22 Φεβρουαρίου 2010

Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ...


Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ, στο έρμο νησί, στο χείλος
του κόσμου, δώθε απ' τ' όνειρο και κείθε απ' τη γη!
Όταν απομακρύνθηκεν ο τελευταίος μας φίλος,
ήρθαμε αγάλι σέρνοντας την αιώνια πληγή.
Με μάτι βλέπουμε αδειανό, με βήμα τσακισμένο
τον ίδιο δρόμο παίρνουμε καθένας μοναχός,
νοιώθουμε τ' άρρωστο κορμί, που εβάρυνε, σαν ξένο,
υπόκωφος από μακριά η φωνή μας φτάνει αχός.
Η ζωή διαβαίνει, πέρα στον ορίζοντα σειρήνα,
μα θάνατο, καθημερνό θάνατο, με χολή
μόνο, για μας η ζωή θα φέρει, όσο αν γελά η αχτίνα
του ήλιου και οι αύρες πνέουνε. Κι είμαστε νέοι, πολύ
νέοι, και μας άφησεν εδώ, μια νύχτα, σ' ένα βράχο,
το πλοίο που τώρα χάνεται στου απείρου την καρδιά,
χάνεται και ρωτιόμαστε τι να 'χουμε, τι να 'χω,
που σβήνουμε όλοι, φεύγουμ' έτσι νέοι, σχεδόν παιδιά!





Κώστας Καρυωτάκης







10 σχόλια:

  1. Υπέροχος ποιητής - Υπέροχο ποίημα.
    Όλοι τελικά φεύγουν νέοι στην ψυχή, χωρίς να το θέλουν.
    Καλό βράδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Υπομονη...Ο ηλιος αργησε να ερθει...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Tι όμορφο και πόσο ξεχωριστό Νατάσσα μου...και σε συμπάθησα ακόμη περισσότερο που είδα τον αγαπημένο μου μπαίνοντας στο blog σου! Τον Κ.Καβάφη, αυτόν τον εξαιρετικό ποιητή, στοχαστή, πεζογράφο, τόσο ευαίσθητο, τόσο μπροστά απο την εποχή του, τόσο ξεχωριστό!

    www.kavafis.gr το επίσημο site του, κι ένα από τα αγαπημένα μου:

    Τείχη (Αναγνωρισμένα)

    Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
    μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

    Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
    Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

    διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
    A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

    Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
    Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.


    (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

    και δεύτερο...

    "Όσο Mπορείς" (Αναγνωρισμένα)

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
    τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
    όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
    μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
    μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

    Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
    γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
    στων σχέσεων και των συναναστροφών
    την καθημερινήν ανοησία,
    ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.


    (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

    εκτός βέβαια από την παγκοσμίου φήμης "Ιθάκη", αυτά είναι κάποια από δικά του αγαπημένα μου...

    αρκετά σε ζάλισα με τη φλυαρία μου!

    Πολύ όμορφο το νέο look του blog σου, ειδικά αυτό το χρώμα το χρυσό είναι το αγαπημένο μου! Πολύ καλή αισθητική! Μπράβο Νατασσάκι!

    keep up the good work!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @κ.Κώστα
    πράγματι ο Καρυωτάκης ανήκει στο Πάνθεον των ελλήνων ποιητών.
    Άλλο ένα αγαπημένο μου


    ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΕΣ

    Οι Δον Κιχώτες πάνε ομπρός και βλέπουνε ως την άκρη
    του κονταριού που εκρέμασαν σημαία τους την Ιδέα.
    Κοντόφθαλμοι οραματιστές, ένα δεν έχουν δάκρυ
    για να δεχτούν ανθρώπινα κάθε βρισιά χυδαία.

    Σκοντάφτουνε στη Λογική και στα ραβδιά των άλλων
    αστεία δαρμένοι σέρνονται καταμεσίς του δρόμου,
    ο Σάντσος λέει «δε σ' το 'λεγα;» μα εκείνοι των μεγάλων
    σχεδίων, αντάξιοι μένουνε και: «Σάντσο, τ' άλογό μου!»

    Έτσι αν το θέλει ο Θερβάντες, εγώ τους είδα, μέσα
    στην μίαν ανάλγητη Ζωή, του Ονείρου τους ιππότες
    άναντρα να πεζέψουνε και, με πικρήν ανέσα,
    με μάτια ογρά, τις χίμαιρες ν' απαρνηθούν τις πρώτες.

    Τους είδα πίσω να 'ρθουνε -- παράφρονες, ωραίοι
    ρηγάδες που επολέμησαν γι' ανύπαρχτο βασίλειο --
    και σαν πορφύρα νιώθωντας χλευαστικιά, πως ρέει,
    την ανοιχτή να δείξουνε μάταιη πληγή στον ήλιο!


    Καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @έφηβε
    υπομονή...
    πόση να κάνουμε υπομονή;
    Όλα μοιάζουν να χάνονται σιγά σιγά...

    Καλό σου βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @Αnasa μου
    κι εγώ λατρεύω τον Καβάφη. Ειναι κ δικός μου αγαπημένος! Πράγματι πάντα θα είναι τόσο σύγχρονος...
    Το Όσο μπορείς το αγαπώ κι εγώ πολύ όπως επίσης κι αυτό

    Το Πρώτο Σκαλί

    Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
    μια μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
    «Τώρα δυο χρόνια πέρασαν που γράφω
    κ’ ένα ειδύλλιο έκαμα μονάχα.
    Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
    Aλλοίμονον, είν’ υψηλή το βλέπω,
    πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
    κι απ’ το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
    ποτέ δεν θ’ ανεβώ ο δυστυχισμένος.»
    Είπ’ ο Θεόκριτος· «Aυτά τα λόγια
    ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
    Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
    νάσαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος.
    Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
    τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
    Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
    πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
    Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
    πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι
    πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
    Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
    και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
    Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
    που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
    Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
    τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.»

    Μου δίνει δύναμη και αισιοδοξία. Μου θυμίζει πως και κάτι μικρό να έχω καταφέρει αυτό είναι μεγάλο πράγμα. Μην κυνηγάμε πάντα την κορυφή. Σιγά σιγά. Βήμα βήμα...
    Σκαλί...σκαλί!

    Καλό σου βράδυ καλή μου κ χαίρομαι που σου άρεσαν οι αλλαγές που έκανα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Με μάτι βλέπουμε αδειανό, με βήμα τσακισμένο
    τον ίδιο δρόμο παίρνουμε καθένας μοναχός....


    αυτό μένει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @inMUSIClost,
    δυστυχώς μονάχα αυτό τις περισσότερες φορές...
    κι είναι κρίμα πολύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. ΌΤΑΝ ΉΡΘΕΣ
    Εσβήναν τα χρυσάνθεμα σαν πόθοι
    στον κήπο όταν ήρθες. Εγελούσες
    γαλήνια, σα λευκό λουλούδι,
    Αμίλητος, τη μέσα μου μαυρίλα
    την έκανα γλυκύτατο τραγούδι
    κι απάνω σου το λέγανε τα φύλλα.
    Κ. Γ. Καρυωτάκης

    Ο Κώστας Καρυωτάκης είναι ένας από τους πιο αγαπημένους μου ποιητές. Ωραία η ανάρτησή σου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @argy57
    πολλά τα όμορφα ποιήματα του Καρυωτάκη! Ποιό να διαλέξω; Γιατί αυτό;

    ΜΠΑΛΑΝΤΑ

    ΣΤΟΥΣ ΑΔΟΞΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ



    Από θεούς κι ανθρώπους μισημένοι,
    σαν άρχοντες που εξέπεσαν πικροί,
    μαραίνονται οι Βερλαίν· τους απομένει
    πλούτος η ρίμα πλούσια και αργυρή.
    Οι Ουγκό με «Τιμωρίες» την τρομερή
    των Ολυμπίων εκδίκηση μεθούνε.
    Μα εγώ θα γράψω μια λυπητερή
    μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι

    Αν έζησαν οι Πόε δυστυχισμένοι,
    και αν οι Μπωντλαίρ εζήσανε νεκροί,
    η Αθανασία τούς είναι χαρισμένη.
    Κανένας όμως δεν ανιστορεί
    και το έρεβος εσκέπασε βαρύ
    τους στιχουργούς που ανάξια στιχουργούνε.
    Μα εγώ σαν προσφορά κάνω ιερή
    μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που' ναι.

    Του κόσμου η καταφρόνια τούς βαραίνει
    κι αυτοί περνούνε αλύγιστοι κι ωχροί,
    στην τραγική απάτη τους δομένοι
    πως κάπου πέρα η Δόξα καρτερεί,
    παρθένα βαθυστόχαστα ιλαρή.
    Μα ξέροντας πως όλοι τούς ξεχνούνε,
    νοσταλγικά εγώ κλαίω τη θλιβερή
    μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι

    Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί:
    «Ποιος άδοξος ποιητής» θέλω να πούνε
    «την έγραψε μιαν έτσι πενιχρή
    μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι;»


    Όλα όλα πανέμορφα!
    Καλή σου μέρα και καλώς ήρθες από 'δω!
    Τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Πες μου αυτό που σκέφτηκες...
Σε ακούω...