Αντίο λοιπόν...

Posted by Τ'όνομά μου Αναστασία in




Μάτια που κλείνουν
Δάκρυα πέφτουν στη γη
Συγνώμη ζητούν

Λέξεις δε βγαίνουν
Στα χείλη σταμάτησαν
Και τι να σου πουν;

Το τέλος ήρθε
Το τέλος που ζήτησες…
Αντίο λοιπόν...

This entry was posted on 19 Σεπτεμβρίου 2011 at Δευτέρα, Σεπτέμβριος 19, 2011 and is filed under . You can follow any responses to this entry through the comments feed .

9 άφησαν τις σκέψεις τους...

Να 'ναι καλά ο Skroutzakos που με ενημέρωσε πως δεν λειτουργεί η φόρμα σχολίων! Μόλις τώρα το πήρα είδηση!

Skroutzako χίλια ευχαριστώ!!!!

19/9/11 8:57 μμ

Να ξερες ψυχη μου,πως πονανε τα αντιο...
οπως κι αν τα λες,οπως και να τα εννοεις,οπως κι αν ειναι..πονανε...
Μακαρι το τελος σου να σημανει μια νεα αρχη..

Καλο σου βραδυ...

19/9/11 11:39 μμ

"Το τέλος που ζήτησες…
Αντίο λοιπόν..."
Όταν καταλάβεις πώς έρχεται το τέλος δεν μπορείς να το σταματήσεις ..όταν ένας απ τους δύο είναι ήδη μακριά....Κάνεις προσπάθεια ..μα...
Και πονάει ..πάντα πονάει γιατί είχες πιστέψει γιατί είχες δοθεί και θέλει δύναμη η συνέχεια !!!
Υπέροχη πάντα η γραφή σου Νατασσάκι μου !!! Σε φιλώ γλυκά !!!

Υ.Γ.Ευτυχώς που διορθώθηκε η φόρμα σχολίων γιατί από μέρες προσπαθούσα !!!

20/9/11 7:36 πμ

#lockheart#
το αντίο, το τέλος πράγματι πονάει πάντα...
είναι που κάτι φτάνει στο τέλος του και δε θα 'χεις πια την ευκαιρία να το γευθείς παραπάνω...
διαλέγεις ή να μείνεις με τη γλυκιά ανάμνηση ή να το σβήσεις για πάντα απ'το μυαλό σου...
κι ίσως πολλές φορές όσο ευχάριστα να είναι και τα δύο, τόσο δυσάρεστα να μπορούν να είναι επίσης...

Την καλημέρα μου!

20/9/11 8:12 πμ

@Δέσποινά μου,
πόσο πονάει αν εσύ δεν το έχεις πάρει απόφαση και το έχει πάρει ο άλλος...
Πολύ πονάει!
Μα τι να κάνεις; Αναγκάζεσαι να το ζήσεις κι αυτό...
Έτσι είναι η ζωή...
Θέλει δύναμη για τις άσχημες στιγμές!

Να σαι καλά γλυκιά μου!
Μόλις χθες το βράδυ συνειδητοποίησα ότι δεν δούλευαν τα σχόλια. Απλώς νόμιζα ότι δεν ήθελε κανείς να σχολιάσει. Ευτυχώς το διόρθωσα!
Φιλάκια!

20/9/11 8:17 πμ

Μα τι πράγμα κι αυτό να θέλουμε τόσα να σου πούμε και να μην μπορούμε;!!

Το αντίο είναι πάντοντε στενάχωρο... αλλά κάποιες φορές αναγκαίο...
Ειδικά όταν το ζητάς, δεν μπορείς παρά να το δώσεις...!

22/9/11 5:27 μμ

@Αχ γλυκιά μου αλήθεια!!!
Ε'ιδες τι έπαθα; Και να φανταστείς πως δεν το είχα καταλάβει;
Ε` καλά έλεγα, απλώς δε θα θέλει κανεις να σχολιάσει! Άλλωστε υποχρεωτικό είναι;

Πράγματι κανένα αντίο δεν υπώθηκε ποτέ με χαρά! Νομίζω πως είναι μια λέξη που και μόνο στο ακουσμά της προκαλεί πόνο!
Να σαι καλά κοριτσάκι μου κ καλό σου απόγευμα!!!

22/9/11 5:32 μμ

Ειδικά αν το αντίο είναι καλλυμένο από ένα πέπλο προδοσίας,ψέμματος και κοροιδίας τότε γίνεται απελπιστικά δύσκολο και βασανιστικό!!Σε χαιρετώ πάντως μιας και είμαι κανούργιος εδώ!!

Σε προσκαλώ και στο δικό μου ιστολόγιο!!

http://parembassi.blogspot.com/

23/9/11 10:48 μμ

@Ρασκόλνικοφ
καλώς ήρθες στο σπιτικό μου!Ευχαρίστως να επισκφτώ κ το δικό σου!
Να 'σαι καλά!

Θα τα λέμε!

25/9/11 9:40 πμ

Δημοσίευση σχολίου

Δημοσίευση σχολίου

Πες μου αυτό που σκέφτηκες...
Σε ακούω...