Στο όνομά σου Αναστασία...

Κωνσταντίνα Λαψάτη - "Δημιουργός Συνειδήσεων"

2011-12-22T11:28:00.000+02:00

Έχω καιρό να γράψω εδώ!
Συγχωρέστε με, μα διάφορα γεγονότα με κράτησαν μακριά. Ευτυχώς ευχάριστα γεγονότα! Τόσο ευχάριστα που μόνο μυαλό για γράψιμο δεν είχα...
Παρόλα αυτά σήμερα σας γράφω για να σας γνωστοποιήσω τη δημιουργία ιστολογίου της συγγραφέως Κωνσταντίνας Λαψάτη! Όσοι με παρακολουθείτε, μα μερικοί και από μόνοι σας θα τη γνωρίζετε ήδη.

Θυμάμαι είχα γράψει παλιότερα εδώ για το πρώτο βιβλίο που κυκλοφόρησε "Οι γεύσεις της Νέμεσης" από τις εκδόσεις Ωκεανός! Αργότερα πάλι είχα φιλοξενήσει μια συνέντευξή της για να τη γνωρίσουμε καλύτερα! Είναι στα αλήθεια τρομερός άνθρωπος και χαίρομαι που έχω μια τέτοια αληθινή φίλη!
Η Κωνσταντίνα λοιπόν δημιούργησε το δικό της ιστολόγιο με το όνομα Δημιουργός Συνειδήσεων για να μπορέσουμε να μάθουμε πράγματα γι'αυτή, μα και γι'αυτό που τόσο πολύ αγαπάει να κάνει, να γράφει! Δημιουργός Συνειδήσεων λοιπόν! Νομίζω πως θα μου επιτρέψει να δανειστώ τα όσα λέει στο προφίλ της όπου και εξηγεί το λόγο για τον οποίο διάλεξε αυτό το όνομα :

"Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να παίρνει χαρτί και μολύβικαι να γράφει ασταμάτητα. Η πρώτη ιστορία που έγραψα πριν από εικοσιπέντεπερίπου χρόνια, ήταν μία ιστορία τρόμου, η οποία δυστυχώς χάθηκε. Ακόμα θυμάμαιτην κρυψώνα που την είχα τοποθετήσει, ώσπου μία βροχή, έλυωσε τα φύλλα και ό,τιαπέμεινε από αυτήν την ιστορία είναι μόνο η ανάμνησή της... Λατρεύω την βροχή,ακόμα κι αν κατέστρεψε την ιστορία μου. Λατρεύω τα βουνά όπου τίποτα δενσυγκρίνεται με την μυρωδιά του αέρα όταν μαστιγώνει τις κορφές τους. Λατρεύω τοδιάβασμα, όπου μπορώ να πω περήφανα ότι κάνω τα πιο υπέροχα ταξίδια,πηγαίνοντας στην κυριολεξία όπου θέλω. Λατρεύω να γράφω, κάθε ώρα, κάθε στιγμή,κάθε δευτερόλεπτο που περνάει το μυαλό μου τρέχει ιλιγγιωδώς σε ιστορίες πουσκαρφίζεται. Μα πάνω απ'όλα λατρεύω να δημιουργώ χαρακτήρες. Να τους κάνω ναπονάνε, να γελούν, να ερωτεύονται, να αγαπούν και να μισούν, να τους δημιουργώκαι να τους πεθαίνω, να τους ανασταίνω ξανά, να τους κάνω ό,τι θέλω. Όχισυγγραφέας λοιπόν. Εκείνος μόνο γράφει... Δημιουργός Συνειδήσεων... Αυτόακριβώς είμαι!"

Αν και μόλις δημιούργησε το ιστολόγιο, η Κωνσταντίνα έχει ήδη γράψει για το πρώτο της βιβλίο. Μας ενημερώνει για το επόμενο της μυθιστόρημα που θα κυκλοφορήσει τους πρώτους μήνες του 2012 και τέλος μας ταξιδεύει με μια ιστορία που θα αναρτεί σε συνέχειες και η οποία έχει τον τίτλο "Άψυχος".

Αγαπημένη μου φίλη σου εύχομαι και από εδώ καλή αρχή!

Όλα να σου πηγαίνουν καλά!

Στο μονοπάτι της ζωής που διαβαίνεις κάθε σου βήμα να είναι γεμάτο χαμόγελα και ευτυχία!

Σε φιλώ!

Τα ρόδα της σιωπής - Πασχαλία Τραυλού

2011-11-03T20:22:00.002+02:00

Θα μπορούσα να γεμίσω πολλέςσελίδες προσπαθώντας να καταγράψω σε αυτές όλα όσα με έκανε να νιώσω, νααισθανθώ κ να «ζήσω» αυτό το υπέροχο μυθιστόρημα, μα δε θα το κάνω… Όχι γιατίδε θέλω, αλλά γιατί νιώθω πως δε μπορώ! Σίγουρα θα σας έχει συμβεί να έχετεαισθανθεί πράγματα, να έχετε βιώσει έντονες συγκινήσεις –ακόμα κ με τηνανάγνωση ενός βιβλίου- μα να μη μπορείτε να εκφραστείτε με λέξεις για αυτές.Ναι, θέλω πολλά να πω, μα νομίζω πως αν αρχίσω θα χάσω από μέσα μου όλη τημαγεία που φύλαξα σε κάποια άκρη της ψυχής μου, ως ανάμνηση αυτού του εξαιρετικούαναγνώσματος. Θυμάμαι πως έλεγα ότι τοπιο όμορφο βιβλίο που έχω διαβάσει είναι το «Ήθελα μόνο ένα αντίο» τηςΠασχαλίας Τραυλού. Λοιπόν, συνεχίζω με την ίδια συγγραφέα, μα τώρα αγαπημένομου γίνεται το νέο της μυθιστόρημα που έχει τίτλο «Τα ρόδα της σιωπής» καικυκλοφορεί κι αυτό από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Αυτό που λατρεύω στησυγκεκριμένη συγγραφέα κ το οποίο έχω τονίσει πολλές φορές, δεν είναι μόνο ταόσα γράφει ή μάλλον καλύτερα τα όσα επιλέγει να γράψει, αλλά το πώς τα γράφει.Καταρχήν να πω πως ακόμα κι αν το θέμα του εν λόγω βιβλίου είναι ένας έρωτας, -θέμα «πολυσυζητημένο» για πολλούς- ησυγγραφέας καταφέρνει να το κάνει να μοιάζει ιδιαίτερα μοναδικό. Κι εδώ είναι που θέλω να σχολιάσω εκείνο το«όσα επιλέγει να γράψει». Όχι, δεν πήρε κανένα ζευγαράκι της απλήςκαθημερινότητας κ κάθισε να γράψει για τον έρωτά τους, τα προβλήματά τους , τογάμο τους ή τον χωρισμό τους, πράγματα διόλου πρωτότυπα αφού τα διαβάζουμε σταπερισσότερα από τα βιβλία που κυκλοφορούν κ που μάλιστα φιγουράρουν κατευθείανστις πρώτες θέσεις των ευπώλητων. Δεν κατηγορώ τη συγκεκριμένη θεματική, απλώςκουράστηκα να διαβάζω τα ίδια κ τα ίδια. Ναι, για τον έρωτα να μιλήσουμε, γιατη χαρά ή τον πόνο που έχει τη δύναμη να προκαλέσει, μα ας το κάνουμε με ένανδιαφορετικό τρόπο. Αυτό είναι ηφαντασία, προσόν σημαντικότατο για έναν δημιουργό, να βρίσκει διαρκώςκαινούργιους τρόπους να περάσει στον αναγνώστη το εκάστωτε μήνυμά του. Η καΤραυλού λοιπόν παίρνει έναν Γερμανό και μια Εβραία και μιλάει για τον έρωτα,τον απαγορευμένο έρωτα. Επιλέγει την περίοδο της Κατοχής για να μιλήσειγι’αυτόν. Κι αμέσως αυτός ο έρωτας γίνεται τόσο διαφορετικός. Γιατί με κέντροαυτή την αγάπη συμβαίνουν ένα σωρό άλλα πράγματα που καταστούν την ιστορίαάκρως ενδιαφέρουσα και μοναδική. Η συγγραφέας δεν αφηγείται απλώς μια ιστορία.Επιχειρεί να ρίξει φως σε εκείνη τη σκοτεινή περίοδο που οι Γερμανοί κυριάρχησανστη χώρα μας. Όχι μόνο μέσω της μυθιστορίας, αλλά κ μέσω πραγματικών γεγονότων.Εγώ για παράδειγμα δεν γνώριζα καθόλου την υπόθεση Μέρτεν κι όμως μέσω ενόςμυθιστορήματος –για το οποίο μυθιστόρημα το σκάνδαλο αυτό δρα σαν καταλύτης-έμαθα πολλά γι’αυτή. Να λοιπόν που παίζει πολύ σημαντικό ρόλο το τι επιλέγει οσυγγραφέας να γράψει. Εσείς δεν πιστεύετε πως μια τέτοια ιστορία, η οποίαεμπλουτίζει ταυτόχρονα και τις γνώσεις σας στο ένα ή στο άλλο θέμα, είναι πολύπιο ενδιαφέρουσα από αυτή που αφηγείται απλώς τις περιπέτειες δυο εραστών; ‘Έπειταστα συν της συγγραφέως να προσθέσω κ το γεγονός πως μπορεί να διαχειρίζεται μεαπόλυτη μαεστρία την ύπαρξη πολλών πρωτευόντων ρόλων. Μέσα από μια ιστορία ξεφυτρώνουν κι άλλεςμικρότερες κάνοντας το όλο έργο να μοιάζει με ένα πανέμορφο μωσαϊκό αλληλεπιδράσεωνκ αλληλεξαρτήσεων που καταστούν το μυθιστόρημα απόλυτα ενδιαφέρον κ κάνουν τοναναγνώστη να αγωνιά για τη συνέχεια.

Όπως όμως τόνισα, δεν είναιμόνο το θέμα, μα και ο τρόπος που ο συγγραφέας περνάει στο χαρτί όλα όσα έχειμέσα του. Αυτό ξεχωρίζω στην Πασχαλία Τραυλού. Πόσο όμορφα γράφει! Μοιάζει ναδιαβάζεις πεζό ποίημα κάθε φορά που αρχίζεις την ανάγνωση κάποιου μυθιστορήματος της. Είναι έντονα λυρική, κ έχει έναν πλούτο λεξιλογικό κσυναισθηματικό που την κάνουν να μοιάζει παντοδύναμη. Όχι, δε θέλω να πλέξω τοεγκώμιο της συγγραφέως - αν κ το αξίζει κ με το παραπάνω-, θέλω απλώς να βγάλωαπό μέσα μου όλα όσα μου γεννά η ανάγνωση των βιβλίων της. Είναι που μου αρέσειη Ιστορία, είναι που μου αρέσει ο ρομαντισμός κ η έντονα συναισθηματική αποτύπωση του κάθε τι στο χαρτί. Είναι ίσωςγι’αυτόν το λόγο που διάλεξα κι εγώ να γράψω ένα μυθιστόρημα που να αφορά στηνΙστορία και τώρα κάθομαι και παλεύω με τους δαίμονες . Είναι ίσως που κι εγώ μετον ίδιο τρόπο θα ήθελα να γράφω! Δεν τον ζηλεύω αυτόν τον τρόπο, τον θαυμάζω!

Μα δεν είπα τίποτα για τηνπλοκή αυτού του μυθιστορήματος κι ούτε θα πω…

Δίνω απλά το οπισθόφυλλο καισας προτρέπω, σας προκαλώ να το διαβάσετε! Αξίζει να μάθετε κι εσείς τηνιστορία του Καρλ Σβάιτς κ της Άννας! Αξίζει!

«Λάθος,λάθρα, όλεθρος…» Ένα σφάλμα, ένα μυστικό, μια καταστροφή. Το λάθος της Άννας ναπαντρευτεί τον Λουκά, η κρυφή ενοχή του Καρλ Λούντβιχ, η αμαρτία των γονέων πουπαίδεψε αδυσώπητα τον Σπύρο, η φυλάκιση που γίνεται λύτρωση... Ο γλύπτης ΚαρλΛούντβιχ ανασταίνει τις μνήμες του με τη σμίλη του πάνω στην πέτρα, ξορκίζονταςτον παλιό του εαυτό, τον Καρλ Σβάιτς, εκείνον που έσβησε μέσα στις εικόνες τουΆουσβιτς, εκείνον που άφησε ενθύμιο στην αγκαλιά της Άννας. Μια αγαλμάτινηγυναίκα, που δημιουργήθηκε από τα χέρια του καλλιτέχνη, ατενίζει με άδειοβλέμμα το μεταπολεμικό Βερολίνο, ενώ το μοντέλο του αναλογίζεται, στον κήπο μετα ρόδα της σιωπής, τα χαμένα του χρόνια.

Μιαιστορία για όσους κάτω απ’ τη λαίλαπα του Γ’ Ράιχ απέτυχαν να γίνουν«πολεμάνθρωποι» παραμένοντας απλώς άνθρωποι…

Η μοναξιά του Τέσλα

2011-11-01T23:05:00.000+02:00

Ο νους είναιοξυμένος και σε εγρήγορση στην απομόνωση και την αδιατάρακτη μοναξιά. Δεναπαιτείται κανένα μεγάλο εργαστήριο για να σκεφτείς κανείς. Η πρωτοτυπίαανθίζει στην απομόνωση, ελεύθερη από εξωτερικές επιρροές οι οποίες μαςεπιτίθενται για να σακατέψουν τον δημιουργικό μας νου. Μείνε μόνος, αυτό είναιτο μυστικό της ανακάλυψης, μείνε μόνος, τότε είναι που γεννιούνται οι ιδέες.

- Nikola Tesla

Ένα δώρο για 'μένα...

2011-10-03T15:37:00.000+03:00

Σήμεραέχω τα γενέθλια μου!

Ευχαριστώόλους τους φίλους για τις όμορφες ευχές τους και την αγάπη τους! Δεν υπάρχειπιο γλυκό πράγμα από το να νιώθεις πως γύρω σου υπάρχουν άνθρωποι που σεαγαπάνε πραγματικά και θέλουν την ευτυχία σου, την επιτυχία σου και το χαμόγελοσου! Άνθρωποι που με έναν λόγο –απλά και λιτά- σου εύχονται να είναι η ζωή σουπάντα όπως την έχεις ονειρευτεί!

Τιπιο όμορφο από αυτές τις καρδιακές ευχές; Πείτε μου;

Κιείδατε ποτέ να ευχηθεί κανείς «Σου εύχομαι να κάνεις πολλά λεφτά;», «Να πάρειςπολλά σπίτια και αυτοκίνητα!»; Ποτέ…

Αγάπη,υγεία, ευτυχία και χαμόγελα! Αυτή είναι η πιο όμορφη ευχή! Τόσο λιτή, μα τόσοπεριεκτική σε αξία…

Νιώθωλοιπόν χαρούμενη γιατί αυτοί που θέλω να με αγαπούν και τους αγαπώ κι εγώ, έχουντην αγκαλιά τους γεμάτη με τέτοιες όμορφες ευχές για ‘μένα!

Τουςευχαριστώ όλους τόσο πολύ!

Έλαβαένα όμορφο τραγούδι, δώρο για τα γενέθλια μου, από τη φίλη μου ΚωνσταντίναΛαψάτη! Ήθελα απλώς να το αναρτήσω εδώ για να δηλώσω κι από εδώ ‘μέσα ότι αυτέςοι απλές ευχές είναι και οι πιο ουσιώδεις, οι πιο σημαντικές στην καρδιά τουκάθε ανθρώπου! Σε ευχαριστώ πολύ Κωνσταντίνα μου!

My Wish By Rascal Flatts

I hope the days come easy and the moments pass slow,

and each road leads you where you wanna go,

and if you're faced with a choice, and you have to choose,

I hope you choose the one that means the most to you.

And if one door opens to another door closed,

I hope you keep on walkin' till you find the window,

if it's cold outside, show the world the warmth of your smile.

But more than anything, more than anything...

My wish, for you, is that this life becomes all that you want it to,

your dreams stay big, your worries stay small,

You never need to carry more than you can hold,

and while you're out there getting where you're getting to,

I hope you know somebody loves you, and wants the same things too,

Yeah, this, is my wish.

I hope you never look back, but you never forget,

all the ones who love you, in the place you left,

I hope you always forgive, and you never regret, and you help somebodyevery chance you get,

Oh, you find God's grace, in every mistake,

and always give more than you take.

But More than anything, yeah, more than anything...

My wish, for you, is that this life becomes all that you want it to,

your dreams stay big, your worries stay small,

You never need to carry more than you can hold,

and while you're out there getting where you're getting to,

I hope you know somebody loves you, and wants the same things too,

Yeah, this, is my wish. Yeah.

My wish, for you, is that this life becomes all that you want it to,

your dreams stay big, your worries stay small,

You never need to carry more than you can hold,

and while you're out there getting where you're getting to,

I hope you know somebody loves you, and wants the same things too,

Yeah, this, is my wish.

Οι εραστές της γραφής - Πασχαλία Τραυλού

2011-09-28T11:44:00.000+03:00

Το βιβλίο της Πασχαλίας Τραυλού «Οιεραστές της γραφής» κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2011 από τις εκδόσεις Ψυχογιός.Πρόκειται για ένα εγχείρημα της συγγραφέως να παρακολουθήσει, όπως λέει και η ίδια,τις διεργασίες και τις ζυμώσεις σε ψυχολογικό και νοητικό επίπεδο που λαμβάνουνχώρα κατά τη διαδικασία της δημιουργικής γραφής. Μέσα από αυτήν της την προσπάθειαεπιχειρεί να κατανοήσει περισσότερο τους λόγους για τους οποίους η ίδια, αλλάκαι άλλοι ομότεχνοί της, παραδίδονται άνευ όρων σε αυτόν τον «έρωτα» που λέγεταιγραφή. Γιατί περί έρωτος πρόκειται…

Κι οι συγγραφείς είναι οι εραστές της…

Έχω διαβάσει κι άλλα βιβλία που προσπαθούννα αποτυπώσουν τις ιδέες και την αντίληψη του συγγραφέα γύρω από το ζήτημα «γράφω».Το βιβλίο της Πασχαλίας Τραυλού όμως υπήρξε το μόνο με το οποίο ταυτίστηκα ολοκληρωτικά.Κι όταν λέω ολοκληρωτικά το εννοώ. Είχα την εντύπωση πως την κάθε λέξη, την κάθεπρόταση, την κάθε σελίδα, με τις όποιες ιδέες και συναισθήματα συνόδευαν αυτές,είχαν γραφτεί από το δικό μου χέρι. Ήταν λες κι έβλεπα μπροστά μου τις δικέςμου σκέψεις αραδιασμένες στις λευκές σελίδες του βιβλίου. Ένα συναίσθημα πουδεν μπορώ να το περιγράψω με λέξεις.

Έχω μια συνήθεια. Κάθε φορά που διαβάζω ένακαινούργιο βιβλίο κάθομαι κι υπογραμμίζω λέξεις και φράσεις που θέλω να θυμάμαικι ύστερα τις καθαρογράφω σε ένα τετράδιο. Ε λοιπόν σε αυτό το βιβλίο δεν μπόρεσανα το κάνω γιατί απλώς η κάθε φράση, η κάθε παράγραφος ήθελε υπογράμμιση. Νομίζωλοιπόν πως θα χρειαστώ πολλά τετράδια για να καταγράψω σε αυτά όλα τα σημαντικάσημεία του εν λόγω βιβλίου.

Σε παλιότερή μου ανάρτηση που αφορούσεστο θέμα της γραφής είχα κλείσει το κείμενο μου λέγοντας : Ζω για να γράφω.

Την ίδια ακριβώς φράση βρήκα στο βιβλίο τηςκας Τραυλού.

«Οι εραστές της γραφής δε βιώνουν τηδημιουργική διαδικασία ως εμβόλιμη απασχόληση στη ροή της ζωής τους. Ζουν γιανα γράφουν. Δε ζουν αν δε γράφουν…»

Αν σας αρέσει να γράφετε δεν έχετε παράνα το διαβάσετε. Θα διαπιστώσετε και μόνοι σας ότι τελικά δεν είστε οι μόνοιπου νιώθετε όλα όσα νιώθετε στην προσπάθεια σας να γράψετε. Είναι πολλοί εκείνοιπου κουβαλούν τον ίδιο πόθο, την ίδια αγωνία, το ίδιο άγχος, πόνο, φόβο, λατρεία,ψύχωση και τόσα μα τόσα άλλα συναισθήματα που μου είναι αδύνατον να απαριθμήσωεδώ.

Περιεχόμενα του βιβλίου

-Οι εραστές της γραφής

-Πανδαμάτωρ όλων ο χρόνος

-Οι συγκυρίες του «έρωτα»

-Σιωπή αιώνων

-Έρωτας για τη λέξη ή για την ιδέα;

-Τα αμέτρητα κουστούμια μιας ιδέας

-Ο συνειρμός ως αίτιο έμπνευσης και ως μέσοεξέλιξης της εκφραστικής διαδικασίας

-Η διχογνωμία ως προς την αυθόρμητηκαταγραφή της καλλιτεχνικής αντίδρασης στο ερέθισμα και την επιμελή επεξεργασίατου λογοτεχνικού έργου

-Ψέματα και αλήθειες. Αναλαμπή και αναζήτηση.

Το πρόσωπο και το προσωπείο του συγγραφέα– λογοτέχνη

-Ενώπιος ενωπίω με την τελεία του τέλους

-Αντίκρυ στον καθρέφτη

Α’ Αυτοκριτική και αυτοαναίρεση

Β’ Η ώρα της κρίσης

Στο οπισθόφυλλο διαβάζουμε :

Εραστής της γραφής είναι αυτός πουπερπατάει συνομιλώντας με τον ήρωά του, εκείνος που κρατάει συνεχώς σημειώσειςστο κουτί των τσιγάρων του, εκείνος που, ατενίζοντας τον ορίζοντα, βλέπει όχι ό,τιυπάρχει στην ευθεία των ματιών του, αλλά ό,τι εκτυλίσσεται στα άδυτα της ψυχήςτου.

Τα ψέματα και οι αλήθειες, τα προσωπείατων ηρώων και των δημιουργών, οι συνειρμοί και τα σύμβολα, οι πληγές και τα οράματα,το φως και το σκότος, οι ιδέες που γίνονται λέξεις και οι λέξεις που φιλοτεχνούν«κουστούμια» ιδεών παίρνουν μια θέση στη χορεία αυτών των στοχασμών, προκειμένουνα δώσουν κάποια εξήγηση για τον μεγαλειώδη όσο και ψυχοφθόρο έρωτα της γραφής.

Μια χαρτογράφηση των σκοπέλων της δημιουργικήςδιαδικασίας. Ένα οδοιπορικό στην ψυχή του εραστή της γραφής.

Συνέντευξη της Πασχαλίας Τραυλού στοραδιοφωνικό σταθμό MoodRadio (Ιούνιος 2011) για το βιβλίο της «Οιεραστές της γραφής» αλλά και το νέο της μυθιστόρημα «Τα ρόδα της σιωπής» που μόλιςκυκλοφόρησε (Σεπτέμβριος 2011).

1ο μέρος
2ο μέρος

Βράδυ στερνό των αναμνήσεων

2011-09-27T19:18:00.003+03:00

Το παρόν κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση. Το είχα αναρτήσει και παλιότερα, μα δεν υπάρχει πια στο αρχειο. Το δημοσιεύω λοιπόν εκ νέου.

Σε ένα ορεινό χωριό, Δεκέμβριος του 1997

Σελίγο θα ξημέρωναν Χριστούγεννα. Ξαπλωμένη στο κρεβάτι της, προσπαθούσε ώρεςτώρα να αποκοιμηθεί, μα ο Μορφέας φαινόταν να μη διανυκτερεύει εκείνο το ψυχρόχειμωνιάτικο βράδυ. Μοναδικός της εραστής εδώ και χρόνια, είχε αργήσει ναφανεί. Δεν ήταν εκεί να την τυλίξει στην αγκαλιά του, να τη νανουρίσει, να τηνκάνει να του παραδοθεί. Ακόμα και αυτός την είχε απαρνηθεί απόψε. Ακόμα καιαυτός, την είχε αφήσει μονάχη της…

Σηκώθηκεμε κόπο από το κρεβάτι και τύλιξε τους μαζεμένους ώμους της στο χοντρό μαύροσάλι για να μην κρυώνει. Ίσως με αυτό να μπορούσε να ζεστάνει για λίγο και τηνπαγωνιά της καρδιά της, σκέφτηκε με παράπονο. Πλησίασε με αργά βήματα το μικρόπαράθυρο που βρισκόταν στην άκρη του σκοτεινού δωματίου και στάθηκε ναπαρατηρεί το σκοτάδι μήπως και ανακάλυπτε ένα μικρό σημάδι ζωής σε εκείνο τοαπομονωμένο τοπίο. Μα μόνο οι λευκές νιφάδες του χιονιού που ξεγλιστρούσαν μεχάρη από την αγκαλιά του μαύρου ουρανού έμοιαζαν να έχουν ζωή. Και τώραελεύθερες έτσι όπως στροβιλίζονταν, φάνταζαν με μπαλαρίνες που χόρευαν στορυθμό του δυνατού ανέμου που φυσούσε σχεδόν με μανία. Πόσο θα ήθελε να ήταν καιεκείνη μια μικρή νιφάδα χιονιού. Να ζούσε μόνο όσο διαρκεί το σύντομο ταξίδιτης από τον ουρανό μέχρι τη γη και μετά να έλιωνε, να χανόταν, να εξαφανιζότανγια πάντα...Δεν θα την πείραζε που θα αντίκριζε τον κόσμο έστω για λίγα μόνολεπτά. Θα ήταν ευτυχισμένη γιατί θα ζούσε ανέμελη, ελεύθερη, χωρίς έγνοιες καισκοτούρες. Και δε θα ένιωθε ποτέ μόνη της αφού δίπλα της, στο ίδιο ταξίδι, θατη συντρόφευαν -πάντα πιστά- οι υπόλοιπες όμοιες της.

Άναψετο μικρό πορτατίφ που βρισκόταν δίπλα της και ένα ζεστό φως πλημμύρισε τοδωμάτιο. Δίπλα του ακριβώς, σκεπασμένο με ένα λευκό σεμέν κρυβόταν χρόνια τώραένα μικρό ξύλινο κουτί. Πόσα χρόνια είχε να το ανοίξει; αναρωτήθηκε. Εκεί μέσαήταν κλειδωμένο όλο της το παρελθόν. Το κρατούσε καλά σφραγισμένο για να μηθυμάται. Την πονούσε πολύ να θυμάται. Μα απόψε κάτι είχε νιώσει να την καλείπίσω σε αυτό, στα χρόνια της χαμένης της νιότης. Το κράτησε για λίγο με στοργήστα τρεμάμενα χέρια της και έπειτα το άνοιξε. Πάνω πάνω αντίκρισε, ένα ξερόλευκό τριαντάφυλλο και δίπλα του ένα χρυσό σταυρό, δώρα της πρώτης της αγάπης. Τηςμοναδικής αγάπης που είχε ποτέ στη ζωή της. Ακριβώς από κάτω, μια ασπρόμαυρηφωτογραφία απεικόνιζε έναν νεαρό άντρα ντυμένο στρατιώτη. Δάκρυα πλημμύρισαν ταμάτια της και ένας πνιχτός λυγμός ξέφυγε από το στήθος της. Την λάτρευε αυτή τηφωτογραφία και ταυτόχρονα την μισούσε όσο τίποτα άλλο στον κόσμο. Μπορούσε σεαυτή να αντικρίσει τον μοναδικό άντρα που αγάπησε σε όλη της ζωή και παράλληλανα θυμάται τον πόλεμο που της τον πήρε τόσο γρήγορα από κοντά της. Εκείνον τονκαταραμένο αδελφοκτόνο αλληλοσπαραγμό που σημάδεψε για πάντα τη ζωή της και τηνάφησε διαλυμένη να θρηνεί το χαμό του αγαπημένου της. Στο πίσω μέρος της,αναγνώρισε το γραφικό του χαρακτήρα :

Δε φοβάμαι τον πόλεμο!

Φοβάμαι μόνο μην δενμπορέσω να αντικρίσω ξανά τα μάτια σου!

Φοβάμαι μόνο μην δεμπορέσω να γευτώ ξανά το φιλί σου!

Φοβάμαι…

Σε αγαπώ! Για πάντα δικόςσου!

Γράμμος, 15 Αυγούστου του1949

Oιλυγμοί της έγιναν τώρα πιο έντονοι. Ένιωσε να την πνίγουν καθώς σφήνωναν στολαιμό της. Αισθάνθηκε την ανάσα της να κόβεται και με δυσκολία πια μπορούσε νααναπνεύσει. Προσπάθησε να συνέλθει και κρατώντας την κιτρινισμένη φωτογραφία πήγεπάλι προς το κρεβάτι της.

Άφησετο σάλι να γλιστρήσει στην παλιά καφέ ξεφτισμένη πολυθρόνα που βρισκόταν δίπλατης και ξάπλωσε πάλι στο σκληρό της στρώμα, μήπως κατάφερνε τελικά νααποκοιμηθεί. Τα γερασμένα της δάχτυλα χάιδεψαν για άλλη μια φορά το νεαρόπρόσωπο της φωτογραφίας και ταξίδεψαν αργά ως τα χείλη του όμορφου άντρα. Πόσαταξίδια της είχαν χαρίσει εκείνα τα μεταξένια χείλη, σκέφτηκε αγγίζοντας τα. Ταξίδιαχωρίς επιστροφή, σε τόπους μαγεμένους, σε τόπους ονειρικούς που έκαναν την ψυχήτης να βγάζει φτερά και να πετάει στα σύννεφα πλημμυρισμένη από ευτυχία. Διαδρομέςενός φλογερού πάθους που έκαναν το κορμί της να ανατριχιάζει και να παίρνειφωτιά από την ηδονή. Ας ήταν εδώ να τα φιλήσει μία ακόμα φορά, ευχήθηκε γεμάτηνοσταλγία και ακούμπησε το ζαρωμένο της στόμα στα χάρτινα χείλη του για να τουχαρίσει το τελευταίο της φιλί. Και το ένιωσε τούτο το στερνό φιλί τους. Μα αυτήτη φορά δεν ήταν γλυκό όπως εκείνα που είχαν δώσει τόσες και τόσες φορές. Αυτήτη φορά έμοιαζε να στάζει δάκρυα, να κομματιάζεται, να τσακίζεται από τον πόνοτου χωρισμού, την πίκρα της τελευταίας αντάμωσης.

Έκλεισεελαφρά τα βλέφαρά της και κράτησε σφιχτά στο στήθος της την φθαρμένη φωτογραφίατου αγαπημένου της. Την ακούμπησε πάνω στην γερασμένη της καρδιά και μια δυνατήμαχαιριά αισθάνθηκε να της τρυπάει τα σωθικά. Άκουσε τους χτύπους της καρδιάςτης να πηγαίνουν πιο γρήγορα όπως τότε που τον είχε αντικρίσει για πρώτη φορά. Μαπως ήταν δυνατόν να τον ξεχάσει; Τον είχε αναγνωρίσει αμέσως. Σαν να μην είχεπεράσει ούτε μια μέρα από τότε που οι δρόμοι τους χώρισαν για πάντα.

«Καλωσόρισεςστο σπίτι σου αγάπη μου!» του είπε ψιθυριστά λες και ήταν δίπλα της να τηνακούσει. Πράγματι, σπίτι του ήταν η καρδιά της και εκείνος ο μοναδικός κάτοικοςτου. Όταν όμως έφυγε από κοντά της, τούτο το σπίτι ερήμωσε, κλείδωσε τις πόρτεςτου, σφράγισε τα παραθύρια του και έμεινε άδειο και βουβό να νοσταλγεί τοχαμένο παράδεισο της αγάπης τους.

Εικόνεςάρχισαν να κατακλύζουν το μυαλό της και σαν όνειρο πέρασαν από μπροστά τηςεκείνα τα πρώτα αξέχαστα λεπτά της γνωριμίας τους. Ήταν και τότε ΠαραμονέςΧριστουγέννων, του έτους 1948. Εκείνο το απόγευμα χιόνιζε πολύ και το κρύο ήταντσουχτερό. Κανείς δεν τολμούσε να κυκλοφορήσει στους δρόμους με τέτοια παγωνιά.Η αγορά ήταν έρημη, τα καφενεία άδεια και μόνο κάποια θαρραλέα παιδιά πουαψηφούσαν το κρύο έτρεχαν από δω και από κει γελώντας και παίζονταςχιονοπόλεμο. Οι περισσότεροι είχαν προτιμήσει τη ζεστασιά των σπιτιών τους. Θαμαζεύονταν όλοι γύρω από το τζάκι, θα έλεγαν ιστορίες, θα αστειεύονταν καιαργότερα όταν θα βράδιαζε, θα έτρωγαν παρέα καθισμένοι με τις οικογένειες τουςγύρω από το γιορτινό τραπέζι. Εκείνη όμως δεν φάνηκε να υπολογίζει τη ψύχρα.Ήθελε να βγει για λίγο έξω να περπατήσει, να απολαύσει το κάτασπρο τοπίο και νααναπνεύσει τον παγωμένο αέρα.

Περπάτησεγια ώρα και έφτασε στη μεγάλη πλατεία του χωριού. Στη μέση ακριβώς δέσποζε τοπελώριο χριστουγεννιάτικο έλατο στολισμένο λιτά με κόκκινους και λευκούςφιόγκους. Κανείς δεν ήταν τριγύρω και στάθηκε μονάχη της να το χαζεύει καθώς οιχοντρές νιφάδες του χιονιού χάιδευαν με χάρη τα πράσινα κλαδιά του, όμοια μεχέρια που ψάχνουν απεγνωσμένα μια αγκαλιά. Αλλά καθώς το παρατηρούσε βυθισμένημέσα στις σκέψεις της, ένας νεαρός άντρας ξεπρόβαλε στο πλάι του. Προσπάθησε νατον διακρίνει μα η δυνατή χιονοθύελλα την εμπόδισε. Έκανε ένα βήμα μπροστά καιτότε τον αναγνώρισε. Ήταν εκείνος…Ο ίδιος όμορφος άντρας που είχε δει κάμποσεςφορές τον τελευταίο καιρό να στέκεται μονάχος του εδώ στην πλατεία. Είχεπρολάβει να δει τα θλιμμένα του μάτια που έμοιαζαν να σκοτεινιάζουν ακόμαπερισσότερο κάθε φορά που το βλέμμα του αντίκριζε το δικό της. Ποτέ δεν είχεδει πιο όμορφα μάτια στη ζωή της. Έμοιαζαν με δυο πελώριες φουρτουνιασμένεςθάλασσες και εκείνη με καράβι που λίγο ακόμα ήθελε να το πνίξουν και να τοτραβήξουν στον σκοτεινό βυθό τους. Δεν ήταν λίγες οι φορές που είχε αισθανθείτο κοίταγμα του να είναι κολλημένο πάνω της, να την ακολουθεί σε κάθε της βήμα.Μα κάθε φορά που έστρεφε το πρόσωπο της προς το μέρος του ένιωθε τα μάτια τουνα πετούν σπίθες, έτοιμες να την κάψουν. Ποτέ δεν είχαν τολμήσει να πούνε μιαλέξη τόσο καιρό. Στέκονταν αμίλητοι και ασάλευτοι να παρατηρούν ο ένας τονάλλον φοβούμενοι μήπως η παραμικρή τους κίνηση κατέστρεφε τη μαγεία που τουςείχε τυλίξει.

Εκείνοςέστρεψε το βλέμμα του προς το μέρος της και ένα ελαφρύ γοητευτικό χαμόγελοσχηματίστηκε στις άκρες των χειλιών του. Και ξαφνικά, για πρώτη φορά άρχισε ναπερπατάει και να έρχεται προς το μέρος της. Στάθηκε μόλις λίγα εκατοστάαπέναντι της και συνέχισε να την παρατηρεί με εκείνο το βλέμμα που την έκανε νααισθάνεται πως θα λιποθυμήσει. Άπλωσε τα δυο του χέρια και χάιδεψε τα κόκκινααπό το κρύο μάγουλα της. Η καρδιά της χτυπούσε σαν τρελή και νόμιζε πως σε λίγοθα ξεπηδούσε από το στήθος της. Και τότε, μέσα σε εκείνο το έρημο κατάλευκοτοπίο, κάτω από το χριστουγεννιάτικο έλατο, έσκυψε και ακούμπησε τα καυτά τουχείλη πάνω στα δικά της. Στην αρχή ήρεμα, τρυφερά, γεμάτος δισταγμό για τηναντίδραση που θα είχε το νεαρό κορίτσι. Στη συνέχεια όμως, βλέποντας πως καιεκείνη ανταποκρινόταν με την ίδια θέρμη, το φιλί του έγινε πιο έντονο , πιοορμητικό, σχεδόν βίαιο. Ξεχείλιζε από ένταση μαρτυρώντας τα θυελλώδησυναισθήματα που θρόνιαζαν στην καρδιά του. Τα χείλη του ταξίδεψαν από το στόματης στο λαιμό της και ένιωσε την ζεστή ανάσα του να την ζεματίζει.

«Σεθέλω…» της ψιθύρισε στο αυτί της με την ανάσα του βαριά και ξέπνοη.

«Σεθέλω από την πρώτη στιγμή που σε είδα….Κάθε ώρα και κάθε λεπτό σε θέλωπερισσότερο. Έρχομαι εδώ κάθε μέρα την ίδια ώρα με την ελπίδα ότι θα σεσυναντήσω ξανά. Δε μπορώ να σε βγάλω από το μυαλό μου… Πώς σε λένε;» τη ρώτησεκαι σήκωσε τα μάτια του να κοιτάξει τα δικά της.

«Χριστίνα…Εσένα;» του απάντησε σαστισμένη με τα μάτια της γεμάτα ερωτηματικά για αυτό πουμόλις είχε συμβεί. Δε μπορεί να ήταν αλήθεια αυτό που είχε ζήσει. Ήταν σίγουρηπως έβλεπε κάποιο όνειρο και πως σε λίγο θα ξυπνούσε απογοητευμένη αντικρίζονταςτην σκληρή και επώδυνη πραγματικότητα.

«Αλέξανδρο.»της είπε και έγειρε να την φιλήσει ακόμα μια φορά κρατώντας την σφιχτά μέσαστην αγκαλιά του. Αυτή τη φορά το φιλί τους ήταν καυτό, πλημμυρισμένο με πάθος,μεθυσμένο από τον έρωτα που ένιωθαν ο ένας για τον άλλο. Αυτή τη φορά το φιλίτους ήταν υπόσχεση πως η αγάπη τους θα κρατούσε για πάντα. Και έμειναναγκαλιασμένοι για ώρα κάτω από το χριστουγεννιάτικο έλατο, μοναδικό μάρτυρα τουαιώνιου όρκου τους.

Μαξαφνικά όλα χάθηκαν. Το όνειρο έσβησε απότομα και με μιας βρέθηκε πάλι πίσω σετούτο το φτωχικό δωμάτιο. Κρύωνε πολύ μα δεν τράβηξε τη μάλλινη και από ταχρόνια φθαρμένη κουβέρτα να σκεπαστεί. Άρχισε να τρέμει και ένα ρίγος τηνδιαπέρασε σε όλο της κορμί. Και τότε το κατάλαβε…Το ένιωσε…Ερχότανσιγά-σιγά…Την πλησίαζε βήμα-βήμα…Ήταν τόσο κοντά… Τα έχασε. Δεν ήξερε τι έπρεπενα κάνει. Να φοβάται; Να χαίρεται; Σταμάτησε να σκέφτεται και άφησε ελεύθερητην ψυχή της να το νιώσει καθώς την κατέκλυζε από άκρη σε άκρη.

«Επιτέλους…έρχομαι κοντά σου αγαπημένε μου!» ψέλλισε με μια αδύναμη φωνή που μόλις πουπρόλαβε να βγει από τα χείλη της. Ένα τελευταίο δάκρυ κύλησε από τα μάτια τηςαργά, βασανιστικά, σαν τα χρόνια που είχαν περάσει χωρίς εκείνον στο πλάι τηςκαι χάραξε ανεξίτηλα το μάγουλό της. Κι έτσι, ξαπλωμένη μονάχη στο σκληρό τηςστρώμα, κρατώντας σφιχτά πάνω στο στήθος της τον αγαπημένο της άφησε τηντελευταία της πνοή.

Αντίο λοιπόν...

2011-09-19T18:55:00.001+03:00

Μάτια πουκλείνουν

Δάκρυα πέφτουνστη γη

Συγνώμη ζητούν

Λέξεις δεβγαίνουν

Στα χείλησταμάτησαν

Και τι να σουπουν;

Το τέλος ήρθε

Το τέλος που ζήτησες…

Αντίο λοιπόν...

Πώς να μην έρθει ο θάνατος λοιπόν;

2011-09-16T11:05:00.000+03:00

ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ

Ψυχή φυλακισμένη στο κορμί

Κορμί φυλακισμένο στη ζωή

Ζωή φυλακισμένη μεσ’το Χρόνο

Πνεύμα π’απ’όποια φυλακή κι αν βγει

σε φυλακή πάλι θα πέσει

Κι είναι μονάχα το κορμί π’αγάπησε τη φυλακή του

Πώς να μην έρθει ο θάνατος λοιπόν;

Αλέξανδρος Παναγούλης "Τα Ποιήματα"

Διδάσκεται η συγγραφή;

2011-09-08T13:16:00.001+03:00

Διδάσκεται άραγεη συγγραφή;

Αν έκανααυτή την ερώτηση στη Μαρία Γούσιου, συγγραφέας & Writing Coach, θα μου απαντούσε:

-Ναι! Διδάσκεται!

Με αφορμήλοιπόν την αγάπη μου για τη συγγραφή θέλησα να ψάξω λίγο περισσότερο ποίοι είναιοι λόγοι που την κάνουν να πιστεύει κάτι τέτοιο κι έτσι μπήκα στην ιστοσελίδα της.

Όπως διαβάζουμεστο βιογραφικό της η Μαρία από πολύ μικρή αγαπούσε τη συγγραφή και είχε γιαπρότυπο και έμπνευση τους σπουδαίους ανθρώπους που μπορούσαν να εκτιμήσουν τουςθησαυρούς της κάθε εμπειρίας. Τους εξαιρετικούς που γνώριζαν το πολύτιμο τηςκάθε στιγμής, και αυτούς που απολάμβαναν τα αποτελέσματα των επιλογών τους,ελπίζοντας πως μπορεί να τα καταφέρει εξίσου καλά και με τη δική της ζωή.

Γι’ αυτό δημιούργησε σεσυνεργασία με το σύζυγό της Νίκο Σαπουντζή, Life & Executive Coach, το www.Writing-Online.gr που είναι αφιερωμένονα προσφέρει σε όλους τους –εν δυνάμει και μη– συγγραφείς εργαλεία, τεχνικές,μεθόδους, έμπνευση, μυστικά και άλλα πολλά που αφορούν την Τέχνη, αλλά και τηνΤεχνική της Συγγραφής, ώστε οι ίδιοι –εύκολα, γρήγορα και απλά– να μετατρέψουντο Πάθος και τη Γνώση τους σε Βιβλία και Επάγγελμα, εάν το επιθυμούν.

Μέσα από τα Online προγράμματά της, τα βιβλία της,τις ψηφιακές και τις φυσικές συναντήσεις της, η Μαρία εκπαιδεύει και εμπνέειόσους έχουν το μεράκι και την όρεξη για συγγραφή με έναν σπάνια χειροπιαστό,εύκολο και ενδιαφέρων τρόπο. Είναι γνωστή για το χαμόγελό της, αλλά και για τηνάμεση μεταδοτικότητά της.

Τον μήνα Σεπτέμβριο μέσααπό το www.Writing-Online.grπαραδίδονται 10 δωρεάν μαθήματα δημιουργικής γραφής με οπτικοακουστικό υλικό μέσωβίντεο, ενώ το κάθε μάθημα συνοδεύεται κι από ένα πρακτικό οδηγό ασκήσεων σεμορφή pdf. Αν θέλει κάποιος ναπαρακολουθήσει τα μαθήματα αυτά δεν έχει παρά να γραφτεί στο newsletter της εν λόγω σελίδας,ώστε να του αποσταλεί το σύνολο της ύλης στο mail του.

Εγώ έχω ήδη παρακολουθήσει τα δύο πρώτα μαθήματα και διαπιστώνω πως η βοήθειαείναι πάντα πολύτιμη. Μικρές συμβουλές μπορούν να σε κάνουν να δεις τα πράγματαδιαφορετικά και να σε βγάλουν από το αδιέξοδο δίνοντάς σου κουράγιο να συνεχίσεις.Κι είναι ακόμα η αρχή.

Μπορείτε να πάρετε μια γεύση από τα δύο πρώτα μαθήματα:

Μάθημα 1ο

Βίντεο 1 Βίντεο 2

Πρακτικός οδηγός 1ου μαθήματος

Μάθημα 2ο

Βίντεο 1 Βίντεο 2 Βίντεο 3
Πρακτικός οδηγός 2ου μαθήματος

H Μαρία Γούσιου ίδρυσε το ετήσιοΕργαστήρι Συγγραφικής Τέχνης που εδρεύει στην Θεσσαλονίκη, καθώς και ταΣεμινάρια Συγγραφής που διεξάγονται σε διάφορες πόλεις της Ελλάδος και τηςΚύπρου.

Έχει παραπάνω από 10 Χρόνια Εμπειρίας μεΠολυάριθμους Συμμετέχοντες σε Ελλάδα και Κύπρο, επίσης…έχει ΠολυάριθμεςΙστορίες Συγγραφικής Επιτυχίας των Συμμετεχόντων της που Επιβεβαιώνουν ταΑποτελέσματα της Δουλειάς της.

Επιτεύγματα:
Σε κυκλοφορία τα best – seller μυθιστορήματα:
* Κι όμως υπάρχουν Νεράιδες
* Το κορίτσι της βροχής
Σε κυκλοφορία τα e-books:
* Πώς Να Γράψεις Το Πρώτο Σου Bestseller – ΈναςΟδηγός Επιβίωσης Για Νέους Συγγραφείς
* 1000 συγγραφικές ιδέες εξοικονόμησης κόπου καιχρόνου: α) για να εμπνευστείς συγγραφικά από το μηδέν β) για να συνδυάσεις μαζίτους τις δικές σου ιδέες ώστε το αποτέλεσμα να είναι συγγραφικά ανατρεπτικό καιεκπληκτικό!
* Τι μπορείς να κάνεις τις επόμενες 100 ημέρες γιανα ολοκληρώσεις το χειρόγραφό σου και να το εκδώσεις
* Τι φέρνει στην συγγραφή άσχημα αποτελέσματα -Όλα όσα πρέπει να αποφεύγεις συγγραφικά
* Μια απλή διαδικασία – που αν την ακολουθήσειςδεν μπορείς παρά να γράψεις αυτό που ποθεί η ψυχή σου! Και να το γράψεις καλά!
* Το πλήρες ερωτηματολόγιο για το πορτρέτο ενόςήρωα
Υπό έκδοση
* Tο μυθιστόρημα Ουράνια Σαγήνη
* O Οδηγός – Εγχειρίδιο για νέους εν δυνάμεισυγγραφείς: Πώς Μπορείς Κι Εσύ Να Γίνεις Ένας Επιτυχημένος Συγγραφέας
* Η σειρά Συγγραφικά Tips I, II & III

√ Η Μαρία Γούσιου παρακολουθεί πλήθος σεμιναρίωνστην Ελλάδα, από το 1993 μέχρι σήμερα, και στην Αμερική από το 1992 μέχρισήμερα.

√ Από το 1999 παρακολουθεί μαθήματα ΝευρογλωσσικούΠρογραμματισμού (NLP).

√ Της απονέμεται Πτυχίο Συγγραφικής Τέχνης από τοWriter’s Bureau, το Open College of the Arts, και το Open University ofEngland, πανεπιστημιακά ιδρύματα με έδρα την Αγγλία.

√ Το 2000 της απονέμεται πτυχίο από το John RobertPowers, Αμερικανικό Ίδρυμα Αυτοβελτίωσης, Δημοσίων Σχέσεων και Image Making.

√ Παράλληλα με τις σπουδές πάνω στην Τέχνη τηςΣυγγραφής, συνεργάζεται με το ΚΟΛΕΓΙΟ ΑΝΑΤΟΛΙΑ, TO AMERICAN COLLEGE OFTHESSALONIKI, τους CHRISTIE’S, την ΜΕΛ, και τον ΟΜΙΛΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ καλύπτονταςδιοικητές θέσεις.

√ Το 2000 συμπαρουσιάζει δίωρη ΚυριακάτικηΡαδιοφωνική Εκπομπή Internet Life, στον ΑΝΤ1, 97,5 της Θεσσαλονίκης.

√ Το 2003 ιδρύει το Εργαστήρι Συγγραφικής Τέχνηςπου εδρεύει στην Θεσσαλονίκη, και αρχίζει να ταξιδεύει σε διάφορες πόλεις τηςΕλλάδος και την Κύπρο για να εισηγηθεί Σεμινάρια και Μαραθωνίους Συγγραφής, πουέχουν βοηθήσει πολλούς ανερχόμενους συγγραφείς να μετατρέψουν μια κενή σελίδασε συγγραφικό έργο τέχνης.

√ Της έχουν απονεμηθεί διακρίσεις από τουςΑμερικάνικους Οργανισμούς:

* The Youth Of The Art
* The National Art Month
* The Spring Arts Festival
* National Art Honor Society
* National FFA Organization
* Future Business Leaders of America (FBLA)

√ Έχει δώσει πλήθος συνεντεύξεων, ενώ άρθρα τηςυπάρχουν στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο της Ελλάδας και της Κύπρου.

OΝίκος Σαπουντζής έχει 15 Χρόνια Εμπειρίας.Πολυάριθμες Ιστορίες Επιτυχίας, Αλλαγών & Ευτυχίας και 15.000 Συμμετέχοντεςσε Ελλάδα και Κύπρο.

Είναι ένας άνθρωπος που από νωρίς θέλησε να αποκωδικοποιήσει το «πώς» και το«γιατί» κάποιοι άνθρωποι καταφέρνουν να κάνουν τα όνειρα, τα «θέλω» και τουςστόχους τους πραγματικότητα, αλλά και να κατακτούν προσωπική ευτυχία,οικονομική ανεξαρτησία και υγεία, ακόμη και μετά από «περιπέτειες».

Πήρε γνώση, τεχνικές, μοντέλα και «εργαλεία» από τους καλύτερους. Τα εφάρμοσεστη δική του ζωή και είδε αποτελέσματα. Μοιράστηκε την γνώση και την εμπειρίαμε τους δικούς του ανθρώπους και είδε τα δικά τους θετικά αποτελέσματα.Πρόσθεσε την ψυχή του, την προσωπική του εμπειρία και «γέννησε» την μέθοδο μετην οποία εργάζεται και εισηγείται στην Ακαδημία Επίτευξης Στόχων &Αλλαγών, Life & Executive Coaching Academy, "ΝΙΚΟΣ ΣΑΠΟΥΝΤΖΗΣ",σε βιωματικά coaching σεμινάρια-εμπειρίες και συνέδρια, σε Προσωπικές CoachingΣυναντήσεις-Ραντεβού, σε βιωματικές coaching εκδρομές, σε coaching summercamps, αλλά και σε όσα συγγράφει ο ίδιος γύρω από την Προπόνηση Ζωής, Life& Executive Coaching, και όχι μόνο...

Κατέχει τα εξής πτυχία:
- Life Skills Coaching Advanced Diploma, Stonebridge College, UK
- Level 4 Life Skills Coaching Advanced Award, NCFE
- National Qualification Framework
- IAC - Coaching Masteries Certification I
- Οικονομική των Επιχειρήσεων, ΝΟΕ, ΑΠΘ
- Master in Business Administration, Kingston, London University
- Υποψήφιος Διδάκτορας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Είναι μέλος των μεγαλύτερων διεθνών οργανισμών Life & Executive Coaching:
• The International Association of Coaching, (IAC)
• The International Coach Federation, (ICF)
• Professional Coaches and Mentors Association, (PCMA)

Πού είσαι Ανάσα;

2011-09-07T19:12:00.002+03:00

Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή του κάθε ανθρώπου πού όσο ξαφνικά εμφανίζονται στο δρόμο τους, τόσο ξαφνικά χάνονται κι από αυτόν...
Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν στη ζωή μου η Καλλιόπη! Η "Ανάσα" όπως θα την έχετε ακούσει και διαβάσει εδώ στη μπλογκογειτονιά! Φάνηκε κάποια μέρα να περνάει από το "σπιτικό" μου, να με διαβάζει, να με νιώθει κι ύστερα το έκανε συνήθειο να με επισκέπτεται!
Το ίδιο κι εγώ! Πέρασα κι εγώ από το δικό της σπιτικό. Τη διάβασα, την ένιωσα! Την έμαθα! Έμαθα να διαβάζω την ψυχή της. Την ανάσα της. Γιατί η ανάσα της ήταν όλες εκείνες οι μικρές ιστορίες που έγραφε κάθε τόσο. Την ίδια αγάπη είχαμε! Να γράφουμε, να γράφουμε, να γράφουμε...
Κάποτε συναντηθήκαμε! Γνωριστήκαμε κι ανταλλάξαμε κι από κοντά όλες αυτές τις σκέψεις για τη μεγάλη μας κοινή αγάπη, τη δίψα μας για τη δημιουργία. Εκείνη τη δίψα που γίνεται κόμπος και δε σε αφήνει να ανασάνεις ελεύθερα...
Κι ήταν όλα όμορφα!
Όμως ξαφνικά εξαφανίστηκε!
Χάθηκε χωρίς να αφήσει τίποτα πίσω της. Ούτε ένα μικρό μήνυμα! Έκλεισε το "σπιτικό" της, την ανάσα της την ίδια και έμεινα να αναρωτιέμαι που να πήγε.
Όσο κι αν την έψαξα, όσο κι αν την αναζήτησα, χαμένος κόπος...
Τι κι αν άφησα μηνύματα, τι κι αν πήρα τηλέφωνο;
Σιωπή...
Δεν παραπονιέμαι...
Λυπάμαι μόνο γιατί έχασα από κοντά μου έναν άνθρωπο που άξιζε, που ήξερα πως με καταλάβαινε! Έναν άνθρωπο που καταλάβαινα κι εγώ! Τουλάχιστον έτσι νομίζω...
Όπου κι είναι, ό,τι κι αν κάνει εύχομαι να περνάει όμορφα και να την έχει ο Θεός καλά!
Κοντεύει ένας χρόνος που έχω να την δω και να την ακούσω...

Που να είσαι άραγε Ανάσα μας;

Σκοτάδι... (συνέχεια)

2011-09-01T12:05:00.003+03:00

Καθώςχανόταν όλο και πιο βαθιά στο πυκνό δάσος τα μάτια του άρχισαν να συνηθίζουν τοσκοτάδι που καταβρόχθιζε τα πάντα ολόγυρά του. Τώρα μπορούσε να διακρίνει ευκολότερατο τοπίο που απλωνόταν τριγύρω του. Οι σκιές είχαν γίνει πιο ευδιάκριτες κι όλαέμοιαζαν να φωτίζονται από το φως του ολόγιομου φεγγαριού που είχε σηκωθεί πιοψηλά, κουρασμένο να κρύβεται πια. Πελώρια δέντρα με γυμνά κλαδιά και χοντρούςκορμούς κάλυπταν από άκρη σε άκρη το μονοπάτι. Αγκαθωτοί θάμνοι φώλιαζαν στιςαιωνόβιες ρίζες τους και ψηλά κοφτερά βράχια ξεπετάγονταν από εδώ κι από εκεί κάνονταςτο τοπίο να μοιάζει άγριο και απόκοσμο.

Σήκωσετα μάτια του προς την πανσέληνο. Τα γυμνά κλαριά των δέντρων έμοιαζαν με χέριαπου ζητούσαν απεγνωσμένα να την αγγίξουν λες και θα τους χάριζε τη λύτρωση. Ήταν η δέκατη πανσέληνο του χρόνου. Η πανσέληνος «του Αίματος» όπως την έλεγαν στην πατρίδα του. Μια τέτοια πανσέληνοείχε γεννηθεί κι αυτός πριν από εικοσιτέσσερα χρόνια. Ίσως τελικά από εκείνη την πρώτη μέρα της ζωήςτου να είχε γραφτεί η μοίρα του. Μια μοίρα που ήταν βουτηγμένη στο αίμα, στοντρόμο και το θάνατο. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Όλα ακολουθούν τον δρόμο που ορίζουνοι Μοίρες της ζωής. Μάλλον γι’αυτό είχε γεννηθεί με το κόκκινο φεγγάρι. Φαίνεταιπως ήταν το ριζικό του να πλημμυρίσει πολλές φορές τα χέρια του με αίμα.

Θυμήθηκετη μητέρα του που τον κρατούσε στην αγκαλιά της, μια αγκαλιά που μοσχοβολούσε νυχτολούλουδο, να του λέει πως όποιο αγόριγεννηθεί το μήνα με την πανσέληνο «των πεσμένων φύλλων» -έτσι την αποκαλούσεεκείνη- του έμελλε να γίνει σπουδαίος και τρανός πολεμιστής. Πως τα κατορθώματάτου θα έκαναν το γύρω του κόσμου και θα γίνονταν θρύλοι για τις επόμενες γενιές. Μα τότε ξέχασε να του πει πως για να γίνειςπολεμιστής πρέπει να νιώσεις τη φρίκη του πολέμου, πρέπει να λερώσεις τα χέριασου άπειρες φορές με αίμα, να βγάλεις κάθε ίχνος λύπησης και συναισθήματος απόμέσα σου κι απλώς να σκοτώνεις, να σκοτώνεις, να σκοτώνεις…

Έναςαγροίκος είναι ο πολεμιστής.

Θάνατος.Παντού θάνατος.

Αυτήείναι στα αλήθεια η ζωή του πολεμιστή. Του τρομερού πολεμιστή. Να σκοτώνει μέχρινα έρθει η ώρα που κάποιος άλλος -επίσης τρανός πολεμιστής- θα σκοτώσει τον ίδιο.Ποιος ξέρει πότε θα ερχόταν η δική του ύστατη ώρα; Ποιος ξέρει άραγε να πει πώςείναι να νιώθεις στο δικό σου σώμα να μπήγεται γεμάτο μίσος το κοφτερό σπαθίτου εχθρού και να σε αποτελειώνει; Τι κι αν το είχε κάνει αμέτρητες φορές σε τόσουςάλλους πολεμιστές; Τι κι αν με το σπαθί του είχε αφαιρέσει τη ζωή τόσων και τόσωναντιπάλων; Άγνωστη παρέμενε η απάντηση…

Ταπρόσωπα του αδερφού και του αγαπημένου του φίλου πέρασαν και πάλι από μπροστάτου. Τα είδε βουτηγμένα στο αίμα με μια έκφραση πόνου, τρόμου και απόγνωσης τηνώρα που χάνονταν. Τι κι αν ήταν κοντά τους, δίπλα τους; Δεν πρόλαβε να κάνει τίποτα.Μες τον αλαλαγμό της μάχης όλα γίνονται αστραπιαία. Κι όταν ξανά σηκώσεις τοκεφάλι ίσως να είναι και η τελευταία φορά που θα αντικρίσεις το φως…

Απότα μάτια του άρχισαν να τρέχουν δάκρυα. Μέσα στην παγωνιά της νύχτας τα ένιωθεκαυτά να ζεσταίνουν τα μάγουλά του. Είναι όμορφο να κλαις. Να βγάζεις από μέσασου τον πόνο. Μα γιατί δεν το έκανε ποτέ παλιότερα;

«Μαγιατί είσαι τρανός πολεμιστής!» ψιθύρισε σιωπηλά στον εαυτό του με έναν τόνογεμάτο ειρωνεία.

Ούτεπου κατάλαβε πότε ξημέρωσε, πότε νύχτωσε και πάλι. Τρεις μέρες ταξίδευε χωρίςνα σταματήσει λεπτό, χωρίς να φάει τίποτα. Μόνο με λίγο νερό κατάβρεχε τα χείλητου που και που κι αυτό για να μπορέσει να φτάσει στο σπίτι του.

Μετο νέο ξημέρωμα άρχισε να διακρίνει στο βάθος το χωριό του. Ένα σύννεφο άσπρου καπνούπλανιόταν από πάνω του κι αμέσως ένιωσε να συνέρχεται, να ξυπνάει από τον λήθαργοπου είχε βυθιστεί τις τελευταίες τρεις μέρες. Χτύπησε με δύναμη τα πλαϊνά τουαλόγου του κι εκείνο παρά το μεγάλο ταξίδι βρήκε τη δύναμη να αρχίσει ένα ξέφρενο ποδοβολητό. Σε λίγα λεπτά είχε ήδη μπειστο χωριό του.

Καταστροφή.Παντού γύρω του καταστροφή.

Ο άντραςκατέβηκε σαστισμένος από το άλογο, παραπατώντας στην καμένη γη που κειτόταν σταπόδια του. Γεμάτος απορία κοίταξε το τρομερό θέαμα που απλωνόταν τριγύρω του, χωρίςνα μπορεί να πιστέψει το μέγεθος της συμφοράς που είχε πλήξει το χωριό του. Το μαύρο τοπίο που αντίκριζε μπροστά του, δεθύμιζε σε τίποτα τον ολοζώντανο τόπο που είχε αποχωριστεί μόλις λίγους μήνες νωρίτερα.Τα πάντα γύρω του έμοιαζαν με σκηνικό από τον χειρότερο εφιάλτη. Μέσα στοναπόλυτο όλεθρο άρχισε να αναζητά κάποιο σημείο ζωής, μα όλα φαίνονταν να έχουννεκρώσει. Το βλέμμα του ταξίδεψε εκεί που κάποτε στέκονταν τα σπίτια τωνσυγχωριανών του, μα τώρα δεν είχαν απομείνει παρά μαύρα καρβουνιασμένα ερείπια,έτοιμα να σωριαστούν στο χώμα. Τα νεκρά σώματα των συγχωριανών του σωριάζονταναπό δω και από κει σαν ψεύτικες κούκλες που κάποιο παιδί τις είχε παρατήσει κουρασμένούστερα από το πολύωρο παιχνίδι του.

Έμεινεκαρφωμένος στη θέση του, ανίκανος να κάνει την παραμικρή κίνηση.

Τι να είχε συμβεί εδώ πέρα;

Βιβλία στην ακρογιαλιά...

2011-08-31T09:42:00.001+03:00

Μπορεί να έκανα διακοπές, μα τα βιβλιαράκια μου δε θα μπορούσαποτέ να τα αποχωριστώ! Αυτές τις μέρες λοιπόν που παραθέριζα, είχα παρέα μουστην ξαπλώστρα μερικά από αυτά για να μου κρατάνε συντροφιά.

Πρώτα απ’όλα διάβασα το βιβλίο του Φώτη Κατσιμπούρη «Ο΄Όρκος»που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανός. Το βιβλίο αυτό αποτελεί την απόπειρανα γίνει μυθιστόρημα μία από τις πιο γνωστές λαϊκές παραλογές, αυτή «Του Νεκρού Αδερφού». Η συγκεκριμένη παραλογή είναι η αγαπημένη μου και δε θα μπορούσα με τίποτανα της αντισταθώ! Μα δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και το γεγονός πως όλη η ιστορίαδιαδραματίζεται τη σκοτεινή εποχή του Μεσαίωνα, χρόνια τα οποία λατρεύω για τομυστήριο που κουβαλούν πάνω τους. Ο συγγραφέας πλέκει με έναν θαυμάσιο τρόποτην συγκλονιστική ιστορία της προσπάθειας και της επιμονής του νεαρού Κωνσταντήνα τηρήσει τον όρκο του, τον όρκο που έδωσε στη μάνα του και που τον βαραίνειακόμα περισσότερο. Οι περιγραφές του είναι μαγευτικές όπως αρμόζει σε μια ιστορίατης εν λόγω εποχής. Έμοιαζε με παραμύθι. Ένα παραμύθι για μεγάλα παιδιά. Μου άρεσετόσο πολύ που διάβαζα μόνο ένα κεφάλαιο την ημέρα για να καθυστερήσω να τοτελειώσω. Συν το γεγονός ότι ήδη γνώριζα το τέλος με γέμιζε με άγχοςκαι αγωνία για τη συνέχεια.

Ήταν εξαιρετικό!

«Η Αρετή και ο Κωσταντής, ονειρεύονται να χτίσουν τους δικούςτους κόσμους πάνω στη γοητευτική ομίχλη των παραμυθιών της γιαγιάς τους. Ηπερίοδος όμως της αθωότητας τελειώνει. Η Αρετή θα ερωτευθεί έναν ξένο, και ομόνος από την οικογένεια που θα υποστηρίξει τον έρωτά της, θα είναι ο αδερφόςτης, ο Κωσταντής. Εκείνη θα ακολουθήσει τον αγαπημένο της στην πατρίδα του καιθα ζήσει μαζί του την απόλυτη ευτυχία, ενώ ο Κωσταντής θα δώσει όρκο στη μητέρατους ότι αν ποτέ τη χρειαστεί, θα πάει να τη φέρει από τα ξένα...

Στους δίσεκτους καιρούς που θα ακολουθήσουν, οΚωσταντής θα κληθεί να εκπληρώσει την υπόσχεση που έδωσε στη μητέρα τους.... Κιέτσι θα ξεκινήσει ένα ταξίδι για τον παγωμένο βορρά...»

Συνέχισα με το νέο μυθιστόρημα του Γιάννη Καλπούζου, το «Άγιοικαι δαίμονες εις ταν Πόλιν» από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Πέρυσι είχα διαβάσει το«Ιμαρέτ» και δε μπορούσα παρά να βυθιστώ ακόμη μια φορά στη μαγεία που σουπροκαλεί η αφήγηση του συγκεκριμένου συγγραφέα. Για μένα, αν θέλετε τη γνώμημου αυτός ο άνθρωπος είναι Λογοτέχνης. Ναι αυτός γράφει πράγματι Λογοτεχνία.Διδάσκει και σε κάνει κομμάτι της Ιστορίας. Αυτή τη φορά το μυθιστόρημά του ,μαςπάει πίσω στην Πόλη και μας εξιστορεί τα γεγονότα που σημάδεψαν μια εποχή απότο 1808 έως το 1831. Για άλλη μια φορά μαγεύτηκα. Κύριε Ιωάννη σας ευχαριστώιδιαιτέρως γι’αυτό το ταξίδι.

«Μυθοπλασία και πραγματικότητα συνυφαίνονται στο υφαντότης Πόλης από το 1808 ως το 1831. Καθημερινή ζωή, έρωτες, δυνατές φιλίες,πλούτη, φτώχεια, οραματιστές, συμμορίες των δρόμων, χασικλήδες, δερβίσηδες,γενίτσαροι· αρνησίθρησκοι, κρυπτοχριστιανοί, δεισιδαιμονίες, ερωτικά ξόρκια,χαμένα όνειρα, οι γυναίκες στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού· πυρκαγιές,παζάρια, βεγγέρες, καπηλειά των 1000 τ.μ., η τρομερή φυλακή του Μπάνιον, το μπουντρούμικαι η αστυνομία του Πατριαρχείου· κοινά σχολεία, η Μεγάλη του Γένους Σχολή,ερωμένες Πατριαρχών, λεσβίες, αρώματα, λάσπες, βασανιστήρια, πανούκλα·προεπαναστατική περίοδος, Φαναριώτες, συνωμοσίες, μυστικές εταιρείες, προδότες,μισαλλοδοξία, οι σφαγές στην Πόλη το 1821· Ρωμιοί, Οθωμανοί, Αρμένιοι, Φράγκοι,Εβραίοι. Κι ακόμα Πόντος, Χίος, Δραγατσάνι, Μανιάκι, Αλεξάνδρεια.

Πόθος, φόβος, όχλος, άγιοι και δαίμονες.

Ένα επικό μυθιστόρημα που καθηλώνει τον αναγνώστη με τηνπεριπετειώδη ζωή των ηρώων του, την ατμόσφαιρά του, τη χειμαρρώδη γλώσσα του,το συναίσθημα, τον στοχασμό, τις αστείες καταστάσεις και την ολοζώντανηαναπαράσταση της εποχής εκείνης.»

Τέλος σειρά είχε το «Αγγέλικα η μαντενούτα» της ΕλένηςΚεκροπούλου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ωκεανός». Πρόκειται για τημυθιστορηματική βιογραφία της μητέρας του Διονυσίου Σολωμού, Αγγελικής Νίκλη. Καταρχήνμου έκανε μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι η συγγραφέας χρησιμοποιεί με πολύ επιδέξιοτρόπο την επτανησιακή γλώσσα σε τέτοιο βαθμό που με έκανε να πιστεύω πως κατάγεταιαπό εκεί. Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν επαληθεύεται στη βιογραφία της. ΄Έπειτα έμαθατόσα πράγματα για τη ζωή του Εθνικού μας Ποιητή τα οποία δε γνώριζα καθόλου. Επίσηςένα πολύ καλογραμμένο βιβλίο το οποίο με συγκίνησε πολύ.

« Το όνομά της Αγγέλικα Νίκλη. Όμορφη σαν την ίδια τηναναδυομένη Αφροδίτη...

Ο πατέρας της, ένας κατατρεγμένος Μανιάτης, θύμα της φτώχιας και της ανάγκης,την πούλησε στον βαθύπλουτο "Ταμπακιέρη", τον Ζακυνθινό κόντεΣαλαμόν. Αυτός θα απαρνηθεί τη γυναίκα του και τα παιδιά του, και θα απειλήσειμε αποκλήρωση τον νόμιμο γυιό του Ροβέρτο, επειδή συντάχθηκε με τουςΔημοκρατικούς που αγωνίζονταν για την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα...Από την ανίερη ένωση του ηλικιωμένου κόντε με την μικρή ερωμένη του, θαγεννηθούν τρεις γυιοί. Ο πρώτος θα γίνει ένας σπουδαίος ποιητής. Ο δεύτεροςσημαντική πολιτική προσωπικότητα των Επτανήσων. Και ο τρίτος, γυιόςμεταθανάτιος του κόντε, θα χάσει όλα του τα προνόμια... Μετά από χρόνια, θααγωνιστεί για να κερδίσει το όνομα και την περιουσία που του στέρησαν τα δυομεγαλύτερα αδέρφια του. Θα αγωνιστεί και για την χαμένη τιμή της μάνας του, σεμια δίκη που θα αφήσει εποχή στα Επτάνησα. Την Δίκη των αδελφών Σολομών.»

Σκοτάδι...

2011-08-30T15:43:00.001+03:00

Στεκότανσκυφτός πάνω στο μαύρο του άλογο…

Σκοτεινήφιγούρα βουτηγμένη στο μαύρο έρεβος πουαπλωνόταν τριγύρω του…

Ίσαπου να μπορείς να τον διακρίνεις…

Κιεκείνο το φεγγάρι…

Αχεκείνο το φεγγάρι…

Έπαιζεπαιχνίδια γαντζωμένο πάνω στον άδειο από αστέρια ουρανό. Κρυβόταν ανάμεσα σε εκείνατα σύννεφα ομίχλης. Κρυβόταν από τον σκοτεινό καβαλάρη…

Μηντύχει τάχα και το δει…

Μαεκείνος αδιάφορος συνέχιζε σκυφτός…

Πουπήγαινε; Ποιος άραγε να ήταν ο προορισμός του; Τα ξωτικά του σκοτεινού δάσους άρχισαννα διερωτώνται αναμεταξύ τους καθώς εκείνος περνούσε τα πρώτα δέντρα.

«Τονβλέπεις;»

«Ίσαπου τον βλέπω…»

«Τονξέρεις;»

«Πρώτηφορά στα μέρη τούτα θαρρώ πως περπατεί…»

«Πουνα πηγαίνει ξέρεις;»

«Πέρααπό αυτόν τον κόσμο νομίζω θε να βγει…»

Κιέπειτα σώπασαν να δουν τον σκοτεινό άντρα που διέσχιζε τη γη τους…

Μαύρηπανοπλία φορούσε. Κι ο ίδιος πάνω σε μαύρο άλογο. Όλα μαύρα όπως κι η νύχτα εκείνηπου τον αντίκριζαν για πρώτη φορά.

Μαύρηκαι η καρδιά του…

Μόνοο ήχος από τα βαριά πέλματα του αλόγου έφταναν στα αυτιά του καθώς εκείνο βημάτιζεπάνω στο νωπό και γεμάτο βρύα και λειχήνες έδαφος. Τίποτα άλλο δεν μπορούσε ναακούσει. Βυθισμένος στις σκέψεις του δεν τον ένοιαζε διόλου ο προορισμός… Είχεαφεθεί απλώς να πηγαίνει…

Πουθα πήγαινε άλλωστε; Που αλλού θα μπορούσε να πάει; Σπίτι του… Και το άλογο τουτον γνώριζε καλά τούτο το δρόμο.

Πώςθα αντίκριζε τους δικούς του; Τι θα τους έλεγε; Είναι δύσκολο πολύ να είσαιμαντατοφόρος θλιβερών ειδήσεων. Χάνεις τα λόγια… Δε ξέρεις τι να πεις… Θαρρείςπως κουβαλάς το μεγαλύτερο βάρος του κόσμου. Κι είσαι εσύ αυτός που πρέπει νατο σηκώσει…

Ο πόλεμοςποτέ δε δίνει κάτι, μονάχα παίρνει…Μονάχα αφαιρεί…

Σκορπίζειτο φόβο, τον τρόμο, και την καταστροφή απ’όπου κι αν περάσει…

Αρπάζειανθρώπινες ζωές και γεμίζει με πόνο τις καρδιές όσων μένουν πίσω.

Κι ηδική του καρδιά πλημμυρισμένη με πόνο ήταν…

Αυτήη ήττα ήταν η χειρότερη όλων. Όχι, όχι γιατί θα έχαναν τον πόλεμο…

Σεαυτή τη μάχη έχασε τον αδερφό του…

Κι όχιμόνο…

Σεαυτή τη μάχη έχασε και τον καλύτερο του φίλο…

Θάνατοςπαντού…

Ίσωςκι ο ίδιος να ήταν νεκρός τώρα και να μην το είχε καταλάβει. Πώς αλλιώς ναένιωθε αυτό το κενό; Πώς αλλιώς να ένιωθε τόσο άδειος; Και ποιο άγνωστο μέρος ήταναυτό που περπατούσε; Τι περίεργοι ψίθυροι ήταν αυτοί που άκουγε; Μάλλον στον ΚάτωΚόσμο έφτανε…

Γιαμια στιγμή ανασήκωσε το κεφάλι του και πήγε να πει κάτι, μα σώπασε…

Ύστεραχαμήλωσε πάλι το βλέμμα του στο μαύρο χώμα και χάθηκε πάλι στο λαβύρινθο τωνβασανιστικών σκέψεων του…

Δεντον ένοιαζε διόλου ο προορισμός…

Επιστροφή...

2011-08-29T09:28:00.000+03:00

Άλλο ένα όμορφο καλοκαίρι έφτασε στο τέλος του...

Ελπίζω όλοι σας να περάσατε όμορφα!

Να χορτάσατε το γαλάζιο του ουρανού κ της θάλασσας...

Να γευτήκατε την αλμύρα των κυμάτων που έσκαγαν πάνω σας...

Να φτιάξατε κάστρα στην ψιλή άμμο...

Να μαζέψατε πολύχρωμα κοχύλια ως ενθύμιο του φετινού καλοκαιριού...

Να γεμίσατε με άμμο τα βιβλία που διαβάζατε στην ξαπλώστρα...

Να τρέξατε σαν μικρά παιδιά στις αμμουδερές παραλίες...

Να πήρατε χρωματάκι από τον ήλιο...

Να ονειρευτήκατε μπροστά στο μεγαλείο των χρωμάτων του ουρανού την ώρα του ηλιοβασιλέματος...

Να χαζέψατε τα άπειρα αστέρια του νυχτερινού καλοκαιρινού ουρανού κ να κάνατε πολλές ευχές κάθε φορά που ένα από αυτά έπεφτε στη γη...

Να φάγατε πολλά παγωτά κ γρανίτες...

Να ξεκουραστήκατε πλήρως...

Να είστε έτοιμοι να υποδεχθείτε ακόμη ένα φθινόπωρο...

Εύχομαι σε όλου σας να έχετε καλή αρχή σε ό,τι κι αν σκοπεύετε να κάνετε από 'δω κ πέρα. Ο Σεπτέμβριος είναι μήνας Νέας Αρχής κι ελπίζω αυτή η αρχή να μη σας βασανίσει κ να μη σας κουράσει καθόλου.

Το ξέρω πως χάθηκα, μα ήθελα λίγο χρόνο μακριά απ'όλα όσα αφορούν το θέμα "γράφω"!

Δεν φαντάζεστε πόσο μου έλειψε, μα είμαι πια σίγουρη πως αυτό είναι που θέλω πολύ στη ζωή μου!

Θα τα λέμε συχνά...

Καλό φθινόπωρο φίλοι μου!

Τα πλοία - Κ.Π. Καβάφης

2011-07-19T12:20:00.006+03:00

Aπό την Φαντασίαν έως εις το Xαρτί. Eίναι δύσκολον πέρασμα, είναι επικίνδυνος θάλασσα. H απόστασις φαίνεται μικρά κατά πρώτην όψιν, και εν τοσούτω πόσον μακρόν ταξίδι είναι, και πόσον επιζήμιον ενίοτε δια τα πλοία τα οποία το επιχειρούν.
      H πρώτη ζημία προέρχεται εκ της λίαν ευθραύστου φύσεως των εμπορευμάτων τα οποία μεταφέρουν τα πλοία. Eις τας αγοράς της Φαντασίας, τα πλείστα και τα καλύτερα πράγματα είναι κατασκευασμένα από λεπτάς υάλους και κεράμους διαφανείς, και με όλην την προσοχήν του κόσμου πολλά σπάνουν εις τον δρόμον, και πολλά σπάνουν όταν τα αποβιβάζουν εις την ξηράν. Πάσα δε τοιαύτη ζημία είναι ανεπανόρθωτος, διότι είναι έξω λόγου να γυρίση οπίσω το πλοίον και να παραλάβη πράγματα ομοιόμορφα. Δεν υπάρχει πιθανότης να ευρεθή το ίδιον κατάστημα το οποίον τα επώλει. Aι αγοραί της Φαντασίας έχουν καταστήματα μεγάλα και πολυτελή, αλλ' όχι μακροχρονίου διαρκείας. Aι συναλλαγαί των είναι βραχείαι, εκποιούν τα εμπορεύματά των ταχέως, και διαλύουν αμέσως. Eίναι πολύ σπάνιον εν πλοίον επανερχόμενον να εύρη τους αυτούς εξαγωγείς με τα αυτά είδη.
      Mία άλλη ζημία προέρχεται εκ της χωρητικότητος των πλοίων. Aναχωρούν από τους λιμένας των ευμαρών ηπείρων καταφορτωμένα, και έπειτα όταν ευρεθούν εις την ανοικτήν θάλασσαν αναγκάζονται να ρίψουν εν μέρος εκ του φορτίου δια να σώσουν το όλον. Oύτως ώστε ουδέν σχεδόν πλοίον κατορθώνει να φέρη ακεραίους τους θησαυρούς όσους παρέλαβε. Tα απορριπτόμενα είναι βεβαίως τα ολιγοτέρας αξίας είδη, αλλά κάποτε συμβαίνει οι ναύται, εν τη μεγάλη των βία, να κάμνουν λάθη και να ρίπτουν εις την θάλασσαν πολύτιμα αντικείμενα.
      Άμα δε τη αφίξει εις τον λευκόν χάρτινον λιμένα απαιτούνται νέαι θυσίαι πάλιν. Έρχονται οι αξιωματούχοι του τελωνείου και εξετάζουν εν είδος και σκέπτονται εάν πρέπη να επιτρέψουν την εκφόρτωσιν· αρνούνται να αφήσουν εν άλλο είδος να αποβιβασθή· και εκ τινων πραγματειών μόνον μικράν ποσότητα παραδέχονται. Έχει ο τόπος τους νόμους του. Όλα τα εμπορεύματα δεν έχουν ελευθέραν είσοδον και αυστηρώς απαγορεύεται το λαθρεμπόριον. H εισαγωγή των οίνων εμποδίζεται, διότι αι ήπειροι από τας οποίας έρχονται τα πλοία κάμνουν οίνους και οινοπνεύματα από σταφύλια τα οποία αναπτύσσει και ωριμάζει γενναιοτέρα θερμοκρασία. Δεν τα θέλουν διόλου αυτά τα ποτά οι αξιωματούχοι του τελωνείου. Eίναι πάρα πολύ μεθυστικά. Δεν είναι κατάλληλα δι’ όλας τα κεφαλάς. Eξ άλλου υπάρχει μία εταιρεία εις τον τόπον, η οποία έχει το μονοπώλιον των οίνων. Kατασκευάζει υγρά έχοντα το χρώμα του κρασιού και την γεύσιν του νερού, και ημπορείς να πίνης όλην την ημέραν από αυτά χωρίς να ζαλισθής διόλου. Eίναι εταιρεία παλαιά. Xαίρει μεγάλην υπόληψιν, και αι μετοχαί της είναι πάντοτε υπερτιμημέναι.
      Aλλά πάλιν ας είμεθα ευχαριστημένοι όταν τα πλοία εμβαίνουν εις τον λιμένα, ας είναι και με όλας αυτάς τας θυσίας. Διότι τέλος πάντων με αγρυπνίαν και πολλήν φροντίδα περιορίζεται ο αριθμός των θραυομένων ή ριπτομένων σκευών κατά την διάρκειαν του ταξιδίου. Eπίσης οι νόμοι του τόπου και οι τελωνειακοί κανονισμοί είναι μεν τυραννικοί κατά πολλά αλλ' όχι και όλως αποτρεπτικοί, και μέγα μέρος του φορτίου αποβιβάζεται. Oι δε αξιωματούχοι του τελωνείου δεν είναι αλάνθαστοι, και διάφορα από τα εμποδισμένα είδη περνούν εντός απατηλών κιβωτίων που γράφουν άλλο από επάνω και περιέχουν άλλο, και εισάγονται μερικοί καλοί οίνοι δια τα εκλεκτά συμπόσια.
      Θλιβερόν, θλιβερόν είναι άλλο πράγμα. Eίναι όταν περνούν κάτι πελώρια πλοία, με κοράλλινα κοσμήματα και ιστούς εξ εβένου, με αναπεπταμένας μεγάλας σημαίας λευκάς και ερυθράς, γεμάτα με θησαυρούς, τα οποία ούτε πλησιάζουν καν εις τον λιμένα είτε διότι όλα τα είδη τα οποία φέρουν είναι απηγορευμένα, είτε διότι δεν έχει ο λιμήν αρκετόν βάθος δια να τα δεχθή. Kαι εξακολουθούν τον δρόμον των. Oύριος άνεμος πνέει επί των μεταξωτών των ιστίων, ο ήλιος υαλίζει την δόξαν της χρυσής των πρώρας, και απομακρύνονται ηρέμως και μεγαλοπρεπώς, απομακρύνονται δια παντός από ημάς και από τον στενόχωρον λιμένα μας.
      Eυτυχώς είναι πολύ σπάνια αυτά τα πλοία. Mόλις δύο, τρία βλέπομεν καθ' όλον μας τον βίον. Tα λησμονώμεν δε ογρήγορα. Όσω λαμπρά ήτο η οπτασία, τόσω ταχεία είναι η λήθη της. Kαι αφού περάσουν μερικά έτη, εάν καμίαν ημέραν - ενώ καθήμεθα αδρανώς βλέποντες το φως ή ακούοντες την σιωπήν - τυχαίως επανέλθουν εις την νοεράν μας ακοήν στροφαί τινες ενθουσιώδεις, δεν τας αναγνωρίζομεν κατ' αρχάς και τυραννώμεν την μνήμην μας δια να ενθυμηθώμεν πού ηκούσαμεν αυτάς πριν. Mετά πολλού κόπου εξυπνάται η παλαιά ανάμνησις και ενθυμώμεθα ότι αι στροφαί αύται είναι από το άσμα το οποίον έψαλλον οι ναύται, ωραίοι ως ήρωες της Iλιάδος, όταν επερνούσαν τα μεγάλα, τα θεσπέσια πλοία και επροχώρουν πηγαίνοντα - τις ηξεύρει πού.

(από τα Kρυμμένα Ποιήματα 1877; - 1923, Ίκαρος 1993)

Κόκκινο Κοράλλι - Ρένα Ρώσση-Ζαϊρη

2011-07-13T00:56:00.006+03:00

Πέρυσι είχα διαβάσει το«Αγαπώ θα πει χάνομαι». Φέτος έρχεται το νέο βιβλίο της Ρένας Ρώσση -Ζαϊρη γιανα συμπληρώσει και να ολοκληρώσει εκείνη την αγαπημένη ιστορία που μας κράτησεσυντροφιά με τον πιο όμορφο τρόπο αφού μιλούσε για ένα από τα σημαντικότερα θέματαστη ζωή των ανθρώπων, την αγάπη. Για άλλη μια φορά η συγγραφές διαλέγει ένασημαντικό θέμα για να ξεδιπλώσει την ιστορία της. Ποιο είναι αυτό; Η αλήθεια.

Στον πρόλογο της έχειτην εξής αφιέρωση:

Σε όσους αναζητούν τοπραγματικό νόημα της αλήθειας…

Γύρω από την αλήθεια,μα και τον χειρότερο εχθρό της –το ψέμα- ξετυλίγεται μια ιστορία γεμάτη έντονασυναισθήματα, δράση και ανατροπές. Η συγγραφέας παλεύει μέσω του έργο της ναφανερώσει την αξία που έχει η αλήθεια στη ζωή των ανθρώπων. Και ναι, η αλήθειαείναι δύσκολο πράγμα. Η αλήθεια πολλές φορές μας πονάει και γι’αυτό προτιμάμενα την κρύβουμε. Μα αυτό το κρυφτό είναι που μας πληγώνει ακόμη περισσότερο. Τονα κρυβόμαστε πίσω από ψέματα, το να κρύβουν σε εμάς τους ίδιους την αλήθεια,δεν μπορεί παρά να μας κομματιάσει την ώρα που θα έρθει η στιγμή της αποκάλυψης.

Όσοι έχετε διαβάσει το «Αγαπώθα πει χάνομαι» θα γνωρίζετε ήδη τον Δημήτρη. Θα γνωρίζετε επίσης και τηνΕυτυχία, την γυναίκα που αγάπησε, μα που ένα τροχαίο δυστύχημα την πήρε απόκοντά του. Εδώ είναι οι ανατροπές, εδώ είναι η συμπλήρωση κάποιων στοιχείων γιατη ζωή αυτής της γυναίκας, εδώ και η ολοκλήρωσή της ιστορίας. Αυτοί οι δύοάνθρωποι είναι οι κύριοι πρωταγωνιστές του μυθιστορήματος. Μακάρι να μπορούσανα σας πω πράγματα που αφορούν στην πλοκή της ιστορίας, μα όπως είπα νωρίτεραπρόκειται για μεγάλες ανατροπές. Δε θα το κάνω λοιπόν, αφού έτσι θα σας έκλεβατη μαγεία να ανακαλύψετε οι ίδιοι τις τρομερές αποκαλύψεις. Μαζί με αυτούς ηΜελίνα και ο Οδυσσέας. Όλοι μαζί χάνονται σε ένα λαβύρινθο γεμάτο ψέματα, μαόλοι ψάχνουν να βρουν μιαν άκρη, να γνωρίσουν τον εαυτό τους, να γνωρίσουν τηναλήθεια…

Ποτέ μου δεν έχωδιαβάσει σε ένα βιβλίο τόσες πολλές αλήθειες για τη ζωή. Κάποια στιγμή ξέχασαπως διάβαζα μυθιστόρημα. Η συγγραφέας καταφέρνει με ένα μαγικό τρόπο να περάσειστον αναγνώστη την προσωπική ψυχοσύνθεση του κάθε ήρωα και να φέρει στο φωςαλήθειες που μπορεί να νιώθει και να βιώνει ο καθένας από εμάς σε διάφορεςστιγμές της ζωής του. Νομίζω πως είναι το μόνο βιβλίο που διαβάζοντας τοκατάφερα να ταυτιστώ με όλους τους ήρωες του. Γιατί ο καθένας από αυτούς μιλούσεμέσα από την ψυχή του, έλεγε την αλήθεια του, εκείνη την αλήθεια που έχουμεκαλά κρυμμένη μέσα μας και φοβόμαστε να πούμε στον άλλο μήπως και μας αποπάρει, μήπως και μας παρεξηγήσει.Φαντάζομαι η κα Ζαϊρη σαν παιδαγωγός ξέρει καλά να διαβάζει την ψυχή ενός παιδιού,να μαντεύει τις σκέψεις του. Κι όλη αυτή η γνώση αποτυπώνεται στις σελίδες τουνέου της μυθιστορήματος.

Όπως πολύ καλάαποτυπώνεται κι η αγάπη της για τον Νίκο Καζαντζάκη. Ο τίτλος και πάλιεμπνευσμένος από το έργο του «Αναφορά στον Γκρέκο», φράσεις δικές τουσκορπισμένες να συμπληρώνουν το έργο και να του δίνουν δύναμη.

-Ημόνη αλήθεια της ζωής μας είναι πως δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια.

-Ν' αγαπάςτην ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί,εγώ φταίω. (Ασκητική)

Και μαζί με όλα αυτά το ερώτημα : Υπάρχει άραγε αγάπη χωρίς την αλήθεια;

Νομίζω πως αξίζει να διαβάζουμε τέτοιαμυθιστορήματα. Έχω ένα φιλο που κατηγορεί το είδος: «Καλά μου λέει, τι ταδιαβάζεις τα μυθιστορήματα; Όλα ψεύτικα είναι εκεί μέσα. Απλώς περιγράφουν πωςθα ήθελε κάποιος να είναι ο κόσμος κι όχι πως είναι. Τι κερδίζεις;»

Θα του δώσω αυτό το μυθιστόρημα κι ελπίζω νακαταλάβει πως τίποτα δεν είναι ψεύτικο, πως όλα είναι βγαλμένα από τη ζωή καιπως μέσα από αυτές τις λίγες σελίδες ο συγγραφέας έχει τη δύναμη να χαρίσει τιςμεγαλύτερες αλήθειες στους αναγνώστες του, αλήθειες που σίγουρα στις εγκυκλοπαίδειεςδε μπορείς να βρεις…

Κα Ζαϊρη σας Ευχαριστώ!

Νομίζω πως έγινακαλύτερος άνθρωπος!

Απόσπασμα του βιβλίου.

Κομμένα λουλούδια - Νικόλ Άννα Μανιάτη

2011-07-12T09:10:00.001+03:00

Τησυγγραφέα Νικόλ Άννα Μανιάτη τη γνώρισα μέσα από το μυθιστόρημά της «Όταν κλαίνετ’αστέρια» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ωκεανίδα το 2009. Θυμάμαι μου είχεαρέσει πολύ εκείνη η ιστορία, έτσι δεν το σκέφτηκα λεπτό όταν είδα μπροστά μουτο νέο της μυθιστόρημα «Κομμένα λουλούδια» από τις εκδόσεις Ψυχογιός αυτή τηφορά. Ήμουν σίγουρη πως κι αυτή η ιστορία της, θα ήταν μια ιστορία που θα με γέμιζεσυναισθήματα. Και δεν έκανα λάθος…

ΟΧρήστος ήταν μικρό παιδί ακόμη όταν οδηγήθηκε στο ορφανοτροφείο μαζί με τις τρειςαδερφές του, την Αναστασία, τη Στυλιανή και το μωρό, τη Σοφία. Ήταν αυτός πουανέλαβε να τις φροντίζει στις δύσκολες συνθήκες, αδελφός και γονιός μαζί,αποφασισμένος και σκληρός.

Τι είναιαυτό που οδήγησε τα παιδιά στο ορφανοτροφείο; Η Ευδοκία, η μητέρα τους, μεγαλώνειτα τέσσερα παιδιά της χωρίς καμία βοήθεια από τον άντρα της. Ο ίδιος προτιμά νακρατάει κρυφά τα έσοδά του, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων κερδίζει προσφέρονταςτις «υπηρεσίες» του σε πλούσιες γυναίκες κρυφά από την Ευδοκία. Παράλληλα δουλεύειστην οικοδομή, όμως ένα ατύχημα θα τον καθηλώσει και τότε νιώθοντας ανίκανος θααρχίσει να πίνει και να γίνεται βίαιος. Η κατάσταση με τον καιρό θα βγει εκτόςελέγχου, θα αρχίσει να βρίζει και να δέρνει τη γυναίκα του, ώσπου ένα μοιραίο βράδυο οκτάχρονος Χρήστος –μην αντέχοντας να βλέπει την αγαπημένη του μητέρα ναβασανίζεται- θα του επιτεθεί μανιασμένος και θα τον σκοτώσει κόβοντάς τον με ένασπασμένο μπουκάλι.

ΗΕυδοκία αναλαμβάνει η ίδια την ευθύνη για το φόνο του συζύγου της και μπαίνειστη φυλακή, ενώ τα παιδιά της τα παίρνει η Πρόνοια. Δε δειλιάζει ούτε λεπτό καιπαίρνει το κρίμα πάνω της θυσιάζοντας τον εαυτό της προκειμένου να μείνει ελεύθεροτο παιδί της και να μην κλειστεί στο αναμορφωτήριο.

Τριάνταχρόνια μετά ο Χρήστος παίρνει απόφαση να τηρήσει την υπόσχεση που τους είχε δώσει,πως κάποια μέρα θα τις έβρισκε ξανά. Θα κάνει τα πάντα προκειμένου να βρει τις χαμένεςτου αδερφές, την μητέρα του και να ενωθούν όλοι μαζί όπως παλιά. Οι έρευνες είναιδύσκολες, μα χάρη σε ιδιωτικούς ντετέκτιβ θα καταφέρει να ανακαλύψει τις αδερφέςτου καθώς και πολλές πληροφορίες που αφορούν στη ζωή τους μέχρι εκείνη την ώρα.

Μεγάλομέρος της αφήγησης αφορά στις ζωές των παιδιών από τη στιγμή που δόθηκαν στοορφανοτροφείο, την υιοθεσία τους και την μετέπειτα ζωή τους. Κάποια στάθηκαντυχερά, ενώ άλλα βίωσαν ατυχίες…

Μόνοτη μάνα του δεν κατάφερε να βρει. Κι όμως εκείνη η γυναικεία φιγούρα που στεκότανκαθημερινά έξω από το σπίτι του κοιτάζοντας προς το μέρος του κάτι του έλεγε…Τον έκανε να νιώθει περίεργα…

Στοτέλος καταφέρνει να συναντήσει τις αδερφές του και να γνωριστούν ξανά από τηναρχή. Κι εκεί στο τέλος –δυστυχώς πολύ αργά- είναι που ανακαλύπτει πως η καρδιάτου είχε δίκιο να φωνάζει για εκείνη τη γυναικεία φιγούρα. Γιατί εκείνη η γυναίκαήταν η μάνα του, η πολυαγαπημένη του μητέρα. Λίγο πριν το δικό της τέλος καταφέρνεινα τον κλείσει για στερνή φορά στην αγκαλιά της, να του ζητήσει συγχώρεση καινα του πει «σ’αγαπώ».

Μια συγκινητικήιστορία γεμάτη αλήθειες, τόσο για τη βία που μπορεί να βιώνουν κάποιες οικογένειεςστο εσωτερικό τους, όσο και για τη θυσία της μητέρας μπροστά στο καλό των παιδιώντης.

Μιαιστορία για τέσσερα κομμένα λουλούδια, που αποδεικνύει ότι η ανιδιοτελής αγάπη έχειτο πιο μεθυστικό άρωμα.

Σας τοπροτείνω ανεπιφύλακτα.

Απόσπασμα του βιβλίου.

ΑπόΑό

Ο κουρσάρος της καρδιάς μου - Φανή Πανταζή

2011-07-04T18:38:00.001+03:00

“«Μοιάζει με μυθιστόρημα!» σκεφτόμουν κάθε φορά που άκουγα από τη γιαγιά μου την ιστορία της Ασημίνας, της πεντάμορφης προ-προ-προγιαγιάς μου απ’τη Σύρα. Μια ιστορία που ξεκινάει γύρω στα 1850 από το νησί, ξετυλίγεται στην Πόλη, στο χαρέμι του σουλτάνου, και μετά στην κοσμοπολίτικη Αλεξάνδρεια, όπου προκόβει η δεύτερη γενιά, για να καταλήξει στην Αθήνα, λίγο πριν τη χαραυγή του εικοστού αιώνα.

Αποφάσισα λοιπόν να την αφηγηθώ κι εγώ με τη σειρά μου σε τούτο το βιβλίο, πιστεύοντας ότι αυτή η παραμυθένια ζωή θα ενδιαφέρει και τους αναγνώστες.

Ο βασικός κορμός της αφήγησης στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα, όσο απίστευτα κι αν φαίνονται σήμερα. Ειδικά η απαγωγή της Ασημίνας από τους πειρατές, η παραμονή της στο χαρέμι του σουλτάνου, η περιπετειώδης απελευθέρωσή της από τον άντρα της κι η εγκατάστασή τους στην Αλεξάνδρεια είναι πέρα για πέρα αληθινά –γι’αυτό άλλωστε διασώθηκαν κι από στόμα σε στόμα.

Τα υπόλοιπα όπως ήταν φυσικό, χρειάστηκε να συμπληρωθούν από τη φαντασία. ”

Τα λόγια αυτά της Φανής Πανταζή στο οπισθόφυλλο του βιβλίου της, ήταν κι εκείνα που με παρότρυναν να αγοράσω αυτό το μυθιστόρημα και να ξεκινήσω ακόμη ένα ταξίδι, χαμένη στις σελίδες της ιστορίας του. Πράγματι μια τόσο συναρπαστική ιστορία άξιζε να αποτυπωθεί στο χαρτί κ να γίνει γνωστή στους αναγνώστες. Γι’αυτό το λόγο ευχαριστώ προσωπικά την κα Πανταζή που πήρε την πρωτοβουλία να μεταβιβάσει και σε εμάς τη ζωή της προ-προ-προγιαγιάς της και να μας χαρίσει τόσο όμορφες στιγμές.

Πρωταγωνίστρια του βιβλίου είναι η Ασημίνα Βικέλα η οποία μεγαλώνει με την πλούσια οικογένειά της στο νησί της Σύρου. Η ίδια είναι ένα ατίθασο κορίτσι κι από πολύ μικρή ηλικία ακόμη δεν χάνει την ευκαιρία να επιδείξει το δυναμικό της χαρακτήρα. Τον ίδιο καιρό μεγαλώνει στο νησί κι ο Τζώρτζης Σαλβάγος του οποίου οι γονείς χάθηκαν σε ναυάγιο. Ο παππούς του μικρού παιδιού το παίρνει υπό την προστασία του κ αναλαμβάνει την ανατροφή του. Η οικογένεια Σαλβάγου όμως έχει έναν εχθρό από το συγγενικό της περιβάλλον, τον Λουκά, ο οποίος κάνει τα πάντα για να καταχραστεί την περιουσία των Σαλβάγων. Φτάνει μάλιστα κάποια στιγμή στο σημείο να απαγάγει τον μικρό Τζώρτζη και να τον δώσει σε πειρατές. Μετά από μερικά χρόνια, ο νεαρός Τζώρτζης καταφέρνει να επιστρέψει στο νησί του για να πάρει πίσω όλα όσα του έκλεψαν και τα οποία του ανήκουν. Ο Λουκάς θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει το εργοστάσιο, ενώ επίσης θα φυλακιστεί για να τιμωρηθεί για τις πράξεις του.

Ο Τζώρτζης κι η Ασημίνα γνωρίζονται κι ερωτεύονται. Ενάντια στις αντιρρήσεις των γονιών της Ασημίνας οι δυο τους κλέβονται και παντρεύονται μονάχοι τους. Όταν επιστρέφουν οι γονείς δεν έχουν παρά να αποδεχτούν το νέο τους γαμπρό και τη να ζωή της Ασημίνας. Οι δυο νέοι ζουν ευτυχισμένοι και αποκτούν παιδιά μέχρι τη στιγμή που ο Λουκάς αποφυλακίζεται κι επιστρέφει για να πάρει εκδίκηση. Εδώ είναι το σημείο που απαγάγουν την Ασημίνα για να την οδηγήσουν στην Πόλη, στο χαρέμι του σουλτάνου. Ο Τζώρτζης καταφέρνει και πάλι να την κλέψει με τη βοήθεια της πεθεράς του κι όλη η οικογένεια αποφασίζει να εγκατασταθεί στην Αλεξάνδρεια. Αυτό θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι το πρώτο μέρος του βιβλίου.

Σ το δεύτερο μέρος, μετά από εικοσιένα χρόνια, παρακολουθούμε πια τις ζωές των παιδιών της Ασημίνας και του Τζώρτζη, της Ρουμπίνης, του Αυγουστή και του Πέτρου. Θα ζήσουν κι εκείνοι τις περιπέτειές τους, θα ερωτευτούν, θα αγαπήσουν, θα κάνουν λάθη, θα πληγωθούν, μα κάποτε θα έρθει και για εκείνους η στιγμή της λύτρωσης, κάποτε θα γνωρίσουν την ευτυχία.

Πραγματικά μια πανέμορφη ιστορία από τη Φανή Πανταζή και τις εκδόσεις Ωκεανίδα. Δε μπορούσα να αφήσω λεπτό το βιβλίο από τα χέρια μου. Νομίζω πως ακόμη μυρίζω το συριανό λουκούμι, πως βρίσκομαι σε κάποιο πλοίο να αρμενίζω στο πέλαγος, πως χορεύω καλεσμένη σε κάποια χοροεσπερίδα στην Αλεξάνδρεια…

Τον καιρό αυτό κυκλοφορεί το νέο βιβλίο της συγγραφέως με τίτλο «Το θρόισμα της λεύκας» από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Η λευκή σελίδα...

2011-06-23T14:41:00.000+03:00

Εφιάλτης μου έγινε εκείνη η λευκή σελίδα…

Εκείνη που τόσο αγαπούσα, που τόσο λάτρευα

Νομίζω πια πως την μισώ

Σε εκείνη την λευκή σελίδα

Κουράστηκα βράδια αξημέρωτα να προσπαθώ

Κρατώντας το μολύβι μου

Την εύνοια Εκείνης να παρακαλώ…

Άραγε σκοπεύει κάποτε να έρθει και σε μένα;

Κάποιοι Την είδαν

Μα πιο πολλοί εκείνοι που ακόμη Την εγκαρτερούν…

Αν κι εφιάλτης μου έγινε εκείνη η λευκή σελίδα

Προσμένω ακόμα να Την συναντήσω…

«Έμπνευση» μου ‘παν το όνομά Της.

Ψεύτρα γλώσσα - 'Αντριου Γουίλσον

2011-06-20T19:35:00.001+03:00

Το μυθιστόρημα αυτό το διάβασα πριν κάνα μήνα. Για άλλη μια φορά σεργιάνιζα ανάμεσα στα ράφια του βιβλιοπωλείου της γειτονιάς μου, όταν έπεσα πάνω του. Δεν ξέρω γιατί το έπιασα στα χέρια μου, αφού η αλήθεια είναι πως το εξώφυλλό του δεν είναι και από τα καλύτερα που έχω αντικρίσει. Ωστόσο ξέρω καλά γιατί το αγόρασα. Ο λόγος ήταν η πρώτη φράση που διάβασα στο οπισθόφυλλό του και η οποία έλεγε : “ Ο νεαρός Άνταμ Γουντς, επίδοξος συγγραφέας , φτάνει στη Βενετία με σκοπό να αφιερωθεί στο πρώτο του βιβλίο.”

“Επίδοξος συγγραφέας” και “πρώτο βιβλίο” σκέφτηκα από μέσα μου. Αυτός ο Άνταμ Γουντς πρέπει να μου μοιάζει πολύ είπα. Μόνο που τελικά η συνέχεια αποκάλυψε πως ουδεμία σχέση είχα με τον εν λόγω νεαρό. Φυσικά όσον αφορά στον τρόπο σκέψης και εκτέλεσης πράξεων , αφού η κάψα για συγγραφή και ολοκλήρωση ενός έργου είναι ίδια, όπως και σε κάθε «συγγραφέα» πιστεύω.

Ο ήρωας του βιβλίου λοιπόν για να βγάλει τα προς το ζην, θα αναλάβει να φροντίζει τον Γκόρντον Κρέις και το παλάτσο του. Ο Κρέις όμως δεν είναι μια απλή περίπτωση. Πρόκειται για έναν εκκεντρικό γηραιό κύριο, ο οποίος ζει απολύτως απομονωμένος και είναι διάσημος χάρη στο ένα και μοναδικό του βιβλίο που έγινε best seller. Η σχέση μεταξύ των δυο αντρών θα περιπλεχθεί όταν ο Γουντς, ξεθάβοντας μυστικά του παρελθόντος του εργοδότη του, αποφασίζει αντί του μυθιστορήματος του να γράψει τη βιογραφία του Κρέις. Κι εδώ είναι που αποκαλύπτεται πόσο διαφορετική είμαι τελικά από αυτό τον νεαρό. Γιατί και «επίδοξη συγγραφέας» μπορεί να είμαι και το «πρώτο μυθιστόρημα» μπορεί να επιχειρώ να γράψω, ωστόσο όλη αυτή την διαδρομή μέχρι την ολοκλήρωσή του δε θα την έκανα ποτέ με τον τρόπο που την έκανε ο Γουντς. Και δε λέω, βεβαίως και να κάνεις έρευνα, βεβαίως και να ψάξεις και να ταλαιπωρηθείς, μα όχι και να εκμεταλλευτείς ανθρώπους και καταστάσεις. Αυτό το «επίδοξος» είναι που μας τα χάλασε τελικά…

Ο Γουντς, χωρίς να ανακοινώσει τίποτα στον Κρέις, ο οποίος είναι και ο άμεσα ενδιαφερόμενος αφού τη δική του βιογραφία σκοπεύει να γράψει ο Γουντς, αρχίζει μια μυστική έρευνα για τη συλλογή πληροφοριών που αφορούν στην παρελθοντική ζωή του Κρέις και που θα τον βοηθήσουν στην ολοκλήρωση του έργου του. Μόνο που κατά τη διάρκεια αυτής της έρευνας, ο νεαρός συγγραφέας θα περάσει πολλές φορές τα όρια της υπερβολής και θα κάνει πράγματα τόσο επικίνδυνα, μα και τόσο κατακριτέα προκειμένου να επιτύχει το στόχο του. Πάνω στη δίψα του για επιτυχία και δόξα θα χρησιμοποιήσει ανθρώπους χωρίς να υπολογίσει τίποτα, παρά την επικείμενη φήμη.

Και στο σημείο αυτό θα παραθέσω τα λόγια των δύο κεντρικών ηρώων από έναν διάλογο που έχουν μεταξύ τους οι δύο άντρες κοιτάζοντας «Την αλληγορία της Φήμης», ένα χαρακτικό του Μπατίστα ντελ Μόρο, φτιαγμένο γύρω στα 1560.

« “Io son colei che ognuno al mondo brama, perche per me dopo la morte vive” είπε σε τέλεια ιταλικά. «Είμαι αυτή που όλοι στον κόσμο ποθούν, γιατί μέσω εμού ζουν μετά θάνατον. Αυτό λέει η επιγραφή από κάτω».

Μισόκλεισα τα μάτια μου για να διακρίνω τον ιταλικό στίχο στο κάτω μέρος του χαρακτικού.

«Αλληγορία της Φήμης», είπε ο Κρέις περπατώντας προς το μέρος μου, κι αφού επανέλαβε τους δυο πρώτους στίχους, συνέχισε παρακάτω : «Κι αν η φαυλότητα ή η αρετή τα νήματα κινεί σε μια παρηκμασμένη ή άξια αυτοκρατορία, όνειδος είμαι για τη μια και φήμη για την άλλη. Η φαυλότητα μόνο μομφή παίρνει από μένα, ενώ η αρετή κερδίζει δόξα, δαφνοστέφανα και στέμμα».

«Δεν ήξερα ότι μιλάτε τόσο καλά ιταλικά» είπα.

« Α ξέρω κάτι λίγα. Είναι όμορφο αυτό το χαρακτικό, δεν συμφωνείτε;»

«Ναι, πράγματι. Ποιος το έχει φτιάξει;» είπα, προσπαθώντας να δω αν ήταν υπογεγραμμένο.

«Ο Μπατίστα ντελ Μόρο, μάλλον γύρω στα 1560. Αλλά βρίσκω ενδιαφέρον το γεγονός οτί, παρά τους ηθικοπλαστικούς στίχους από κάτω, η φιγούρα της Φήμης δεν κοιτάζει προς την προσωποποίηση του Καλού, αλλά προς το σάτυρο, το σύμβολο του Κακού. Και αν δεν κάνω λάθος, φαίνεται κάπως ερωτευμένη μαζί του, δεν συμφωνείτε;»

Αναγκάστηκα κι εγώ να παραδεχτώ ότι, πράγματι, στο χαρακτικό φαινόταν να την ελκύει περισσότερο η φαυλότητα από την αρετή.»

Έψαξα και το βρήκα αυτό το χαρακτικό. Ορίστε. Παρατηρήστε το λίγο…

Απεικονίζει έναν άγγελο πάνω σε μια σφαίρα να φυσάει μια σάλπιγγα, κρατώντας με το άλλο χέρι ένα στεφάνι λουλουδιών, ενώ λίγο πιο κάτω, εκατέρωθεν της σφαίρας, βρίσκονται οι δύο φιγούρες – ένας σάτυρος και μια γυναίκα περιτριγυρισμένη από στρατιωτικά και επιστημονικά εργαλεία. Νομίζω πως το βλέπετε κι εσείς, η Φήμη κοιτάζει πεντακάθαρα προς τη μεριά του Κακού… Τι αντιλαμβάνεστε εσείς;

Νομίζω πως αυτός ο διάλογος είναι και όλη η ουσία αυτού του μυθιστορήματος. Ο νεαρός Γουντς αναζητά τη Φήμη μέσα από τη Φαυλότητα, όχι μέσα από την Αρετή.

Πρόκειται για μια ιστορία που εξελίσσεται σε θρίλερ. Είναι γεμάτο δράση, ταχύτητα και αγωνία για τη συνέχεια. Η ανάγνωσή του γίνεται γρήγορα, αφού ο συγγραφέας γράφει λιτά, ενώ η αφήγησή του σε α’ πρόσωπο προσφέρει αμεσότητα και σε κάνει να βιώνεις από κοντά την ιστορία.

Ο Γουντς τα έχει υπολογίσει όλα εκτός από τον ίδιο τον Κρέις, ο οποίος τελικά είναι ένας τύπος σκοτεινός με ένοχα μυστικά. Το τέλος είναι μια αποκάλυψη την οποία αξίζει να γευτείτε οι ίδιοι και γι’αυτό δε θα πω τίποτα.

Δε ξέρω τι ήθελε να γράψει ο συγγραφέας του συγκεκριμένου βιβλίου. Τα λόγια του πριν από την έναρξη της αφήγησης είναι τα εξής : «Δεν είναι αυτό το βιβλίο που ήθελα να γράψω. Δεν έγινε τίποτα όπως το είχα φανταστεί».

Θυμάμαι πόση εντύπωση μου είχαν κάνει εκείνα τα λόγια όταν ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο. Πόση αλήθεια σκέφτηκα, κρύβουν αυτές οι δυο φράσεις. Κι εγώ ακόμη, που μόνο λίγες σελίδες έχω καταφέρει να ολοκληρώσω από το δικό μου βιβλίο –αν και τόσο νωρίς- το ίδιο νιώθω. Πάντα κάπως ξεκινώ, μα αλλού πηγαίνω, αλλού καταλήγω… Είναι γιατί καθώς γράφεις, οι ήρωες ζωντανεύουν και αποκτούν τη δική τους δύναμη κι έρχεται η ώρα που συνειδητοποιείς πως εσύ βρίσκεσαι εκεί απλά για να σου υπαγορέψουν την ιστορία τους. Κάποτε αντιλαμβάνεσαι πως δεν γράφεις εσύ την ιστορία. Η ιστορία γράφεται μόνη της… Τόση δύναμη έχει…

Καλή σας εβδομάδα!!!

Την καλησπέρα μου!!!

2011-06-19T19:45:00.000+03:00

Καλησπέρα σας φίλοι μου! Τι κάνετε; Πώς είστε;

Έχουμε καιρό να τα πούμε! Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω πολύ χρόνο να σας επισκεφτώ. μα ούτε και να κάτσω να γράψω. Από την επόμενη όμως εβδομάδα που τελειώνω με τις υποχρεώσεις της δουλειάς θα είμαι ελεύθερη να ασχοληθώ επιτέλους με αυτό που αγαπώ τόσο πολύ! Μα με τι άλλο; Τη συγγραφή!!!

Πέρασα απλώς να σας πω μια καλησπέρα, αλλά κ να σας εξομολογηθώ ότι μου έχει λείψει η διαδικτυακή σας παρέα! Πως τα περνάτε; Είστε διακοπές; Θα φύγετε σύντομα; Εμείς δεν έχουμε κανονίσει τίποτα ακόμη...

Κι αφού δεν είχα χρόνο να γράψω, καθόμουν και διάβαζα! Έχω τελειώσει αρκετά βιβλία και σύντομα θα μοιραστώ μαζί σας τις εντυπώσεις μου! Από αύριο θα αναρτήσω τις κριτικές μου! Καιρός είναι!Σας τα παραθέτω!

Τώρα διαβάζω το...

και συνέχεια έχει το...

Προχτές έλαβα ταχυδρομικά το Λογοτεχνικό Περιοδικό αντιxλόγου το οποίο έχει έδρα στα Ιωάννινα. Δε μπορείτε αν φανταστείτε τι χαρά πήρα! Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις κάτι που έχεις γράψει εσύ τυπωμένο στο χαρτί! Μαγικό συναίσθημα! Κι ένιωσα περηφάνια όταν στο εξώφυλλό του διάβασα "Αγάπες που έσβησαν- Ένα διήγημα της Αναστασίας Βασιλάκου!" Άλλο να σας το λέω κι άλλο να το ζείτε! Εύχομαι να ακολουθήσουν κι άλλες εκδόσεις!

Open publication - Free publishing - More anti

Πείτε μου τα νέα σας!
Σας φιλώ γλυκά!

Το βαμμένο πέπλο - Γουίλιαμ Σόμερσετ Μομ

2011-06-06T12:34:00.001+03:00

Το βιβλίο αυτό το αγόρασα από το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου, όπως και τα περισσότερα άλλωστε από αυτά που κοσμούν τη βιβλιοθήκη μου. Έψαχνα για ώρα ανάμεσα στα ράφια του, διαβάζοντας διάφορους τίτλους, όταν έπεσα πάνω στο ρομαντικό εξώφυλλο του –δανεισμένο από την ομώνυμη ταινία- όπου το ζευγάρι των αγκαλιασμένων ηθοποιών στέκεται μελαγχολικό και σκεφτικό στην άκρη μιας ξύλινης μικρής βάρκας.

Το μυθιστόρημα του Γ. Σόμερσετ Μομ κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μεταίχμιο για πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 2008 στην κατηγορία «Αριστουργήματα του 20^ου αιώνα». Αυτός ήταν και ο πρώτος λόγος που με έκανε να αγοράσω το βιβλίο. Ο δεύτερος ήταν ό,τι κυκλοφορούσε σε προσφορά -50% από την αρχική του τιμή παρέα με αρκετούς ακόμη τίτλους των συγκεκριμένων εκδόσεων. Ένα μπράβο λοιπόν στις Εκδόσεις αυτές που τον δύσκολο αυτό καιρό της οικονομικής κρίσης παίρνουν πρωτοβουλίες ώστε να μη λείψει το βιβλίο από εκείνους που το αγαπούν και το θέλουν συντροφιά τους.

Πρόκειται για μια ιστορία με κεντρικό θέμα την πνευματική αφύπνιση μιας γυναίκας, την συνειδητοποίηση των πραγματικών αξιών που διέπουν τη ζωή.

Η Κίτι Φέιν είναι η ωραία, αλλά επιπόλαιη σύζυγος του Γουόλτερ, ενός μικροβιολόγου διορισμένου στο Χονγκ Κονγκ. Έχοντας μείνει ανικανοποίητη από το γάμο της και την καθημερινή της ρουτίνα, αρχίζει μια εξωσυζυγική περιπέτεια με τον Τσαρλς Τάουνσεντ, έναν άντρα που βρίσκει ταυτόχρονα γοητευτικό, ελκυστικό και συναρπαστικό. Θα έρθει όμως η ώρα που ο Γουόλτερ ανακαλύπτει την απιστία της και τότε την εκδικείται με έναν απρόσμενο, περίεργο αλλά και φρικτό τρόπο. Την εκβιάζει και την υποχρεώνει να τον ακολουθήσει σε μια απομακρυσμένη περιοχή, στο εσωτερικό της Κίνας, η οποία μαστίζεται από την επιδημία της χολέρας. Η Κίτι θα αναγκαστεί να τον ακολουθλησει κι εκεί θα βιώσει μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Στη μέση του πουθενά, ζώντας με τα απολύτως απαραίτητα, θα κάνει ένα νέο ξεκίνημα. Είναι εκεί που σιγά σιγά θα αρχίσει να αφυπνίζεται. Βλέποντας τα προβλήματα τριγύρω της, τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, ζώντας με τον κίνδυνο της αρρώστιας και του θανάτου, αρχίζει να αντιλαμβάνεται πως τελικά είναι άλλα τα πράγματα που έχουν πραγματική αξία στη ζωή του ανθρώπου. Βλέποντας τον άντρα της – ο οποίος κρατάει τις αποστάσεις του από την ίδια- γεμάτο θέληση για προσφορά και βοήθεια, θέλει να δραστηριοποιηθεί και η ίδια. Αποφασίζει λοιπόν να προσφέρει τη βοήθεια της στο τοπικό μοναστήρι, βοηθώντας τις μοναχές στην διαπαιδαγώγηση και την μόρφωση των μικρών παιδιών. Η Κίτι Φέιν σταδιακά αλλάζει και την αλλαγή της αυτή την αντιλαμβάνεται και ο άντρας της, ο οποίος μετά από πολύ καιρό θα την κάνει και πάλι δικιά του σπέρνοντας μέσα της τον καρπό ενός παιδιού. Μόνο που αυτή η «ένωση» θα αργήσει να γίνει, αφού λίγο καιρό μετά ο Γουόλτερ πεθαίνει, χωρίς να μάθει ποτέ αν το παιδί ήταν δικό του ή του εραστή της γυναίκας του.

Αγαπημένος ήρωας ο Γουόλτερ, οπού εκείνη την ύστατη ώρα, είναι αυτός που ζητάει συγχώρεση από την Κίτι για ό,τι της έκανε. Αργότερα η Κίτι γυρίζει πίσω στο Χονγκ Κονγκ πιστεύοντας ότι έχει αλλάξει. Για ακόμη μια φορά όμως θα αμαρτήσει στην αγκαλιά του Τσαρλς Τάουνσεντ. Θα είναι όμως η τελευταία, αφού αισθανόμενη μίσος κ ντροπή για τον εαυτό της φεύγει για το πατρικό της μετανιωμένη για ό,τι έκανε. Από εκεί θα ακολουθήσει τον πατέρα της περιμένοντας τη γέννηση του παιδιού του δικού της και του Γουόλτερ.

Πραγματικά πρόκειται για μια συναρπαστική ιστορία που αποτελεί μάθημα ζωής. Η απλή γλώσσα και το λιτό ύφος του συγγραφέα κάνουν τον αναγνώστη να ρουφήξει αυτό το μοναδικό μυθιστόρημα.

Λίγο μετά την ανάγνωση του βιβλίου είδα και την ταινία, αφού δεν είχε τύχει να τη δω νωρίτερα. Στους κεντρικούς ρόλους οι Naomi Watts και Edward Norton δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας.

Σας προτείνω και το βιβλίο και την ταινία!

Αγάπες που έσβησαν...

2011-06-04T17:28:00.002+03:00

Κηφισιά, 27 Απριλίου 1941

Δεν ήθελε να ξημερώσει εκείνο το πρωινό. Όχι, δεν ήθελε. Μακάρι να μπορούσε να σταματήσει για πάντα το χρόνο και να έμενε αιώνια κοιμισμένη στο μικρό της κρεβάτι δίχως να αναγκαστεί ποτέ να βιώσει τον ερχομό εκείνης της μαύρης Κυριακής, δίχως να νιώσει ποτέ την ταπείνωση που από ώρα σε ώρα, από λεπτό σε λεπτό θα βίωνε η έρημη πόλη της Αθήνας. Ωστόσο οι λαμπερές ακτίνες του ανοιξιάτικου ήλιου είχαν αντίθετη γνώμη. Είχαν ήδη προλάβει να διαπεράσουν την κεντητή της κουρτίνα και είχαν έρθει να καρφωθούν στο γερασμένο της πρόσωπο υποχρεώνοντάς την να ανοίξει τα μάτια της και να αντικρίσει τον ερχομό της καινούργιας μέρας που μόλις είχε γεννηθεί. Το πρωινό φως πλημμύριζε τώρα το δωμάτιο της και βρισκόταν εκεί για να της υπενθυμίσει πως δυστυχώς, όχι μόνο για εκείνη, είχε τελικά ξημερώσει…

Σε λίγες ώρες οι Γερμανοί θα έμπαιναν στην Αθήνα. Οι χιτλερικές μοτοσικλέτες θα περνούσαν λίγα μέτρα μακριά από το σπίτι της, θα κατηφόριζαν την Κηφισίας, θα περνούσαν μπροστά από το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, θα συνέχιζαν στην λεωφόρο Αμαλίας και την Διονυσίου Αρεοπαγίτου και θα έφταναν στην Ακρόπολη. Εκεί, πάνω στον Ιερό Βράχο, αφού θα υπέστελλαν την γαλανόλευκη σημαία, θα ύψωναν εκείνη που πάνω της ήταν χαραγμένο το σύμβολο της Ναζιστικής Γερμανίας, τη σημαία με τον δεξιόστροφο αγκυλωτό σταυρό, τη σβάστικα. Κι από εκείνη τη στιγμή η Αθήνα θα έπαυε πια να είναι ελληνική, να είναι ελεύθερη…

Και μόνο στην ιδέα ένιωσε να ανατριχιάζει. Αισθάνθηκε ένα ρίγος να διαπερνάει όλο της το σώμα από άκρη σε άκρη , ακόμα και τα ασθενικά της άκρα, που χρόνια τώρα είχαν σχεδόν παραλύσει από την αρρώστια που την ταλαιπωρούσε. Έκλεισε και πάλι τα μάτια της προσπαθώντας να φανεί δυνατή και να μην κλάψει, ενώ παράλληλα θυμήθηκε τα λόγια που μερικά χρόνια νωρίτερα είχε γράψει στο ημερολόγιό της:

« Είχα ονειρευτεί μια Ελλάδα ελεύθερη, δημοκρατική και ανεξάρτητη…»

Τελικά εκείνο της το όνειρο δεν είχε σκοπό να πραγματοποιηθεί σύντομα. Πάντα κάποιος θα ερχόταν να καταχραστεί εκείνη την ελευθερία, να σφετεριστεί τη δημοκρατία και να κλέψει την ανεξαρτησία αυτής της βασανισμένης χώρας. Ανασηκώθηκε νωχελικά στο κρεβάτι της και άπλωσε με δυσκολία το ένα της χέρι στο κομοδίνο που βρισκόταν ακριβώς δίπλα της. Έβγαλε από το συρτάρι το ημερολόγιό της και το ακούμπησε στα πόδια της για να γράψει. Ίσως για τελευταία φορά…

Καθώς γύριζε τις γεμάτες εξομολογήσεις σελίδες του τα μάτια της έπεσαν πάνω σε εκείνα που είχε γράψει μόλις την προηγούμενη μέρα:

«Αύριο ίσως μπουν στην Αθήνα οι Γερμανοί. Τηλεφώνησε ο αδελφός μου πως είναι ασφαλέστερο να κατεβούμε σπίτι του, γιατί είναι άγνωστο από πού θα μπουν. Του αποκρίθηκα ότι θα μείνουμε σπίτι μας. Είναι ώρα τώρα να μιλάμε για ασφάλεια, όταν η Αθήνα θα έπρεπε να γίνει ολοκαύτωμα και να καταπιεί χιλιάδες Γερμανούς κάτω από τα ερείπιά της… Τι δύναμη που σου δίνει η γνώση πως έχεις λίγο θάνατο φυλαγμένο στην τσέπη…».

Κοίταξε τα γράμματα της που πάνω στην ασχήμια τους αποτυπωνόταν η δυσκολία της να γράφει και ένα μελαγχολικό, σχεδόν απεγνωσμένο χαμόγελο χαράχτηκε στα ξεραμένα της χείλη.

Ούτε να γράψω δε μπορώ πια… Τι την θέλω τέτοια ζωή; σκέφτηκε με παράπονο μέσα της και κράτησε ακόμη πιο σφιχτά το στυλό, αποφασισμένη να κάνει μια καλύτερη προσπάθεια αυτή τη φορά. Στην αρχή ζόρισε το ένα της χέρι, στη συνέχεια όμως, βλέποντας πως της ήταν αδύνατον, το έσφιξε και με τις δυο της παλάμες για να μπορέσει τελικά να γράψει. Σκέφτηκε για λίγο αυτά που θα αποτύπωνε στην καθαρή σελίδα του ημερολογίου της και ένιωσε ένα δυνατό πόνο να της τρυπάει την καρδιά, σαν σουβλιά. Ποτέ της δε πίστευε ότι θα έφτανε η ώρα να αναγκαστεί να γράψει κάτι τέτοιο. Όχι, δε μπορεί να ήταν αλήθεια. Δε δεχόταν να πιστέψει ότι είναι αλήθεια. Μάλλον έβλεπε κάποιο κακό όνειρο, κάποιον εφιάλτη. Κι από λεπτό σε λεπτό θα ξυπνούσε. Μακάρι να ξυπνούσε…

Άρχισε να γράφει αργά και βασανιστικά πλημμυρισμένη από πόνο, όχι μόνο επειδή έχανε σιγά σιγά τη δύναμη της να γράφει, όχι μόνο επειδή έχανε αυτόν τον μεγάλο της έρωτα, αλλά επειδή έχανε και την πατρίδα της, ακόμη έναν έρωτα τρανό για εκείνη. Πόσους έρωτες θα χάσω ακόμα; Έμεινε άραγε κανείς; συλλογίστηκε καθώς γέμιζε την λευκή σελίδα με μαύρα σημάδια:

«Οι Γερμανοί μπαίνουν στας Αθήνας. Καημένη Ελλάδα! Καημένη Ρωμιοσύνη!»

Καημένη ναι. Και ποιος ξέρει τι άλλο θα ερχόταν ακόμα μετά από εκείνο το πρωινό; Ποιος ξέρει τι άλλο κακό θα ξημέρωνε τις επόμενες μέρες; Όχι! Δε θα επέτρεπε ποτέ στον εαυτό της να αντικρίσει ούτε έναν Γερμανό στρατιώτη. Δεν ήταν διατεθειμένη να ζήσει ούτε μια μέρα αυτής της Κατοχής, αυτής της δυστυχίας, του τρόμου και της απόγνωσης, αισθήματα που έρχονταν να ριζωθούν στις καρδιές των Ελλήνων και να τους αποτελειώσουν. Καλύτερα να αποτελείωνε η ίδια τον εαυτό της μια ώρα αρχύτερα. Τον Γερμανό πάντως, δε θα τον άφηνε…

Άφησε παράμερα το ημερολόγιο και προσπάθησε να σηκωθεί από το κρεβάτι της αφού πρώτα τυλίχτηκε στη μεταξωτή της ρόμπα. Έκανε απλώς ένα βήμα, ίσα που να φτάσει απέναντι στην μπαλκονόπορτα και να ανοίξει τα παραθύρια της, κι ύστερα σωριάστηκε στη βελούδινη πολυθρόνα κοιτάζοντας τον ολάνθιστο κήπο που γέμιζε την ατμόσφαιρα με χρώματα και ευωδιές. Έμεινε εκεί κάμποση ώρα ακίνητη, στην αγαπημένη της γωνιά, να κοιτάζει ζαλισμένη από τον ήλιο το μεγάλο δέντρο που βασίλευε στον καταπράσινο κήπο, χαμένη στην άβυσσο των αναμνήσεών της.

Δίπλα της ακριβώς, τοποθετημένο πάνω σε ένα μικρό σκαλιστό τραπεζάκι βρισκόταν το ραδιόφωνο της. Πόσο το είχε μισήσει εκείνες τις μέρες αυτό το μαραφέτι. Από αυτό μάθαινε τις κινήσεις των Γερμανών που μέρα με την ημέρα εισέβαλλαν όλο και πιο βαθιά στην Ελλάδα. Που μέρα με την ημέρα πλησίαζαν όλο και πιο απειλητικά προς το μέρος της. Το μισούσε γιατί τον τελευταίο καιρό είχε μετατραπεί σε μαντατοφόρος αποκλειστικά θλιβερών ειδήσεων. Ειδήσεων και γεγονότων που θα σημάδευαν για πάντα την ιστορία τούτου του άμοιρου λαού. Μόλις το προηγούμενο βράδυ, κι ενώ ο Ραδιοφωνικός Σταθμός παρέμενε ποιος ξέρει για πόσες ακόμα ώρες ελληνικός, είχε ακούσει :

«Ακούτε τη φωνή της Ελλάδας. Έλληνες, σταθείτε αποφασισμένοι, περήφανοι και αξιοπρεπείς. Πρέπει να φανείτε αντάξιοι της ιστορίας σας. Η ανδρεία και η νίκη του στρατού μας έχει ήδη αναγνωριστεί. Το δίκαιο του σκοπού μας θα αναγνωριστεί και αυτό. Κάναμε το καθήκον μας με εντιμότητα. Φίλοι! Έχετε την Ελλάδα στην καρδιά σας, ζήστε εμπνευσμένοι από τη φλόγα του τελευταίου θριάμβου της και τη δόξα του στρατού μας. Η Ελλάδα θα ζήσει ξανά και θα είναι σπουδαία, γιατί πολέμησε έντιμα για ένα δίκαιο σκοπό και για την ελευθερία. Αδέλφια! Να έχετε κουράγιο και υπομονή. Να έχετε δύναμη ψυχής. Θα ξεπεράσουμε αυτές τις δυσκολίες. Έλληνες! Με την Ελλάδα στο μυαλό σας θα πρέπει να είστε περήφανοι και αξιοπρεπείς. Υπήρξαμε ένα έντιμο έθνος και γενναίοι στρατιώτες.»

Η φωνή του εκφωνητή αντηχούσε ακόμα στα αυτιά της. Γεμάτη ένταση, γεμάτη προτροπή να μη χαθεί ποτέ το θάρρος από τις ψυχές των Ελλήνων. Μα πώς να έχεις θάρρος όταν ξέρεις πως σε λίγες ώρες ίσως να κείτεσαι νεκρός, θαμμένος κάτω από τα ερείπια που ίσως προκαλέσουν πιθανοί γερμανικοί βομβαρδισμοί; Πώς να έχεις θάρρος όταν ξέρεις πως λίγες ώρες μετά ίσως να πέφτεις νεκρός από τα πυρά κάποιου οπλισμένου Γερμανού στρατιώτη; Το θάρρος δεν είχε απομείνει σε κανενός την ψυχή πια. Κανείς δε θα αντιστεκόταν. Κανείς δε θα έφερνε αντίσταση. Από χθες το απόγευμα όλοι είχαν κλειστεί στα σπίτια τους κι είχαν ασφαλίσει καλά τα παραθυρόφυλλά τους, βυθισμένοι στο σκοτάδι για να μην μαρτυρούν την παρουσία τους εκεί. Πολλοί είχαν τρέξει να προστατευτούν σε κάποιο καταφύγιο, κυρίως γυναικόπαιδα που οι άντρες του σπιτιού τους είχαν χαθεί στον πόλεμο. Κανείς δεν κυκλοφορούσε στο κέντρο της πόλης. Είχε μείνει έρημη, αδειανή και παντού βασίλευε μια νεκρική σιωπή, τόσο έντονη που αν άνοιγες καλά τα αυτιά σου, ίσως και να μπορούσες να την ακούσεις. Η πόλη των Αθηνών ήταν προδιαγεγραμμένο, θα δινόταν ανοχύρωτη και αμαχητί.

Κάπου μακριά σαν να άκουσε τον απόηχο των ναζιστικών μοτοσικλετών που διέσχιζαν εκείνη την ώρα τη μεγάλη λεωφόρο για να κατευθυνθούν προς το Σύνταγμα. Πίσω τους ακριβώς ακολουθούσαν τα τεθωρακισμένα οχήματα με τις ερπύστριες τους να μαστιγώνουν βίαια τον ερημωμένο δρόμο της Κηφισίας. Ήταν ακριβώς εκείνη την ώρα που κάτω από αυτές τις ερπύστριες τσακίζονταν και χάνονταν τα μεγαλύτερα ανθρώπινα ιδανικά, η ελευθερία, η δημοκρατία, η ανεξαρτησία και τα όνειρα του ελληνικού λαού. Ήταν ακριβώς εκείνη την ώρα που το όνειρό της για μια ελεύθερη Ελλάδα γινόταν χίλια κομμάτια κάτω από τις ερπύστριες των σιδηρόφρακτων στρατιωτικών μονάδων του κατακτητή. Ο ήχος που άφηναν πίσω τους τα μηχανοκίνητα τροχοφόρα την έκαναν να αναριγήσει. Προς στιγμήν ένιωσε να χάνει τις αισθήσεις της, τα λογικά της. Σταμάτησε να σαλεύει κι έμεινε ακίνητη, σχεδόν σαν υπνωτισμένη να ακούει εκείνη τη φρικιαστική βουή. Μες στη σιωπή που απλωνόταν ολόγυρα της, εκείνος ο ήχος έμοιαζε να γίνεται ένα με την σπαραχτική φωνή της ψυχής της που ούρλιαζε γεμάτη απόγνωση για την αδικία που βίωνε ακόμη μια φορά η λατρεμένη της πατρίδα.

Όταν λίγα δευτερόλεπτα μετά κατάφερε να συνέλθει, έγειρε τα παραθυρόφυλλα να κλείσουν και στη συνέχεια άναψε το ραδιόφωνο. Άραγε ανήκε ακόμα στην Ελλάδα; αναρωτήθηκε σιωπηλά. Η φωνή του Έλληνα εκφωνητή πλημμύρισε το δωμάτιο δίνοντας της απάντηση στην απορία που είχε :

«Εδώ ελεύθεραι ακόμα Αθήναι… Έλληνες! Οι Γερμανοί εισβολείς ευρίσκονται εις τα πρόθυρα των Αθηνών. Αδέλφια! Κρατήστε καλά μέσα στην ψυχή σας το πνεύμα του μετώπου. Ο εισβολεύς εισέρχεται με όλας τας προφυλάξεις εις την έρημον πόλιν με τα κατάκλειστα σπίτια. Έλληνες! Ψηλά τις καρδιές! Προσοχή! Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Αθηνών ύστερα από λίγο δεν θα είναι ελληνικός. Θα είναι γερμανικός και θα μεταδίδει ψέμματα! Έλληνες! Μην τον ακούτε! Ο πόλεμός μας συνεχίζεται και θα συνεχισθεί μέχρι της τελικής νίκης! Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων!»

Ο εκφωνητής Κώστας Σταυρόπουλος προσπαθούσε με όση δύναμη του είχε απομείνει να προετοιμάσει από το δικό του βήμα τον ελληνικό λαό για τη δοκιμασία που τον περίμενε. Η γεμάτη πάθος φωνή του έμοιαζε κάπου κάπου να σπάει, να λυγίζει, μα δεν το έβαζε κάτω. Καθώς εκφωνούσε το τελευταίο ελληνικό δελτίο, έμοιαζε με ηθοποιό κάποιας αρχαίας τραγωδίας να ερμηνεύει το ρόλο του ακριβώς τη στιγμή της κορύφωσής της. Όλα είχαν τελειώσει. Όλα ήταν θέμα χρόνου. Οι Γερμανοί βρίσκονταν προ των πυλών και σε λίγη ώρα όλα θα ανήκαν πια στα δικά τους χέρια. Κι ύστερα ακούστηκε ο Εθνικός Ύμνος. Για τελευταία φορά. Άπλωσε το χέρι της κι έσβησε το ραδιόφωνο ακριβώς τη στιγμή που ακούστηκε η τελευταία του νότα. Με αυτή τη θύμηση ήθελε να φύγει. Πως όλα ήταν ακόμα ελληνικά…

Έχωσε τα γερασμένα της δάχτυλα στην τσέπη της μεταξωτής της ρόμπας και χάιδεψε το μικροσκοπικό φιαλίδιο για να σιγουρευτεί ότι βρισκόταν ακόμα στη θέση του. Το είχε βάλει εκεί από το προηγούμενο μεσημέρι όταν είχε ήδη πάρει τις αποφάσεις της για το δικό της προσωπικό μέλλον. Ένα μέλλον που σε λίγες ώρες θα έπαυε να υπάρχει πια. Μα ναι, έπρεπε να φύγει. Να δώσει η ίδια ένα τέλος προτού βιώσει την δυστυχία, το θάνατο και την ταπείνωση που έφερνε μαζί του το τρίτο Ράιχ.

Άλλωστε δεν της είχε απομείνει τίποτα που να την κρατάει στη ζωή. Ό,τι αγαπούσε είχε πεθάνει. Όλοι τις οι έρωτες είχαν χαθεί. Και πρώτος από όλους εκείνος. Ο μοναδικός άντρας που ερωτεύτηκε και αγάπησε παράφορα στη ζωή της. Εικοσιένα ολόκληρα χρόνια. Τόσα είχαν περάσει από εκείνον τον τραγικό επίλογο που έμελλε να έχει η ζωή του αγαπημένου της Ίωνα Δραγούμη. Θυμήθηκε που είχε γράψει για αυτόν:

«Ως που ήρθε στο τέλος ο θάνατος, άγριος και άκαιρος και μας χώρισε οριστικά, παίρνοντας εκείνον, τον νεότερο, τον εύμορφο, τον αγνό.»

Κι έπειτα ακόμη ένας θάνατος. Ο ιός της πολιομυελίτιδας νέκρωνε σιγά σιγά τα άκρα της, τα χέρια της, τα δάχτυλά της. Πώς να κρατήσει πια το μολύβι; Πώς να γράψει; Ακόμη μια αγάπη πέθαινε κι αυτή.

Και τώρα είχε έρθει το τέλος του μεγαλύτερου έρωτά της. Το τέλος της Ελλάδας. Της ελεύθερης Ελλάδας. Πού να γύριζε να κοιτάξει; Παντού γύρω της χαμός, απουσία και θλίψη.

Σηκώθηκε με όση δύναμη της είχε απομείνει και ξάπλωσε πάλι στο κρεβάτι της. Από εκεί παρήγγειλε να της φέρουν ένα ποτήρι νερό. Η γυναίκα που τη βοηθούσε δεν άργησε να φανεί. Κρατούσε στα χέρια της έναν μικρό ασημένιο δίσκο και πάνω του είχε ακουμπήσει το ποτήρι με το νερό που της είχε ζητήσει η κυρία της. Αφού το άφησε στο κομοδίνο δίπλα της, ρώτησε την ξαπλωμένη γυναίκα αν χρειαζόταν κάτι ακόμα.

«Όχι, σε ευχαριστώ καλή μου.» της απάντησε εκείνη και χαμήλωσε το βλέμμα της. Φοβόταν μήπως εκείνη, που την ήξερε τόσο καλά, καταλάβαινε τι ετοιμαζόταν να κάνει. Η γυναίκα της χαμογέλασε γλυκά ανυποψίαστη και αποχώρησε από το δωμάτιό της κυρίας της κλείνοντας πίσω της την πόρτα.

Και τότε έμεινε μόνη της. Έγραψε ακόμη δυο λόγια στο ημερολόγιο που ήταν δίπλα της και το άφησε χαμηλά στα πόδια της. Έπειτα άνοιξε το μικρό φιαλίδιο και διέλυσε το περιεχόμενό του στο νερό. Έφερε το ποτήρι στα χείλη της και μεμιάς κατάπιε την πικρή ουσία που βρισκόταν μέσα του. Δεν είχε να σκεφτεί τίποτα. Δε φοβόταν τίποτα πια. Αντιθέτως χαιρόταν. Χαιρόταν γιατί ήξερε πως το δηλητήριο θα έκανε γρήγορα τη δουλειά του. Κι ήταν παρήγορη η ιδέα πως σε λίγο θα συναντούσε ξανά εκείνον τον έρωτα που έχασε πριν από εικοσιένα χρόνια.

Θυμήθηκε τα λόγια που του είχε πει κάποτε σε έναν περίπατο που έκαναν μαζί στην εξοχή της Αττικής:

«Η ζωή μας χωρίζει. Ίσως ο θάνατος να μας ενώσει σαν έρθει η σειρά σου.»

Κι εκείνος της είχε απαντήσει με σιγουριά :

«Ο θάνατος θα μας ενώσει.»

Πώς να μη χαίρεται λοιπόν; Έκλεισε τα μάτια της κι έμεινε εκεί να περιμένει το τέλος. Ένα τέλος που θα την οδηγούσε, ελεύθερη πια, στον αγαπημένο της. Μα ναι, τώρα ήταν πραγματικά ευτυχισμένη.

Ακουμπισμένο στα πόδια της είχε αφήσει ανοιχτό το ημερολόγιο της στη σελίδα που είχε γράψει σήμερα για τελευταία φορά. Είχε φροντίσει να αφήσει στα παιδιά της το τελευταίο της μήνυμα με την ελπίδα πως κάποτε θα τη συγχωρούσαν για το δρόμο που διάλεξε να πάρει:

«Παιδιά μου, ούτε παπά θέλω, ούτε κηδεία. Παραχώστε με σε μια γωνιά του κήπου, αλλά μόνο αφού βεβαιωθείτε ότι δεν ζω πια. Σας φιλώ όλους με αγάπη. Φροντίστε τον πατέρα σας.

Σας φιλώ σφιχτά.

Πηνελόπη Δέλτα»

Το διήγημα μου αυτό, είναι δημοσιευμένο στο νέο επετειακό τεύχος του Λογοτεχνικού Περιοδικού αντί x λόγου.

Λογοτεχνικό Περιοδικό αντί x λόγου

2011-06-03T22:01:00.002+03:00

Το Λογοτεχνικό Περιοδικό αντί x λόγου http://www.facebook.com/antiepilogou γιορτάζει τα δέκα του τεύχη και μαζί του γιορτάζω κ εγώ, αφού για πρώτη φορά βλέπω κείμενό μου δημοσιευμένο σε έντυπη μορφή! Εύχομαι το νέο παιδί να είναι καλοτάξιδο και οι φίλοι της Λογοτεχνίας κ της Ποίησης να το βάλουν στην καρδιά τους! Το αξίζει, αφού οι συντάκτες του, ό,τι κάνουν το κάνουν με αγάπη!

Σε αυτό το τεύχος συμμετέχουν :
Νικόλαος Φωτιάδης
Αναστασία Βασιλάκου
Ιωάννα Σαμαρά
Βασίλης Κουστούδας
Πέρσα Κατσαμάκη
Άντρη Αντωνίου
Δημήτρης Νίκου
Άννα Νιαράκη
Ευάγγελος Ευθυμίου
Γιάννης Πλιώτας
Γιάννης Φαρσάρης
Αμαλία Παπακώστα
Άγγελος Σαμιώτης
Ισμήνη Μυρτάκη
Ελένη Μπάρκα
Εύη Μαρκάτη

editorial 10ου τεύχους

Έφτασαν τα γενέθλιά μας. Κλείσαμε τα δέκα. Αν ήμασταν άνθρωπος, τώρα θα πηγαίναμε τετάρτη δημοτικού. Θα τρέχαμε στις αλάνες ή θα συλλέγαμε μυρωδάτα χαρτιά αλληλογραφίας, θα κάναμε σούζες με τα ποδήλατα ή θα φτιάχναμε κοτσίδες τα μαλλιά μας, θα στέλναμε ραβασάκια και θα χαρίζαμε δωράκια στο αγαπημένο μας πρόσωπο κοκκινίζοντας από ντροπή. Και στο πάρτυ των γενεθλίων μας θα καλούσαμε όλους τους φίλους μας και θα εμφανίζαμε μια πελώρια τούρτα με δέκα κεράκια στην κορυφή της.
Είμαστε περιοδικό όμως - και συγκεκριμένα λογοτεχνικό περιοδικό. Ωραίο θα ήταν ένα πάρτυ με όλους τους συντάκτες και τους αναγνώστες και μια πελώρια τούρτα να μας περιμένει, αλλά δυστυχώς δε θα συμβεί αυτό. Γιατί τα δέκα που κλείσαμε δεν είναι χρόνια, αλλά τεύχη. Τα χρόνια μας είναι μόλις δυόμιση - άντε τρία παρά κάτι. Και στα δυόμιση σου δεν γίνεται έχεις μια πελώρια τούρτα. Γίνεται; Το πολύ πολύ να ανησυχείς μην κατουρηθείς πάνω σου και σε μαλώσει η μαμά.
Ας αφήσω όμως την σύγκριση περιοδικού-ανθρώπου και ας επιστρέψω στην επέτειο μας. Γιατί ναι, στην τελική γιορτάζουμε τα δέκα μας τεύχη. Μεγαλώσαμε…
Μεγαλώσαμε τις σελίδες - μιας και ξεκινήσαμε με εικοσι οχτώ και έχουμε φτάσει σαράντα τέσσερις - μεγαλώσαμε ως συντακτική ομάδα -ξεκινήσαμε έξι άτομα και πλέον από τις σελίδες μας έχουν περάσει πάνω από σαράντα συγγραφείς, ποιητές και αρθρογράφοι - μεγαλώσαμε και ως προς τον αριθμό των αναγνωστών - όλο και περισσότεροι μας ζητάτε το περιοδικό και τα σημεία διανομής του όλο και αυξάνονται.
Παράλληλα όμως μεγαλώσαμε και εμείς οι ίδιοι. Αποκτήσαμε εμπειρίες, κάναμε νέες γνωριμίες, γίναμε - ελπίζουμε - καλύτεροι στη γραφή μας και μαζί με το περιοδικό ωριμάσαμε.
Ωριμάσαμε λοιπόν. Με το παρόν τεύχος ολοκληρώθηκε ένας κύκλος. Τώρα ανοίγουμε ένα άλλον, γιατί σιγά σιγά περνάμε στην εφηβεία. Οι ευθύνες αυξάνονται, αλλά εμείς θα είμαστε εδώ να ανταποκριθούμε. Θα αλλάζουμε και θα εξελισσόμαστε, ελπίζουμε προς το καλύτερο.
Ευχαριστώ προσωπικά όλους του συντάκτες που πέρασαν από το περιοδικό και όσους βοήθησαν για την ανάπτυξή του, και κυρίως σας ευχαριστούμε όλοι εμείς για τη στήριξή σας σε όλα αυτά τα τεύχη.

Καλή ανάγνωση και χρόνια μας πολλά!

× Ευάγγελος Λ. Ευθυμίου

Εγώ συμμετέχω με το κείμενο " Αγάπες που έσβησαν" ! Μπορείτε να απολαύσετε το νέο τεύχος αλλά και τα προηγούμενα εδώ
http://www.antiepilogou.gr/tefxi.html

Ο γιος μου είναι στρατιώτης (My boy Jack)

2011-05-11T11:39:00.001+03:00

Προχθές είχα την τύχη να δω την ταινία "Ο γιος μου είναι στρατιώτης" και πραγματικά με συγκίνησε πολύ.
Υπόθεση :
Το 1914, ο συγγραφέας Rudyard Kipling, ο πιο ένθερμος υποστηρικτής της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, είναι στο απόγειο της καριέρας του. Ο γιος του Kipling, Τζακ, είναι αποφασισμένος να παίξει ενεργό ρόλο στον πόλεμο ενάντια στη Γερμανία, όμως απορρίπτεται από το στράτευμα λόγω της εξαιρετικά μειωμένης όρασής του.Όταν ο πατέρας του χρησιμοποιεί την επιρροή του για να γίνει δεκτός σε μια αποστολή, η γυναίκα του Kipling, Καρολίν, αδυνατεί να βρει οποιαδήποτε λογική σε αυτό τα εγχείρημα. Όταν ο Τζακ φεύγει για τον πόλεμο, ο Kipling παρηγορεί τον εαυτό του λέγοντας πως τουλάχιστον αν είναι να σκοτωθεί ο γιος του, θα σκοτωθεί για τη δόξα της πατρίδας...
Το τρέιλερ :

Μα περισσότερο απ'όλα με συγκίνησε το ποίημα του ποιητή για τον γιο του!
Το παραθέτω μεταφρασμένο μαζί με τη σκηνή από την ταινία.

"Έχεις νέα από τον μικρό μου Τζακ;"

Όχι με τούτη την παλίρροια.

"Πότε θα γυρίσει λες;"

Όχι με αυτόν τον άνεμο και τούτη την παλίρροια.

"Κανένας άλλος έχει νέα του;"

Όχι με τούτη την παλίρροια.

Γιατί ό,τι βυθίστηκε να κολυμπήσει δε μπορεί,

Όχι με αυτόν τον άνεμο και τούτη την παλίρροια.

"Θεέ μου, ποιά να βρω πλέον παρηγοριά;"

Καμιά με τούτη την παλίρροια,

ούτε με κάποια άλλη.

Αλλά δεν ντρόπιασε το είδος του --

Ούτε με αυτόν τον άνεμο και τούτη την παλίρροια

Γι'αυτό κράτα το κεφάλι πιο ψηλά

με τούτη και κάθε άλλη παλίρροια

Γιατί ήταν ο γιος που εσύ γέννησες

και που τον χάρισες στου ανέμου την πνοή και την παλίρροια!

Ορίστε και το πρωτότυπο :

“Have you news of my boy Jack?”
Not this tide.
“When d’you think that he’ll come back?”
Not with this wind blowing, and this tide.

“Has any one else had word of him?”
Not this tide.
For what is sunk will hardly swim,
Not with this wind blowing, and this tide.

“Oh, dear, what comfort can I find?”
None this tide,
Nor any tide,
Except he did not shame his kind —
Not even with that wind blowing, and that tide.

Then hold your head up all the more,
This tide,
And every tide;
Because he was the son you born,
And gave to that wind blowing and that tide!

Το τελευταίο τραγούδι...

2011-03-31T10:38:00.002+03:00

Το νεαρό κορίτσι γύρισε σιωπηλά το σιδερένιο χερούλι τις πόρτας και αφού την άνοιξε πέρασε στο εσωτερικό του σκοτεινού δωματίου πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην κάνει φασαρία. Σήκωσε διστακτικά το κεφάλι της και κοίταξε τη γυναίκα που ήταν ξαπλωμένη στο σιδερένιο κρεβάτι μόλις λίγα μέτρα μπροστά της. Από αυτό το σημείο δεν μπορούσε να διακρίνει καθαρά το πρόσωπο της κι έτσι αποφάσισε να πλησιάσει προς το μέρος της.

Στάθηκε όρθια ακριβώς από πάνω της χωρίς να κάνει την παραμικρή κίνηση και χωρίς να βγάλει μιλιά. Έμεινε απλώς να παρατηρεί το ανθρώπινο σώμα που ήταν ξαπλωμένο ακριβώς δίπλα της, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει τις αλλαγές που μέρα με την ημέρα στιγμάτιζε η αρρώστια πάνω του. Η γυναίκα είχε κλείσει τα μάτια της κι έμοιαζε να έχει παραδοθεί σε ένα βαθύ ύπνο χωρίς όνειρα. Στο χλωμό πρόσωπο της έμοιαζε να έχει ζωγραφιστεί μια γκριμάτσα κούρασης και πόνου που την έκανε να φαντάζει πολύ άγρια. Τα μάτια της φαίνονταν να έχουν τραβηχτεί προς τα μέσα, ενώ οι μαύροι κύκλοι ακριβώς από κάτω τους μαρτυρούσαν την εξάντληση που είχε υποστεί τον τελευταίο καιρό. Οι ρυτίδες που χάραζαν ελαφρά κάποτε την επιδερμίδα του προσώπου της, τώρα έμοιαζαν να έχουν βαθύνει ακόμη περισσότερο σχηματίζοντας χοντρές γραμμές γύρω από τα μάτια, το στόμα και το μέτωπο της. Τα λιγοστά μαλλιά που είχαν μείνει πια στο κεφάλι της έπεφταν ξέπνοα κι αυτά στο λευκό μαξιλάρι που στήριζε τον αυχένα της.

Το νεαρό κορίτσι πήγε να βγάλει μια πνιχτή κραυγή μα δάγκωσε τα χείλη της για να κρατηθεί. Τα μάτια της γέμισαν μεμιάς δάκρυα και άρχισαν να κυλούν στα μάγουλά της. Τα ένιωθε καυτά να βρέχουν το πρόσωπό της, μα δεν την ένοιαζε να τα σκουπίσει. Ποιος θα την έβλεπε εξάλλου; Δεν άντεχε άλλο να τη βλέπει έτσι. Της ήταν αδύνατο να παραδεχτεί πως αυτή η γυναίκα που κοιμόταν δίπλα της ήταν κάποτε η μητέρα της. Όχι, δε μπορεί να ήταν αυτή. Δεν μπορεί να είχε αλλάξει τόσο πολύ. Η μητέρα της ήταν πάντοτε μέσα στη ζωντάνια. Ήταν πάντοτε χαμογελαστή. Και δεν χαμογελούσε απλώς με τα χείλη της, χαμογελούσαν τα μάτια της κι όλο της το πρόσωπο έμοιαζε να λάμπει. Που πήγε εκείνο το χαμόγελο μητέρα; Που πήγε εκείνη η λάμψη; αναρωτήθηκε σιωπηλά το κορίτσι περιμένοντας ανέλπιστα να της δοθεί κάποια απάντηση στις απορίες της.

Άπλωσε το χέρι της να χαϊδέψει το μέτωπο της γυναίκας κι άξαφνα άρχισε να σιγοτραγουδά ένα γλυκό και ήρεμο σκοπό. Στην αρχή ούτε που θυμόταν ποιό ήταν αυτό το τραγούδι. Οι λέξεις ξεπετάγονταν αυτόματα από το στόμα της χωρίς να τις σκέφτεται κι έπειτα ενώνονταν μεταξύ τους για να σχηματίσουν προτάσεις. Κι έπειτα ήρθε ο ρυθμός, η μελωδία, μια μελωδία ξεχασμένη εδώ και χρόνια είχε απόψε ξαναγεννηθεί εντελώς ξαφνικά, εντελώς απροσδόκητα. Δεν άργησε να θυμηθεί. Ήταν εκείνο το τραγούδι που τις σιγοψιθύριζε η μητέρα της κάθε φορά που ξάπλωνε στο κρεβάτι της για να την πάρει ο ύπνος. Το νανούρισμα της.

Χαρά μου μάτια μου γλυκά
βλέφαρα στολισμένα
της χρυσαυγής τα χρώματα
έχεις ταξιδεμένα
Χαρά μου στόμα μου γλυκό
με το χαμόγελό σου
να σεριανάς τον άγγελο
που έχεις στο πλευρό σου

Η κοιμισμένη γυναίκα τρεμόπαιξε ξαφνικά τα βλέφαρά της και άνοιξε αργά τα μάτια της για να δει από πού ερχόταν το τραγούδι που αντηχούσε γλυκά στα αυτιά της. Η κόρη της βρισκόταν ακριβώς από πάνω της. Αυτή τραγουδούσε. Τραγουδούσε σε εκείνη. Την νανούριζε. Σταμάτησε για λίγο να σκέφτεται κι έμεινε να την ακούει, να ακούει τη βελούδινη φωνή της που τώρα την ταξίδευε.

Φεγγοβολάς βλαστάρι μου
στ'όνειρο ταξιδεύεις
τους γαλαξίες τριγυρνάς
και το Θεό γυρευέις

Το κορίτσι αντίκρισε το απορημένο βλέμμα της μητέρας της, μα δε σταμάτησε να τραγουδάει. Ήξερε πως σε λίγο θα θυμόταν κι εκείνη. Θα θυμόταν το τραγούδι της. Το τραγούδι που έλεγε κάθε βράδυ στη μικρή της κόρη για να κοιμηθεί γλυκά. Καθώς το πρόσωπό της άρχισε να γλυκαίνει, κατάλαβε. Είχε θυμηθεί. Τα χείλη της γυναίκας σχημάτιζαν τις λέξεις του τραγουδιού, μα ήταν αδύνατο για αυτά να βγάλουν φωνή. Έβαλε για άλλη μια φορά όλη της τη δύναμη και μια ψιθυριστή φωνή βγήκε από μέσα της για να συνοδεύσει αυτή της κόρης της. Τώρα τραγουδούσαν και οι δύο μαζί με τις φωνές τους να ενώνονται και να μοιάζουν σαν μια.

Κοιμήσου αγγελούδι μου
βελούδινο το βράδυ
το στήθος μου προσκέφαλο
και η ψυχή μου χάδι

Η γυναίκα σήκωσε το τρεμάμενο χέρι της για να αγγίξει αυτό της κόρης της κι άρχιζε να το χαϊδεύει. Λίγο μετά δεν άντεξε κι ένας ξερός παρατεταμένος βήχας την ανάγκασε να διακόψει το τραγούδι της. Το κορίτσι σταμάτησε κι εκείνο για να δει αν ήταν καλά η μητέρα της.

«Μη κόρη μου! Μη σταματάς! Συνέχισε…» είπε εκείνη κι η φωνή της ίσα που ακουγόταν. Τώρα που έφευγε ήθελε να είναι η φωνή της κόρης της το τελευταίο πράγμα που θα άκουγε πριν αφήσει αυτό τον κόσμο. Ήθελε να είναι αυτό το νανούρισμα που θα την τύλιγε σε έναν ύπνο βαθύ και ξεκούραστο. Στον αιώνιο ύπνο. Έκλεισε και πάλι τα μάτια της προσπαθώντας να κρατήσει στη μνήμη της το πρόσωπο της κόρης της που βρισκόταν από πάνω της και αφέθηκε ελεύθερη να περιμένει τη συνέχεια, όποια κι αν ήταν αυτή…

Όταν είχε ήδη χαλαρώσει αρκετά άνοιξε και πάλι τα μάτια της και είδε ένα κατάλευκο φως να πλημμυρίζει τα πάντα γύρω της. Κάπου από πολύ μακριά ακουγόταν μια γλυκιά μελωδία.

Ο ύπνος που σε τύλιξε
τώρα σε φέρνει πίσω
και'γω που είμαι πλάι σου
χάρες να σε στολίσω

Είμαι στον παράδεισο, σκέφτηκε από μέσα της και αφέθηκε να ακούει το γλυκό τραγούδι που σίγουρα έβγαινε από τα χείλη κάποιου αγγέλου. Κάπου το ξέρω αυτό το τραγούδι, αλλά που; συνέχιζε να συλλογίζεται προσπαθώντας να θυμηθεί, ενώ παράλληλα άρχισε να διασχίζει την κατάλευκη αίθουσα προς την κατεύθυνση που το φως γινόταν ολοένα και πιο εκτυφλωτικό.

Το τραγούδι τώρα ίσα που ακουγόταν. Με κάθε της βήμα προς το φως έμοιαζε να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από εκείνο το τραγούδι. Ωστόσο δε σταμάτησε να προχωράει. Συνέχισε. Ήταν σίγουρη πως εκεί που πήγαινε θα άκουγε ξανά αυτή την υπέροχη μελώδια. Θα άκουγε ξανά αυτό το γλυκό νανούρισμα…

Κάτω από τ'αστέρια...

2011-03-22T10:19:00.002+02:00

«Ξέρεις τι λένε για τα αστέρια;» τον ρώτησε χαμηλόφωνα κι η φωνή της άρχισε να τρέμει εξαιτίας της ψύχρας που είχε φέρει μαζί της η αποψινή καλοκαιρινή βραδιά. Πρώτα το σώμα της και τώρα η φωνή της μαρτυρούσαν το κρύο που είχε καταβάλλει σιγά σιγά κάθε κύτταρο του κορμιού της. Ήθελε να κάτσει ακόμα πιο κοντά του. Να τον αγγίξει. Να νιώσει το σώμα της να ακουμπά το δικό του. Να νιώσει τη ζεστασιά του κορμιού του να διαπερνά το δικό της κι έτσι να ζεσταθεί κι εκείνη. Μα δεν τολμούσε.

Είχαν εδώ και ώρα κατέβει στο παλιό λιμανάκι και κάθονταν παρέα στο σκάφος του πατέρα του Φώτη. Είχαν ξαπλώσει και οι δυο τους στην πρύμνη του μικρού πλοιαρίου και προσπαθούσαν να αφουγκραστούν τη σιωπή που βασίλευε τέτοια ώρα ολόγυρά τους. Περασμένα μεσάνυχτα κι όλοι είχαν γυρίσει στα σπίτια τους. Η αποβάθρα που λίγες ώρες πριν έσφυζε από ζωή, τώρα είχε ερημώσει τελείως. Ήταν οι δυο τους με μοναδική τους παρέα τη θάλασσα και το νυχτερινό ουρανό.

«Όχι Άννα! Δε ξέρω… Τι λένε;» Η φωνή του Φώτη ήχησε σχεδόν ηδονικά στα αυτιά της και την έκανε να κλείσει τα μάτια της για να απολαύσει την ευχάριστη μελωδία. Πόσο της άρεσε να τον ακούει την ώρα που μιλούσε. Και μόνο αυτό της έφτανε. Θα έδινε και τη ζωή της προκειμένου αυτή η στιγμή να κρατούσε για πάντα. Η φωνή του ήταν βαθιά και βραχνή, παρά τη νεαρή του ηλικία. Μπορεί να ήταν μόνο είκοσι χρονών, μα όταν μιλούσε ακουγόταν σαν τριαντάρης γεγονός που τον έκανε ακόμα πιο γοητευτικό. Η Άννα έμεινε έτσι για λίγο και μερικά δευτερόλεπτα μετά ξανάνοιξε τα μάτια της γέρνοντας το κεφάλι της στο πλάι για να τον κοιτάξει. Είχε κλείσει κι εκείνος τα μάτια του τώρα και το φως του φεγγαριού είχε έρθει κι είχε καθίσει ακριβώς πάνω στο πρόσωπό του κάνοντας τον να μοιάζει ακόμα πιο όμορφος.

Πόσο πιο όμορφος μπορείς να γίνεις; αναρωτήθηκε από μέσα της η Άννα που είχε μείνει άφωνη να τον χαζεύει. Τη σκέψη της διέκοψε και πάλι η μαγική φωνή του Φώτη που άνοιξε ξαφνικά τα μάτια του και χαμογέλασε προς το μέρος της. Μιμήθηκε τον τρόπο που καθόταν εκείνη και ήρθε και στήριξε κι αυτός το σαγόνι του στην παλάμη του στηριζόμενος στον αγκώνα του για να την κοιτάξει. Τώρα στέκονταν τόσο κοντά ο ένας στον άλλο που η ανάσα του Φώτη χάιδεψε απαλά το πρόσωπό της κάνοντας την να ανατριχιάσει.

«Δε θα μου πεις τι λένε τελικά για τα αστέρια;» τη ρώτησε για ακόμη μια φορά κι άπλωσε το άλλο του χέρι για να κάνει στην άκρη μια τούφα από τα μαλλιά της που της έκρυβε το πρόσωπο. Αυτό το κορίτσι είχε το πιο όμορφο πρόσωπο που είχε δει ποτέ του. Αν δεν ήταν η καλύτερή του φίλη, θα ήταν σίγουρα η αγαπημένη του. Θα έκανε τα πάντα για να την κάνει δικιά του κι όταν επιτέλους θα γινόταν, η αγάπη τους θα ήταν η τελειότερη του κόσμου. Θεέ μου, είναι τόσο όμορφη. Γιατί με βασανίζεις; Είναι η φίλη μου. Φίλη μου… σκέφτηκε ο Φώτης από μέσα του γεμάτος ενοχές.

Το άγγιγμά του της έκοψε την ανάσα και την έκανε να χάσει την ισορροπία της. Το χέρι της γλίστρησε από το σαγόνι της κι ευθύς αμέσως βρέθηκε και πάλι ξαπλωμένη ανάσκελα να κοιτάζει το τρομαγμένο πρόσωπο του Φώτη ακριβώς από πάνω της.

«Άννα χτύπησες; Είσαι καλά;»

«Καλά είμαι! Ελπίζω μόνο να μην κάνω κανένα καρούμπαλο.» του απάντησε τρίβοντας το κεφάλι της κι έπειτα έσκασε στα γέλια.

«Με τρόμαξες…» της είπε και χάιδεψε το μάγουλό της τρυφερά.

Για λίγα δευτερόλεπτα έμειναν εκεί χωρίς να κινούνται καθόλου, χωρίς να βγάλουν μιλιά. Μονάχα κοίταζαν ο ένας τον άλλο κι άκουγαν τον ήρεμο παφλασμό των κυμάτων που έγλυφαν τα πλαϊνά του μικρού σκάφους. Η Άννα δεν άντεχε άλλο, έπρεπε να μιλήσει.

«Μην το κάνεις αυτό…» τον διέταξε ψιθυριστά την ώρα που η παλάμη του βρισκόταν ακόμη κολλημένη πάνω στο πρόσωπό της.

«Ποιό;» ρώτησε ξαφνιασμένος ο Φώτης που δεν κατάλαβε για τι πράγμα του μιλούσε.

«Τα χέρια σου… Δεν αντέχω να με αγγίζουν… Σταμάτα να με αγγίζεις! Πονάω…» Η Άννα του μιλούσε και η φωνή της για άλλη μια φορά έτρεμε. Έτρεμε από φόβο αυτή τη φορά κι όχι από την ψύχρα. Φοβόταν την αντίδρασή του. Άραγε θα καταλάβαινε; αναρωτήθηκε την ώρα που στα μάτια της άρχισαν να τρέχουν δάκρυα.

«Άννα είσαι καλά; Τι είναι αυτά που λες;» ρώτησε ο νεαρός μη μπορώντας να συνειδητοποιήσει τη συμπεριφορά της φίλης του. Τι ήταν αυτά που του έλεγε; Ποτέ δεν την είχε δει έτσι. Την ήξερε από μικρό κοριτσάκι. Από τα δέκα τους χρόνια μεγάλωναν μαζί. Γιατί δε μπορούσε να καταλάβει τι ήθελε να του πει τώρα; Δε μπορεί… Δε μπορεί να συμβαίνει αυτό που νομίζω… συλλογίστηκε σιωπηλά κι έμεινε απλώς να περιμένει από εκείνη μιαν εξήγηση.

Η Άννα ανασηκώθηκε κι άπλωσε εκείνη τώρα τα δικά της χέρια για να αγγίξει το πρόσωπο του. Στην αρχή δειλά, μα έπειτα γεμάτη θάρρος άρχισε να τον πλησιάζει όλο και περισσότερο. Έσκυψε κι ακούμπησε τα τρεμάμενα χείλη της πάνω στα δικά του φιλώντας τον απαλά. Τα χείλη του ήταν υγρά και δροσερά από το κρύο που είχε πέσει τριγύρω τους. Τα δικά της όμως έκαιγαν. Έμοιαζαν να έχουν πάρει φωτιά εξαιτίας της αγωνίας που είχε καταβάλλει την ψυχή της. Μα όταν το καυτό συνάντησε το κρύο, ενώθηκαν κι έτσι απλά έγιναν ένα. Έμεινε εκεί ίσα που να φυλακίσει μέσα της την πρώτη του ανάσα κι ύστερα απομακρύνθηκε.

Άννα τι κάνεις; αναρωτήθηκε από μέσα της και έκανε να σηκωθεί γρήγορα από τη θέση της για να φύγει. Το χέρι του Φώτη όμως τη σταμάτησε και την έκανε να μείνει ακίνητη στο σημείο όπου βρισκόταν και πριν.

«Αφού δε μου λες εσύ, θα σου πω εγώ τι λένε για τα αστέρια» της είπε ο Φώτης και τα μάτια του είχαν στυλωθεί πάνω στα δικά της γεμάτα άρνηση να κοιτάξουν οτιδήποτε άλλο βρισκόταν τριγύρω τους. «Λένε πως τα άστρα, είναι οι ψυχές των ανθρώπων που έχουν αφήσει ετούτο τον κόσμο για να πάνε στον ουρανό. Κι όταν φτάσουν εκεί, ντύνονται με άσπρο φως για να φέγγουν από ψηλά τις ζωές των αγαπημένων τους ανθρώπων που άφησαν πίσω τους.»

«Είπες πως δεν ήξερες…» του είπε η Άννα και χαμήλωσε το βλέμμα της αφού δεν άντεχε άλλο να την κοιτάζει τόσο έντονα.

«Είναι πολλά αυτά που δε ξέρουμε, μα έρχεται μια στιγμή που έτσι ξαφνικά αποκαλύπτεται μπροστά μας όλη η αλήθεια. Κι ύστερα νομίζουμε πως γνωρίζουμε τα πάντα…» της είπε και σήκωσε με τα δάχτυλά του το πρόσωπό της για να την κοιτάξει και πάλι.

Η Άννα κατάλαβε τι ήθελε να της πει, μα δεν ήταν σίγουρη αν κι αυτός ένιωθε όπως κι εκείνη. Δεν άργησε να πάρει απάντηση στο ερώτημα της. Ο Φώτης την αγκάλιασε τρυφερά από τη μέση της κι έγειρε το πρόσωπό του στο λαιμό της για να γευτεί το άρωμα που ανέδιδε. Έπειτα πλησίασε στο αυτί της και της ψιθύρισε.

«Κι εγώ σε αγαπώ Άννα. Σε αγαπώ με όλη τη δύναμη της ψυχής μου. Πάντα σε αγαπούσα.» Έπειτα σώπασε κι απλώς έφερε τα χείλη του να χαϊδέψουν για ακόμη μια φορά αυτά της αγαπημένης του. Δεν άντεχε άλλο να μένει χώρια της. Ήθελε να τη γευτεί ελεύθερος πια από όλες τις ενοχές που βασάνιζαν τη ψυχή και το μυαλό του. Η Άννα τον αγκάλιασε σφιχτά κι ένιωσε τη θέρμη του κορμιού του να διαπερνάει το δικό της. Τη ζεστή του ανάσα να ζεματίζει κάθε εκατοστό του σώματός της. Μην αφήνοντας λεπτό τα χείλη της να χωρίσουν από τα δικά του, του ψιθύρισε.

«Δε θέλω να ξημερώσει απόψε…»

Κι έμειναν οι δυο τους αγκαλιασμένοι, να φιλιούνται γεμάτοι πάθος, τυφλωμένοι από έρωτα και δίψα ο ένας για τον άλλο, κάτω από το αχνό φως της νέας σελήνης που κοσμούσε το μαύρο ουρανό παρέα με τα εκατοντάδες αστέρια.

Blogger's game

2011-03-21T18:08:00.001+02:00

Ήρθε κι η δική μου σειρά να παίξω αυτό το παιχνίδι! Ορίστε λοιπόν...

Οι ερωτήσεις είναι :

1. Πώς σε λένε / όνομα του μπλογκ σου;
2. Ποια είναι η διεύθυνση URL του μπλογκ σου;
3. Γράψε "Η γρήγορη καφέ αλεπού πηδάει πάνω από τον τεμπέλη σκύλο".
4. Αγαπημένο απόφθεγμα;
5. Το αγαπημένο σου τραγούδι;
6. Το αγαπημένο σου συγκρότημα / τραγουδιστές;
7. Οτιδήποτε άλλο θα ήθελες να πεις;
8. 8 bloggers για να συμμετάσχουν κι αυτοί στο παιχνίδι.

Πολλά φιλιά σε όλους!!!

Καλό σας απόγευμα!

Το ταξίδι της φωτιάς – Σοφία Βόικου

2011-03-21T15:34:00.004+02:00

Την προηγούμενη Δευτέρα που είχα πάει στο βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης για την παρουσίαση του νέου βιβλίου της Μαρίας Τζιρίτα «Όταν αγαπάς είναι για πάντα», αγόρασα το καινούργιο μυθιστόρημα της Σοφίας Βόικου «Το ταξίδι της φωτιάς», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

Το βιβλίο αυτό αποτελεί το δεύτερο μυθιστόρημα της συγγραφέως μετά «Το κόκκινο σημάδι» που κυκλοφόρησε το 2009. Λυπάμαι που το λέω, μα εκείνο δεν είχα την τύχη να το διαβάσω. Και μιλάω για τύχη, αφού διαβάζοντας «Το ταξίδι της φωτιάς» πραγματικά εντυπωσιάστηκα.

Το κράτησα στα χέρια μου και κοίταξα το εξώφυλλό του, διάβασα το μικρό κείμενο που ήταν γραμμένο στο πίσω μέρος του βιβλίου και δεν αμφέβαλλα στιγμή πως θα επρόκειτο για μία πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Κι όταν το βράδυ γύρισα σπίτι, ξεκίνησα αμέσως να το διαβάζω. Ήθελα τόσο να βρεθώ εκεί! Στα δάση της μεσαιωνικής Γαλλίας…

Γαλλία 1506

Ο Μιχαήλ ακολούθησε γοργά τα βήματά της…

«Ποιος άγιος άραγε να γιόρταζε κι είχαν τέτοιο πανηγύρι σ’ εκείνον τον τόπο;» αναρωτήθηκε. «Οι φλόγες ήταν ψηλές και θα πρέπει να έψησαν δεκάδες ελάφια κι άλλα τόσα ζαρκάδια κι αντιλόπες…»
«Έκαψαν τη μητέρα μου», ψιθύρισε η Νηρηίς και συνέχισε να περπατά χωρίς να γυρίσει να κοιτάξει πίσω.

Σήμερα

Η Νεφέλη, διακεκριμένη βοτανολόγος, δέχεται μιαν απρόσμενη επαγγελματική πρόταση τη στιγμή που η προσωπική της ζωή έχει γίνει στάχτη. Θα συνεργαστεί με τον Νικολά Σαντέρ, ιστορικό και αρχαιολόγο, ο οποίος έχει αναλάβει να φέρει στο φως ένα μεσαιωνικό χωριό στη Νορμανδία. Ένα παλιό χειρόγραφο με συνταγές λαϊκής ιατρικής από βότανα και ρίζες κι ένα φιαλίδιο μ’ ένα περίεργο περιεχόμενο θα φέρουν τους δύο επιστήμονες αντιμέτωπους μ’ ένα τρομερό μυστικό που χάνεται πίσω στο χρόνο, στη βόρεια Γαλλία του 1506. Δύο ιστορίες εκτυλίσσονται παράλληλα στο σήμερα και το χθες. Μια φρενήρης καταδίωξη σπάει τα σύνορα του χρόνου και διαρκεί εδώ και πέντε αιώνες. Ο Νικολά και η Νεφέλη θα αναμετρηθούν με έναν φανατικό θρησκόληπτο διεκδικητή των ευρημάτων της ανασκαφής και θα παλέψουν με τους προσωπικούς τους δαίμονες.

Δε ξέρω τι είναι αυτό που με πρωτοεντυπωσίασε σε αυτό το βιβλίο.

Ο τρόπος γραφής της συγγραφέως δε με κούρασε λεπτό. Γυρνούσα γρήγορα τις σελίδες γεμάτη δίψα να μάθω τη συνέχεια. Ο λόγος της απλός και κατανοητός σε έκανε να γίνεσαι ένα με την ιστορία, να ταυτίζεσαι με τους ήρωες και να αισθάνεσαι ό,τι και εκείνοι. Η κα Βόικου είχε τον τρόπο να μη σε αφήνει λεπτό σε ησυχία, αλλά να αγωνιάς για το ποιό θα είναι το τέλος.

Φυσικά σε αυτό παίζει ρόλο και η ιστορία αυτή κάθε αυτή. Τοποθετημένη –κατά ένα μεγάλο μέρος- στη Γαλλία του Μεσαίωνα –αγαπημένη μου περίοδος- είναι γεμάτη περιπέτεια, γεμάτη πάθη και θρύλους. Πάντα με γοήτευαν οι ιστορίες εκείνης της εποχής, αλλά δε ξέρω το γιατί. Ίσως εκείνο το προσωνύμιο «Εποχή του σκότους» να είναι και αυτό που την κάνει τόσο ελκυστική και γεμάτη μυστήριο. Μάγισσες, ιππότες, βασιλιάδες, αλχημιστές, τροβαδούροι και πανηγύρια θα αποτελούν για πάντα τη βάση ενός πανέμορφου παραμυθιού. Μα ναι! Αυτό ακριβώς! Η ιστορία αυτή έμοιαζε τόσο με παραμύθι. Ένα παραμύθι για μεγάλους.

Κύριο μέρος της ιστορίας εκτυλίσσεται εκτός από τα δάση της βόρειας Γαλλίας, στην Ονφλέρ, μια παραθαλάσσια πόλη της Νορμανδίας που είχα τη χαρά να επισκεφτώ πριν δυο χρόνια. Δε μπορείτε να φανταστείτε τη χαρά μου όταν διάβαζα τις περιγραφές που αφορούσαν σε αυτήν. Ήταν λες και έβλεπα ξανά μπρος στα μάτια μου αυτό το μαγικό τοπίο. Τα ψηλόλιγνα σπίτια, το μικρό λιμανάκι και τα βαρκάκια που ήταν αραγμένα εκεί, τα μπιστρό που βρίσκονταν παραταγμένα το ένα δίπλα στο άλλο πάνω στην αποβάθρα, την ξύλινη εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης. Ήταν λες και ανέπνεα για ακόμη μια φορά την αρμύρα του παλιού λιμανιού, εκεί που ο Μιχαήλ θα αφήσει για πάντα την Νηρηίδα…

Είναι μάλλον οι σπουδές μου, τελείωσα τη Γαλλική Φιλολογία όπως και η συγγραφέας, που με κάνουν να αγαπώ τόσο εκείνον τον τόπο και οτιδήποτε γαλλικό!

Όπως είδατε όμως, εκείνη η μεσαιωνική ιστορία συνδέεται άρρηκτα με το παρόν. Στη θέση της Νηρηίδας είναι τώρα η Νεφέλη, ενώ στη θέση του Μιχαήλ ο Νικολά. Οι δυο τους θα ενωθούν, θα γίνουν ένα, μα ίσως για άλλη μια φορά να πρέπει να μην μείνουν αυτές οι δυο ψυχές μαζί… Ίσως είναι γραπτό πάντα να ενώνονται και μετά να χωρίζουν…

«Το ταξίδι της φωτιάς» είναι ένα μυθιστόρημα το οποίο βασισμένο σε όλους εκείνους τους μεσαιωνικούς θρύλους και δοξασίες, αποτελεί ένα ταξίδι αναζήτησης με προορισμό την αυτογνωσία, την κατάκτηση της γνώσης και της δύναμης που έχουμε μέσα μας. Είναι ο αγώνας που κάνει κάποιος για να πολεμήσει τους προσωπικούς του δαίμονες, τους φόβους του, τη «φωτιά της κόλασης», όπως λέει και η συγγραφέας. Ένας αγώνας μέσα από τον οποίο νικητής θα πρέπει να βγει ο εαυτός μας!

Άραγε η Νεφέλη και ο Νικολά θα βγουν νικητές;

Θα το μάθετε διαβάζοντας αυτή την υπέροχη ιστορία! Κι εύχομαι μέσα από αυτή να κάνετε κι εσείς το δικό σας ταξίδι, «το ταξίδι της φωτιάς» βγαίνοντας εσείς οι νικητές!!!

Απόσπασμα του βιβλίου θα διαβάσετε εδώ

Το βίντεο του βιβλίου

Να είστε όλοι εκεί!

2011-03-14T09:52:00.002+02:00

Η Μαρία Τζιρίτα παρουσιάζει απόψε στο βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης το νέο της μυθιστόρημα "Όταν αγαπάς είναι για πάντα".
Καλή επιτυχία Μαράκι!
Όλα θα είναι τέλεια!

Όταν αγαπάς είναι για πάντα – Μαρία Τζιρίτα

2011-03-05T19:26:00.003+02:00

Μπορεί να έχω εξαφανιστεί. Μπορεί να λέω πως δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ με τίποτα άλλο, παρά μόνο με τη συγγραφή του δικού μου μυθιστορήματος.

Πιστέψτε με όμως, δεν υπήρχε περίπτωση να μην αφιερώσω έστω και λίγο χρόνο προκειμένου να διαβάσω το νέο βιβλίο της αγαπητής μου Μαρίας. Όταν έχεις διαβάσει όλα τα βιβλία ενός συγγραφέα και μέσα από αυτά τον έχεις «γνωρίσει», τον έχεις αγαπήσει, σε έχει κάνει να νιώσεις και να ταξιδέψεις χάρη στις δικές του λέξεις, είναι αδύνατον να σταματήσεις να θέλεις να κάνεις ακόμη ένα ταξίδι…

Και γι’άλλη μια φορά, το ταξίδι που μου χάρισε η Μαρία ήταν μαγικό. Την ευχαριστώ λοιπόν!

«Όταν αγαπάς είναι για πάντα». Αυτός είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου της Μαρίας . Κι όχι μόνο ο τίτλος, αλλά και μία από τις μεγαλύτερες αλήθειες που ισχύουν στη ζωή των ανθρώπων. Σίγουρα έχετε αγαπήσει. Σίγουρα έχετε αγαπήσει «πραγματικά». Ε λοιπόν τότε θα έχετε ήδη αντιληφθεί ότι αυτή η αγάπη, η πραγματική, δεν σβήνει ποτέ από την καρδιά αυτού που τη νιώθει. Κι όταν λέω αγάπη, εννοώ αυτό το τόσο δυνατό συναίσθημα που μπορεί να νιώσει ο καθένας για διάφορους ανθρώπους στη ζωή του, για έναν άντρα, για μια γυναίκα, ένα φίλο ή μια φίλη, τον αδερφό ή τον γονιό.

Γι’αυτή την αγάπη μας μιλάει η Μαρία. Αυτή είναι η πρωταγωνίστρια του νέου της βιβλίου. Άλλοτε είναι ερωτική, άλλοτε φιλική, άλλοτε αδερφική ή μητρική. Μα πάντα αγάπη είναι…

Δυο κορίτσια, η Αφροδίτη και η Νίκη, από τα δέκα τους χρόνια μεγαλώνουν μαζί, αγαπιούνται και γίνονται αχώριστες φίλες. Τα χρόνια περνούν και είναι συνέχεια μαζί, ονειρεύονται, ερωτεύονται, σπουδάζουν, παντρεύονται, γίνονται μητέρες κι είναι πάντα η μία δίπλα στην άλλη! Αχώριστες! Ώσπου φτάνει μια μέρα που δικά τους μυστικά έρχονται ξαφνικά να αποκαλυφθούν και να διαλύσουν τη φιλία κ την αγάπη που έτρεφε η μία για την άλλη. Οι ζωές τους ανατρέπονται και όλα αλλάζουν. Οι άνθρωποι που βρίσκονται γύρω τους είναι εκεί για να συμβάλλουν κι αυτοί με το δικό τους τρόπο στην εξέλιξη αυτής της πορείας. Μια σειρά από λάθη αλλάζει ολοκληρωτικά τη ζωή τους.

Κι όμως, παρά του ότι είναι χώρια, συνεχίζουν να σκέφτονται η μία την άλλη. Η αφορμή για την επανασύνδεσή τους θα είναι και πάλι η αγάπη. Η μητρική αγάπη. Κι όταν θα βρεθούν ξανά από κοντά, θα είναι σαν να μην πέρασαν ούτε ένα λεπτό χώρια.

Το μυθιστόρημα της Μαρίας είναι γεμάτο ανατροπές. Εκεί που νομίζεις ότι κάτι έχει τελειώσει κι όλα είναι εντάξει, εκεί ξαφνικά γίνεται κάτι άλλο και όλα αναποδογυρίζουν. Αυτό κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη που συνεχώς διψά να μάθει ποια θα είναι η συνέχεια. Φυσικά δε θα σας αποκαλύψω καμία λεπτομέρεια, αφού έτσι θα χαθεί η μαγεία της αποκάλυψης. Διαβάστε το! Ούτε που θα καταλάβατε πως πέρασε η ώρα!

Εγώ πάντως, διαβάζοντάς το, όπως και με όλα τα βιβλία της Μαρίας, γέμισα με σκέψεις για τη ζωή και τις σχέσεις των ανθρώπων. Αυτό πετυχαίνει πάντα η συγγραφέας. Όλα της τα βιβλία είναι τόσο πραγματικά, τόσο αληθινά που νομίζεις πως είσαι μέρος της εκάστοτε ιστορίας. Βλέπεις τι θα μπορούσες να κάνεις εσύ, αν σου συνέβαινε κάτι παρόμοιο με όσα συνέβησαν στους πρωταγωνιστές. Νομίζω πως σε αυτό συμβάλλει πολύ το γεγονός ότι η συγγραφέας έχει σπουδάσει ψυχολογία. Όλα όσα συμβαίνουν μέσα στο βιβλίο επηρεάζουν άμεσα την ψυχολογία των ηρώων και η Μαρία μπορεί τόσο εύκολα να αποκρυπτογραφεί την εσωτερική τους διάθεση που μοιάζει τρομερό!

Εμένα αυτό το βιβλίο με συγκίνησε ακόμη περισσότερα και για έναν ακόμα λόγο. Ο λόγος αυτός είναι η μία εκ των δύο κεντρικών ηρωίδων, η Αφροδίτη! Δε ξέρω, μα καθώς διάβαζα αυτά που αφορούσαν σε αυτή τη γυναίκα, νόμιζα πως διάβαζα πράγματα για μένα. Ο τρόπος που σκεφτόταν, που συμπεριφερόταν ήταν ίδιος με τον δικό μου! Ήταν τρομερή η ομοιότητα! Την Αφροδίτη την ένιωσα απόλυτα και την αγάπησα πολύ!

Ελπίζω να μη σας κούρασα φίλοι μου! Σας εύχομαι καλή ανάγνωση και καλά Κούλουμα! Να περάσετε όλοι σας όμορφα!

Κι εσύ Μαράκι συνέχισε να γράφεις και να μιλάς στην καρδιά μας! Περιμένουμε μια παρουσίαση σου να τα πούμε!

Φιλιά!

Απόσπασμα του βιβλίου θα βρείτε εδώ

Το βίντεο του βιβλίου

Πάντα στο νου σου να 'χεις την Ιθάκη...

2011-02-17T13:15:00.001+02:00

Το μόνο αληθινό...

2011-01-19T22:45:00.003+02:00

Καθώς ξεμακραίνω

θα αφήσω το βλέμμα μου

σκιά σου να γίνει…

Να το θυμάσαι τούτο το κοίταγμα…

Τώρα που φεύγω θα στο πω:

“Είναι το μόνο αληθινό κι ας είν’ το τελευταίο…”

Είναι το μόνο αληθινό

γιατί μονάχα τώρα είδα την Αλήθεια…

Αυτή που χρόνια ήξερες

να κρύβεις μέσα σου καλά…

Άλλο σε νόμιζα

Και άλλο είσαι…

Ποιός σε έμαθε καλά να υποκρίνεσαι;

Μήπως εγώ;

Στην παράσταση της ζωής μου

Ηθοποιός εσύ κ εγώ κομπάρσος…

Δε έχω λόγια

Μοναχά κοιτώ…

Κοιτώ…

Να το θυμάσαι τούτο το κοίταγμα…

“ Είναι το μόνο αληθινό κι ας είν’ το τελευταίο…”

Το πιάνο...

2011-01-16T18:03:00.001+02:00

Σαν ξεκούρδιστο πιάνο είν' η ζωή μου...

Μονάχο του τ'άφησα σε μιαν άκρη του κόσμου

Μα σαν ν'ακούγονται φάλτσες νότες...

Ποιός ν'αγγίζει τα έρημα πλήκτρα του;

Ποιός;

Ποιός μπήκε στην ζωή μου και άσχημα παίζει μ'αυτήν;

Ποιός την γελά και την πονάει;

Δε θέλω κανέναν κοντά μου...

Ακούτε;

Μέσα στη σκόνη αφήστε με να βουλιάξω....

Να μην ακουστεί ποτέ ξανά από μένα

κανένας ήχος

κανένα τραγούδι

Μονάχη μου αφήστε με

σε μιαν άκρη του κόσμου

Καλή χρονιά!

2011-01-03T16:11:00.001+02:00

Είπα να περάσω…

Να ευχηθώ σε όλους σας καλή χρονιά!

Ο νέος χρόνος να γεμίσει με χαρά τις ζωές σας!

Χαμόγελα να φωτίζουν το δρόμο σας και αισιοδοξία να οδηγεί τα βήματά σας!

Μου λείπετε! Πολύ μου λείπετε, αλήθεια!!!

Να είστε καλά και να περνάτε όμορφα!

ΥΓ Εγώ μια χαρά είμαι!

Προχωράω και εγώ με αισιοδοξία!

Θα λείψω...

2010-12-10T11:29:00.001+02:00

Δεν ξέρω για πόσο…

Ή μάλλον ξέρω…

Για όσο χρειαστεί!

Πρέπει κάποια στιγμή να πάρω απόφαση, πως αν θέλω πραγματικά να τελειώσω τις «Άγριες θύμησες», πρέπει να σταματήσω να ασχολούμαι με όλα τα υπόλοιπα.

Δεν το θέλω (να σταματήσω να ασχολούμαι με όλα τα υπόλοιπα), μα πρέπει…

Πώς αλλιώς να μείνω προσηλωμένη στο έργο αυτό;

Κάθονται και με κοιτάζουν με παράπονο εκείνες οι λίγες σελίδες που έχω καταφέρει να τελειώσω και με πιάνει η καρδιά μου. Έχω τύψεις που δεν ασχολούμαι μαζί τους…

Αλλά ως εδώ!

Από ‘δω κ εμπρός, δε θα γράφω τίποτα, παρά μόνο αυτή την ιστορία. Θα δοθώ εξολοκλήρου στην υλοποίηση αυτού του μυθιστορήματος. Αρκετά το άφησα να περιμένει.

Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως δε θα τριγυρίζω εδώ στη μπλογκογειτονιά. Θα περνάω, θα σας χαιρετάω, θα σας διαβάζω…

Κι αν, αν έχω κάτι πολύ σημαντικό να σας πω, αν έχω καταφέρει να ξεκλέψω λίγο χρόνο κ να γράψω και κάτι καινούριο, τότε θα γράψω κ εγώ…

Ίσως να το γυρίσω πάλι στο σχολιασμό των βιβλίων που θα διαβάζω.

Αραιά όμως, πολύ αραιά….

Δε ξέρω σε πόσους από εσάς τυχαίνει να σας συμβαίνει το ίδιο πράγμα…

Να θέλετε να τελειώσετε ένα έργο κ να αισθάνεστε ότι τα πάντα γύρω σας λειτουργούν σαν εμπόδιο. Να θέλετε περισσότερο χρόνο, περισσότερο αέρα…

Εγώ έτσι νιώθω! Δεν μπορώ να αναπνεύσω πια…

Σας αφήνω, μα η σκέψη μου θα είναι μαζί σας!

Να θυμάστε, εδώ θα είμαι…

Τα φιλιά μου αγαπητοί μου φίλοι!

"Like & Don't Like"

2010-12-03T14:27:00.002+02:00

Η Nυχτερινή Πένα με προσκάλεσε να παίξω ένα παιχνίδι.

Να γράψω λέει, πέντε πράγματα που μου αρέσουν και πέντε που δε μου αρέσουν στο χώρο των blogs.

Ας ξεκινήσω λοιπόν…

Πέντε πράγματα που μου αρέσουν :

Πρώτο και κυριότερο, στο ιστολόγιο μου οφείλω τη σκέψη μου να δω τη δημιουργική γραφή πιο σοβαρά! Μέσω του blog ξεκίνησα να γράφω συστηματικά! Μπορεί να έγραφα και παλιότερα, αλλά δεν είχα καταλάβει ότι μου αρέσει τόσο πολύ! Αυτό με βοήθησε να καταλάβω την απέραντη αγάπη που έχω για τη συγγραφή.
Δεύτερον, μου αρέσει που έχω τη δυνατότητα να μοιράζομαι κάθε φορά με τους φίλους αναγνώστες τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου, που με οδήγησαν στην χ ή ψ ανάρτηση.
Τρίτον, μου αρέσει να διαβάζω τα κείμενα άλλων bloggers και να χαίρομαι, να στενοχωριέμαι, να νευριάζω, να λυπάμαι, να γελάω… Με λίγα λόγια να τους «Νιώθω».
Τέταρτον, μου αρέσει να διαβάζω τα σχόλια των αναγνωστών. Είναι τόσο εμψυχωτικά που μου δίνουν κουράγιο να συνεχίσω να γράφω! Πάντα έχουν κάτι καλό να μου πουν. Όχι φυσικά πως με ενοχλεί αυτό, αλλά να, θα ‘θελα να ακούσω και άσχημα πράγματα. Παρατηρήσεις που ίσως με βοηθήσουν να γίνω καλύτερη! Απέχω κατά πολύ από την τελειότητα, δε νομίζετε; (Μιλάω περισσότερο για τις ιστορίες που γράφω, ένα δείγμα δημιουργικής γραφής)
Τέλος, μου αρέσει γιατί μπόρεσα να «γνωρίσω» ανθρώπους και να τους νιώσω κοντά μου! Όλοι μας έχουμε αναγνώστες, μα σίγουρα όχι τόσους όσους λέει το προφίλ μας. Εννοώ συστηματικούς αναγνώστες. Φίλους που σε παρακολουθούν πάντα. Που ξέρεις πως ακόμα κι αν δε σχολιάσουν, σίγουρα σε διάβασαν, σίγουρα πέρασαν από το «σπίτι» σου. Αυτός είναι ο δεύτερος κυριότερος λόγος που αγάπησα το blogging!

Ας περάσω τώρα σε αυτά που δε μου αρέσουν :

Δε μου αρέσει όταν πέφτει στην υπόληψη μου ότι κάποιος σχολιάζει μόνο και μόνο γιατί «πρέπει» να σχολιάσει. Δεν το κάνω ποτέ και δε θέλω να μου το κάνουν ούτε και μένα. Αν δε βρήκα το χρόνο να διαβάσω κάτι, είναι λογικό να μη το σχολιάσω. Αν δε μου αρέσει κάτι, πάλι δε θα το σχολιάσω… Τέλος! Με το ζόρι δε κάνεις τίποτα!
Παρατηρώ τελευταία, όχι σε συγκεκριμένα blogs, πως υπάρχει μια ένταση. Κάτι σα να τρώει ο ένας τον άλλο βρε παιδί μου. Γιατί συμβαίνει αυτό; Διαβάζω κάτι σχόλια που τη λέει ο ένας στον άλλο και πραγματικά αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν γνωρίζονταν και προσωπικά. Τι έχουν να χωρίσουν; Είναι λογικό οι γνώμες να διίστανται, άλλο αυτό. Αλλά όχι να βρίζονται… Έλεος πια!
Δε μου αρέσει όταν αφήνω ένα σχόλιο και δεν παίρνω ποτέ απάντηση. Δε με ενδιαφέρει να θα μου απαντήσει αμέσως! Κι εγώ μπορεί να καθυστερήσω! Δεν περνάω όλη μου την ημέρα μπροστά στον υπολογιστή, αλλά όχι να κάνεις και μια εβδομάδα… Τι το θες το blog; Ασ’το καλύτερα! (εννοείται πως σέβομαι τους σοβαρούς λόγους απόχης από αυτό)

Δε μου αρέσει που κάποιος φτιάχνει ένα ιστολόγιο, κάνει δυο αναρτήσεις και μετά το παρατάει. Περνάνε δυο μήνες, κάνει άλλη μια ανάρτηση κ το ξαναπαρατάει. Οι σημερινοί ρυθμοί ζωής είναι πράγματι δύσκολοι. Το blogging – αν θες να ασχοληθείς σοβαρά- θέλει χρόνο! Σκέψου το λοιπόν…
Δε μου αρέσουν τα blogs που δεν έχουν «θέμα». Θέλω να πω, πως ο καθένας από εμάς, όταν ξεκίνησε ένα ιστολόγιο το ξεκίνησε για κάποιο λόγο. Άλλοι σαν προσωπικό ημερολόγιο, άλλοι για να σχολιάζουν την επικαιρότητα, άλλοι τους πολιτικούς, άλλοι για να γράφουν ποίηση, διηγήματα κτλ. Εγώ ας πούμε ξεκίνησα με το να σχολιάζω διάφορα λογοτεχνικά βιβλία και μετά άρχισα να γράφω κ εγώ! Νομίζω πως πάντα κινούμε λοιπόν γύρω από τη λογοτεχνία, το βιβλίο κα τη δημιουργική γραφή. Νομίζω πως έχω θέμα! Μπαίνω όμως σε κάτι ιστολόγια που η μια ανάρτηση με την άλλη δεν έχει καμία σχέση. Η μία μιλάει για την Τρόικα, η άλλη για το ντέρμπι ΟΣΦΠ- ΑΕΚ, η τρίτη για το διαζύγιο του τάδε με την δείνα κ η τέταρτη για την υπερθέρμανση του πλανήτη ! Συγνώμη, μα δε μπορώ να σε παρακολουθήσω! Φυσικά είναι δικαίωμα του καθενός να γράφει ό,τι θέλει! ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ έχουμε! Απλώς σε εμένα δεν αρέσει!

Εγώ θα καλέσω στο παιχνίδι τον Χριστόφορο, τον Ιανό, τη Sweet truth, την Άρτεμη και τέλος τον Καπετάνιο και την Καπετάνισσα!

Φιλιά και καλό σας Σαββατοκύριακο! Να περνάτε όμορφα!

Μια ευχή...

2010-12-02T13:01:00.002+02:00

Γιατί όλοι μας έχουμε ανάγκη

να νιώθουμε τη στήριξη αυτού που μας αγαπά...

Μου αρέσει να γράφω!

2010-11-27T18:55:00.003+02:00

Καθώς ξεφυλλίζω τα παλιά μου ημερολόγια, αισθάνομαι καυτά δάκρυα να βρέχουν τα μάγουλά μου. Όχι, δεν είναι που ξανάρχονται στο νου μου στιγμές που έζησα στο παρελθόν. Είναι που συνειδητοποιώ πως πάντοτε μου άρεσε να γράφω.

Αν με ρωτούσες πότε ξεκίνησα να γράφω, θα σου έλεγα: «Πριν δυο τρία χρόνια». Κι όμως, κάνω λάθος. Μπροστά μου έχω προσωπικά μου κείμενα που χρονολογούνται από το 1998, 1999. Τότε ήμουν γύρω στα δώδεκα.

Κι έπρεπε να ανατρέξω πολλά χρόνια πίσω για να βρω τελικά την αλήθεια. Πως πράγματι, πάντοτε μου άρεσε να γράφω.

Φυσικά τότε δεν το έκανα με τον τρόπο που το κάνω τώρα. Και δε μιλάω από τεχνικής πλευράς βέβαια. Μιλάω περισσότερο για τους λόγους που τότε με έκαναν να κάθομαι να γεμίζω με λέξεις τις άδειες σελίδες.

Με θυμάμαι να κρατάω στα χέρια μου ένα τετράδιο και ένα μολύβι και να αποτυπώνω το καθετί που μου ερχόταν στο μυαλό, το καθετί που μου προξενούσε εντύπωση, το καθετί που ζούσα και με έκανε να αισθάνομαι «κάπως».

Κάποτε ήταν ένα ποίημα, άλλοτε μια φράση που άκουσα, μια εικόνα που είδα. Αργότερα, όταν «μεγάλωσα» λίγο, τα γραπτά μου έγιναν περισσότερο «εξομολογητικά». Εκεί, γύρω στην εφηβεία, βγήκε όλο το συναίσθημα που έκρυβα μέσα μου. Διαβάζω τα τότε κείμενα μου και στενοχωριέμαι. Πολύ θλίψη βρε αδερφέ!

Στη συνέχεια, άρχισα να διαβάζω μανιωδώς. Μυθιστόρημα κυρίως. Αρχικά ξένη λογοτεχνία κι έπειτα, μέχρι και σήμερα, περισσότερο ελληνική. Διάβαζα πολλές ώρες, μα το ευχαριστιόμουν. Με ξεκούραζε η ανάγνωση. Με ταξίδευε…

Με κάθε νέο βιβλίο, ταξίδευα στο χώρο και στο χρόνο. Γινόμουν ένα με τους ήρωες και διψούσα να μάθω το τέλος της ιστορίας τους. Τόσο που διάβαζα, που κάποια στιγμή βγήκε από μέσα μου η ανάγκη να κάτσω να γράψω κάτι κι εγώ. Εσωτερική ανάγκη. Τώρα δεν ήθελα να αποτυπώσω πράγματα που είδα, που άκουσα, που μου έκαναν εντύπωση…

Ήθελα να «δημιουργήσω». Να συνθέσω μια ιστορία. Να φτιάξω κάτι δικό μου, μα που ταυτόχρονα, δεν είχε καμία απολύτως σχέση με εμένα.

Ήθελα να φτιάξω δικούς μου χαρακτήρες, ανθρώπους που δεν υπάρχουν πραγματικά, μα που θα «ζούσαν» μέσα από το δικό μου κείμενο. Θα ζούσαν και θα μας έκαναν γνωστή τη δική τους προσωπική ιστορία, μέσα από τη δική μου αφήγηση.

Κι είναι τέτοια η παντοδυναμία που νιώθεις όταν γράφεις.

Να ξέρεις πως εσύ είσαι αυτός που κινεί τα νήματα της ζωής αυτών των ανθρώπων.

Βέβαια τώρα, θα σου πω πως δε συμβαίνει πάντοτε έτσι. Θα σου πω πως κάποια στιγμή ο ήρωας ζωντανεύει τόσο, που πλέον σε κατευθύνει εκείνος. Εκείνος είναι που σου υπαγορεύει τη συνεχεία της ιστορίας του κι εσύ απλώς την καταγράφεις.

Δεν μπορώ να απαριθμήσω τους λόγους για τους οποίους μου αρέσει να γράφω.

Αδυνατώ… (Γι’αυτό πλατειάζω και γράφω ό,τι να ναι…)

Γράφω, γιατί αν δεν το κάνω θα σκάσω.

Γράφω, γιατί όταν δεν το κάνω πονάει η καρδία μου.

Γράφω, γιατί όταν δεν το κάνω έχω τύψεις.

Γράφω, γιατί μόνο έτσι μπορώ να αποτραβηχτώ από την «ψευτιά» που μας περικλείνει.

Γράφω, γιατί μόνο μέσα στις ιστορίες μπορείς να βρεις το ιδανικό, το όμορφο και το αθώο και να το νιώσεις αληθινό!

Γράφω, γιατί μου αρέσει να αποτυπώνω σκέψεις κ συναισθήματα.

Γράφω, γιατί μου αρέσει να προσπαθώ να βρω τις κατάλληλες λέξεις να εκφράσω κάτι, ακόμα κι αν αυτό μου πάρει δέκα ώρες.

Γράφω, γιατί δεν έμαθα ποτέ μου να μιλώ. Εκεί ξεσπάω. Εκεί απελευθερώνομαι.

Γράφω, γιατί θέλω να «κρατήσω» για πάντα φυλαγμένο αυτό που μου ήρθε στο μυαλό κάποτε, κάπου και για κάτι.

Γράφω, γιατί ηρεμώ.

Γράφω, γιατί δεν με πειράζει να με αφήσεις μόνη μου ώρες ολόκληρες. Απαραίτητη προϋπόθεση να με αφήσεις με ένα στυλό και ένα χαρτί.

Γράφω, για να παίρνω ανάσα!

Γράφω, για να μη σταματήσω ποτέ να ονειρεύομαι!

Γράφω, για να μη σταματήσω ποτέ να ελπίζω πως ο κόσμος μπορεί κάποτε να γίνει ιδανικός, όπως στα παραμύθια!

ΖΩ, ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΦΩ!