταξίδι αναζήτησης με προορισμό την αυτογνωσία, την κατάκτηση της γνώσης και της δύναμης που έχουμε μέσα μας. Είναι ο αγώνας που κάνει κάποιος για να πολεμήσει τους προσωπικούς του δαίμονες, τους φόβους του, τη «φωτιά της κόλασης», όπως λέει και η συγγραφέας. Ένας αγώνας μέσα από τον οποίο νικητής θα πρέπει να βγει ο εαυτός μας!

Άραγε η Νεφέλη και ο Νικολά θα βγουν νικητές;

Θα το μάθετε διαβάζοντας αυτή την υπέροχη ιστορία! Κι εύχομαι μέσα από αυτή να κάνετε κι εσείς το δικό σας ταξίδι, «το ταξίδι της φωτιάς» βγαίνοντας εσείς οι νικητές!!!

Απόσπασμα του βιβλίου θα διαβάσετε εδώ

Το βίντεο του βιβλίου